Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik weet dat mijn schoonzoon vreemdgaat’

daten.jpg

Toen Anneke (66) hoorde dat haar schoonzoon met een andere vrouw was gezien, besloot ze hem daar onmiddellijk mee te confronteren. Nu is ze tegen wil en dank zijn luisterend oor.

“Ik zit al ruim een maand verstrikt in een vreselijk dilemma. Ik slaap er niet van. En als ik wél slaap, spoken er nachtmerries door mijn hoofd.
 Alle scenario’s waar ik overdag over pieker worden dan, uitvergroot,
 de waarheid. Mijn man heeft me al 
geregeld wakkergeschud. ‘Je bent aan het huilen,’ zegt hij dan. ‘Wat zit je toch zo dwars?’ Wat wil ik graag mijn hart luchten. Maar ik weet zeker dat de
situatie dan meteen op de spits wordt gedreven. Hij heeft onze schoonzoon nooit gemogen. En Ingrid is altijd zijn oogappel geweest. Hij zou het niet
 verdragen dat zij wordt bedrogen.
Want dat is de situatie: Marcel, met wie onze jongste dochter al negen jaar is 
getrouwd, gaat vreemd. 
Ze hebben twee heerlijke kinderen
 die vaak bij ons komen. Ze wonen in hetzelfde dorp als mijn man en ik.
 In dat dorp wordt veel geroddeld,
 iedereen weet alles over iedereen. 
Ik snap dan ook niet dat Marcel zo met vuur heeft durven spelen. Ik werd over hem gebeld door een vriendin. Ze had gehoord dat Marcel was gezien met een andere vrouw, in een stad in de buurt. Tafelend. En zoenend. Ik schok enorm. Eerlijk gezegd was ik hier altijd al bang voor geweest. De eerste keer dat ik Marcel de hand schudde, dacht ik: als dat maar geen Don Juan is. Ik was onder de indruk van zijn uiterlijk. Donker haar, knap, een kuiltje in zijn kin. Een charmante glimlach. Als ík daar al weke knieën van kreeg, dan moest hij wel goed bij de vrouwen liggen. ‘Een mooie man heb je nooit alleen,’ zeggen ze. 
Het was een gevecht dat mijn dochter helemaal niet had moeten aangaan.”

Meteen al twijfels
“Ingrid is altijd onzeker geweest. 
Op school werd ze gepest en het kostte haar jaren om daaroverheen te komen. Toen ze Marcel ontmoette, stond ze sterk in haar schoenen. Maar zou dat zo blijven? Ik had mijn twijfels, maar hij leek haar gelukkig te maken. Hij was ook duidelijk heel gek op haar. Toen ze ons na een jaar vertelde dat Marcel haar op een heel romantische manier ten 
huwelijk had gevraagd, was ik al om.
 Ze zouden vast een prachtig bruidspaar worden. Mijn man was minder blij.
 Hij noemde Marcel een gladde aal. Maar dat zegt hij al snel over mannen uit de stad, die een grote auto hebben en meer verdienen dan hij. Ik praatte op hem in, dit was Ingrids keuze. Op haar bruiloft hield hij een vaderlijke toespraak,
 precies zoals het hoort. Maar hij liet 
het niet na om Marcel, als ‘grapje’, te waarschuwen: hij zou zijn benen breken als hij Ingrid ooit verdriet zou doen.”

Hart uitgestort
“Jaren leek zijn waarschuwing totaal overbodig. Ze waren overduidelijk 
gelukkig. Dat Ingrid flink aankwam na de geboorte van hun kinderen, leek Marcel niets te deren. Hij leek zo trouw als een hond. Tót het bericht van mijn vriendin. Nu wist ik dat het al even niet zo lekker liep bij Ingrid en Marcel thuis. Hun jongste kind slaapt amper en is dwars. Ingrid lijdt daar erg onder.
 Ze verzorgt zichzelf slecht en is continu moe. Ik begreep dat Marcel ondertussen veel weg was. Druk op zijn werk met speciale projecten, enzovoort. Viel daar soms ook een andere vrouw onder? Ik besloot het hem op de man af te vragen. Op een avond dat ik op bezoek was en Ingrid al in bed lag, vertelde ik hem wat ik had gehoord. Ik had verwacht dat hij zou ontkennen, maar hij gaf het meteen toe. Met tranen in zijn ogen. 
Ja, er speelde iets, al vijf maanden.
 Met een collega die ook getrouwd was. Hij was ten einde raad. Hij hield van Ingrid, maar was verliefd. ‘En verliefd word je niet zomaar,’ herhaalde hij wel vijf keer. Mijn hart brak toen ik zijn 
verhaal hoorde. Dit was duidelijk geen slippertje, maar een serieuze bedreiging voor het huwelijk van mijn dochter. Voor het geluk van mijn kleinkinderen. En door mijn open vraag en het feit 
dat Marcel zijn hart bij mij uitstortte – hij klonk intens opgelucht – was ik plotseling medeplichtig. Natuurlijk vond ik het vreselijk wat Marcel had 
gedaan. Toch kon ik niet alleen maar kwaad zijn. Ik wist inmiddels dat hij echt een goede vent was. Dit soort 
dingen gebeuren, helaas. Wel was het zaak dat hij snel tot bezinnen kwam en geen twee gezinnen kapot zou maken.”

Onmogelijke positie
“Sinds die avond ben ik Marcels 
luisterend oor en raadgever. Ik vind het een afschuwelijke positie en twijfel dagelijks of ik niet alles moet vertellen. Maar ik hoop hem zover te krijgen dat hij breekt met die andere vrouw.
 Het lijkt erop dat hij naar me luistert; hij heeft in elk geval een time-out bij haar voorgesteld. Dat dit waar is, weet ik zeker, want hij is weer veel meer thuis. Maar hij heeft het er erg moeilijk mee, vertelt hij me. Hij loopt helemaal leeg bij mij, deelt ook alles over de
 problemen thuis en over de kuren van Ingrid. Die ken ik maar al te goed, 
ik weet dat ze niet perfect is. Maar het doet me ontzettend veel pijn om haar man daarover te horen praten en ik neem het altijd voor haar op. Marcel en ik zitten zó vaak aan de telefoon en appen zó veel, dat mijn man al een paar keer heeft gevraagd waar ik toch mee bezig ben. Het voelt bijna alsof ik zelf in een geheime affaire verwikkeld zit. Mijn grootste horrorbeeld is dat Marcel Ingrid toch verlaat. En dat dan uitkomt dan ik er al een tijd van wist. Ingrid zal het mij nooit vergeven en ook mijn man zal laaiend zijn. Maar wat moet ik dan? Ingrid vertellen dat haar man haar al maanden bedriegt? De kleine is nog geen twee, die heeft een vader nodig. De oudste van zes ook. Het is het beste als ze er nooit iets van te weten komt en alles zo blijft als het was. Als dat betekent dat ik voor altijd een geheim met me moet meedragen, is dat prima. Zolang er maar een happy end aan dit horrorverhaal zit.”

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant