Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn beste vriendin vertelde me niet dat ze kanker had’

mijn-beste-vriendin-vertelde-me-niet-dat-ze-kanker-had.jpg

Hoewel Nina altijd erg close was met haar vriendin Souad wist ze niet dat de kanker van Souad was teruggekomen. Zonder afscheid te kunnen nemen, was ze opeens overleden.

“Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan haar denk. Aan Souad, mijn lieve vriendin met wie ik altijd zo kon lachen. Soms mis ik haar zó, dat ik naar onze appjes scroll en een van de vele voiceberichten beluister die ze de afgelopen jaren voor me heeft ingesproken. Als ik haar stem dan hoor, is ze weer even heel dichtbij. Eigenlijk kan ik nog steeds niet geloven dat ze dood is. Niet in de laatste plaats omdat we nooit afscheid hebben genomen. En ik weet niet of ik dat mezelf of háár moet kwalijk moet nemen.”

Blind vertrouwen

“Ik leerde haar kennen omdat we bij elkaar in de buurt woonden. We maakten geregeld een praatje. Toen ik haar op een dag vertelde dat mijn huis in de verkoop ging en ik nerveus was omdat het heel netjes moest zijn voor de bezichtigingen bood ze aan om me te helpen. Door haar werd mijn huis in no time schoner dan het ooit was geweest. Bijna als vanzelf kwam ze ook helpen in mijn nieuwe huis. Natuurlijk stopte ik haar daar wat voor toe; als gescheiden moeder van twee kinderen had ze het niet breed. We besloten dat ze voortaan wekelijks mijn huis zou schoonmaken. Maar Souad werd veel meer dan mijn huishoudelijke hulp. Ze was iemand van wie ik veel hield en die ik helemaal vertrouwde. Dat was wederzijds. Ze had zelfs zó veel vertrouwen in me, dat ik het geld dat ze verdiende vaak het hele jaar voor haar opspaarde. Als ze dan in de zomer met haar kinderen naar haar geboorteland Marokko ging, had ze geld genoeg om leuke dingen te doen.

Na twee jaar kwam ik voor een nare verrassing te staan. Op een avond stond er een vrouw voor de deur, een nicht van Souad. ‘Ze kan voorlopig niet komen,’ vertelde ze. ‘De kanker blijkt uitgezaaid naar haar hoofd, het gaat heel slecht.’ ‘Kanker?’ zei ik stomverbaasd. Ik wist van niets! Ik hoorde dat er een jaar eerder longkanker bij Souad was vastgesteld. Daar was ze voor behandeld. ‘Wanneer dan?’ vroeg ik, en: ‘Waarom heeft ze mij dat niet verteld?’”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Deze scheiding had nooit mogen gebeuren’

Geen zorgen

“Erg van slag bezocht ik Souad in het ziekenhuis. Ze was er zó slecht aan toe, dat werd gedacht dat ze zou komen te overlijden. Tot ze door immuuntherapie toch opknapte. Zelfs de artsen stonden verbaasd. Souad hervond haar uitbundige lach. En na een halfjaar kwam ze gewoon weer bij me werken. Ik was heel blij dat haar prognose goed was en vroeg verder maar niet door over waarom ze me niet eerder over haar ziekte had verteld. In de jaren erna vroeg ik Souad vaak naar haar gezondheid. Ze vertelde me uitgebreid over de controles en de medicijnen. Soms was ze helemaal opgezet door de prednison. Maar ze sloeg geen week over en benadrukte dat het allemaal erg goed ging. De dokter zeiden dat ze een engeltje op haar schouder moest hebben. ‘Ik word honderd,’ riep ze altijd en ik geloofde dat. Omdat ik het wilde geloven.”

‘Ze zag er afgepeigerd uit’

“Vorig jaar voorjaar overleed haar vader. Daar was ze erg door van de kaart. Ze zag er afgepeigerd uit. Ze had hem dan ook intensief verzorgd. Toen ze me appte dat ze liever even rustig aan wilde doen, antwoordde ik: ‘Natuurlijk, blijf thuis zolang je wilt.’ We hielden contact via voice-apps. ‘Kom je al bijna terug?’ vroeg ik na een maand. ‘Heel even nog,’ antwoordde ze. ‘Ik ben wat aan het kwakkelen met mijn gezondheid. Maar niets ergs hoor, maak je geen zorgen.’

Ik had moeten beseffen dat dit raar was. Ze kwam altijd, was zo trouw. Maar ik was blij dat ze op haar grenzen lette en dacht er verder niet over na. Na nog een maand stelde ik voor dat ik zou langskomen met een bos bloemen, maar dat hield ze af. Haar zus woonde tijdelijk bij haar, ze was erg druk, er was corona… even geduld nog. Ze zou snel eens lekker Marokkaans voor me gaan koken. Achteraf snap ik niet dat ik niet zag hoe doorzichtig haar redenen waren.”

‘Houd je taai lieverd’

“Op een gegeven moment viel me op dat ze vaak erg traag was met antwoorden. Toen ik hier ongerust haar voicemail over insprak, appte ze: ‘Ik lig in het ziekenhuis.’ Nee, ik moest vooral niet langskomen, dat was ingewikkeld met corona. Volgende week was ze weer thuis en was ik van harte welkom. ‘Oké, houd je taai lieverd,’ schreef ik terug. ‘Dan zien we elkaar volgende week.’

‘De kanker was teruggekomen’

“Twee dagen later was ze dood. Ik kreeg het bericht van haar dochter. Toen ik belde, hoorde ik dat de kanker was teruggekomen kort nadat haar vader overleed. De laatste tijd was het hard gegaan. Dat wist ze zelf ook, al was ze blijven hopen dat er opnieuw een wonder zou gebeuren. En nee, ze had absoluut niet gewild dat ik ervan wist. ‘Dan had jij te veel verdriet gehad,’ verklaarde haar dochter timide. ‘Dat heb ik nu toch óók?’ zei ik huilend. Ik begreep er níéts van, voelde me zo gepasseerd. Waarom had Souad me niet bij haar ziekteproces betrokken, waarom had ze ons geen afscheid gegund?”

“Inmiddels weet ik het antwoord. In de Marokkaanse cultuur wordt liever niet over ziekte en de dood gepraat. Ook willen ze anderen beschermen. Souad heeft gewoon niet over haar lippen kunnen krijgen hoe het écht met haar ging. Of ze hoopte dat ik toch gewoon zou komen, ondanks dat ze me afhield, of dat ze mijn verdriet er niet bij kon hebben: ik zal het nooit weten. En daar heb ik het erg moeilijk mee. Ik had haar zo graag willen steunen. En willen bedanken voor onze mooie vriendschap. Maar ik kan niet anders dan respect hebben voor haar keuze. En ik wíl blijven geloven dat ze er echt van uitging dat we elkaar de week erna weer zouden zien.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Dit artikel stond eerder in Margriet 43 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Tekst | Lydia van der Weide

Ook interessant