Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik kon alleen met m’n man vrijen als ik aan Adriaan dacht’

nog-nooit-verteld-seks-man.jpg

Niemand snapt waarom Carolien (46) haar baan heeft opgezegd om elders aan de slag te gaan voor een lager salaris. Maar Carola was ‘op de vlucht’, zoals ze het zelf noemt. Voor haar verliefde gevoelens die ze maar niet onder controle kreeg.

“De eerste vier jaar was mijn collega Adriaan me nooit opgevallen. Hij zat op een andere afdeling, we hadden nog nooit een diepgaand gesprek gehad en qua uiterlijk was hij nu niet bepaald mijn type. Dus nee, tot dat teamuitje in de Ardennen, tien maanden geleden, had ik nooit aandacht aan hem besteed. Toen ik dat weekend met hem in een groepje werd ingedeeld, dacht ik zelfs: ‘nee hè’.

Maar toen we met z’n vijven aan de slag gingen met het maken van een ideeënlijst en moodboard, bleek Adriaan opvallend slim. Hij zat vol goede, originele plannen, die naadloos aansloten op mijn eigen gedachten.

Door hem voelde ik me sterk

Toen ons groepje na afloop een presentatie moest houden, werden Adriaan en ik als vanzelf naar voren geschoven. Normaal gesproken vind ik zoiets eng, maar met Adriaan naast me voelde ik me sterk. Toen hierna de lunch klaarstond, ging ik naast hem zitten. We waren nog lang niet uitgepraat.

Dat hele weekend bleven we naar elkaar toetrekken. Gewoon, vriendschappelijk. Maar ik kon er niet omheen dat hij me fascineerde. Voordat we zondagavond naar huis gingen, stonden we met alle collega’s in een kring. We werden uitgenodigd elkaar nog even aan te kijken en te bedanken voor de getoonde inzet.

Lachen en huilen tegelijk

En toen gebeurde het. Ik trof de ogen van Adriaan en het was alsof de bliksem insloeg. Ik bleef kijken, hij keek terug en verder leek alles op te lossen. Daarna zocht ik trillend mijn spullen. Ik groette niemand meer, wilde alleen maar weg. Weg, naar mijn man, mijn kinderen en de hond. De hele reis naar huis bleef ik trillen. Steeds dacht ik aan Adriaan en ik miste hem nu al verschrikkelijk. Ik moest erom lachen en huilen tegelijk. Was overkwám mij in hemelsnaam?

In de tweeëntwintig jaar dat ik getrouwd ben, zijn er heus wel meer mannen geweest die ik leuk vond. Ik ben een vrouw en niet van steen. Maar het was altijd simpel om me tegen die gevoelens te verzetten. Ik hou van mijn man en koester ons huwelijk. Dat was uitgemaakte zaak, maar nu, daar in de auto, vreesde ik al dat het dit anders zou worden.

Vlinders in m’n buik

Die nacht kon ik niet slapen van de vlinders in mijn buik. De dag erna was ik vrij, op dinsdag ging ik nerveus naar mijn werk. Ik was bang om Adriaan weer te zien en tegelijk bang om hem níet te zien. Ik was er nog maar net of hij kwam onze afdeling al op. Na wat omslachtige gesprekken hier en daar stopte bij mijn bureau. Ik zag in zijn ogen dat hij net zo zenuwachtig was als ik. En net zo verliefd. Al was ook hij al jaren getrouwd.

Dit was het startpunt van maandenlang om elkaar heen draaien. Van elkaar quasi toevallig opzoeken. Van net iets te dicht bij elkaar staan in de lift. Van ogen die in de kantine naar elkaar zochten. Van kleine gesprekjes die voor een buitenstaander onbetekenend konden lijken maar voor ons haast elektrisch geladen waren.

Nooit een move gemaakt

Maanden van mailtjes; altijd met een smoes, altijd met een zogenaamde aanleiding. Maar de enige echte aanleiding was natuurlijk dat we naar elkaar verlangden. En dat iedere seconde contact al beter was dan niets. Al hebben we nooit benoemd wat er tussen ons speelde. Er is geen zoen uitgewisseld. Maar ik weet honderd procent zeker dat ik net zo onder zijn huid zat als hij bij mij.

Ik waardeer het dat hij nooit een move heeft gemaakt. Ik weet niet of ik dan sterk genoeg was geweest. Want o, wat heb ik over hem gefantaseerd. En wat was dat heerlijk – in het begin dan. Toen het al genoeg was om te weten dat hij bestond. Om hem af en toe even te zien.

Gebroken nachten

Maar na een tijdje begon ik eronder te lijden. Ik kampte met gebroken nachten. Ik kon me slecht concentreren op mijn werk. Ook thuis was ik afgeleid, in het weekend was ik alleen maar met maandag bezig. Dan kon ik weer werken, dan kon ik weer een glimp van Adriaan opvangen. De prettige vlinders in mijn buik werden pijnscheuten van frustratie. Het had invloed op mijn relatie met mijn man. Ik werd ongeduldiger naar hem toe, snauwde hem af. Ik kon niet meer met hem vrijen. Tenzij ik aan Adriaan dacht – maar dan voelde me na afloop altijd zo slecht.

Nee, dit was niet meer vol te houden. Voordat ik zou zwichten of er op een andere manier aan onderdoor zou gaan, besloot ik een andere baan te zoeken. Tot grote verbazing van mijn omgeving. Ik had het toch altijd zo naar mijn zin op mijn werk? Ja, dat was zo. Maar mijn verliefdheid zat me zo in de weg dat er niets anders opzat.

Ontslagbrief

Toen ik een nieuwe baan had, heb ik mijn ontslagbrief bij mijn baas ingediend en direct al mijn vakantiedagen opgenomen. Daarna ben ik met stille trom vertrokken. Zelfs Adriaan heb ik niets laten weten. Want wat moest ik zeggen? Ik was bang dat ik dan alsnog voor de bijl zou gaan, of alleen maar zou kunnen huilen.

Want o, wat heb ik ook gehuild in de auto naar huis. Zoveel tranen zijn er gestroomd. Maar ik weet dat het de enige juiste keuze was.

Alles wordt langzaam weer normaal

Die nacht sliep ik eindelijk weer goed en hoewel ik nog steeds dagelijks aan Adriaan denk, begint hij wel naar de achtergrond te raken. Ik heb weer aandacht voor mijn man, voor mijn kinderen, alles wordt langzaam weer normaal.

Op mijn nieuwe werk begin ik ook mijn draai te vinden. Ik mis mijn collega’s en verdien nu minder – maar het is wel weer rustig in mijn hoofd. Ik kan me weer focussen op het leven waar ik voor heb gekozen, het leven dat ik wil behouden. Gelukkig was ik nog op tijd.”

Tekst: Lydia van der Weide
Beeld: iStock

Meer lezen?

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 28, juli 2019. Het hele nummer lezen? Dat kan!

BESTEL ‘M VIA MAGAZINE.NL >
OF LEES ‘M VIA BLENDLE >

Ook interessant