Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik werd voorgelogen door mijn kleinzoon’

nog-nooit-verteld-ik-werd-voorgelogen-door-mijn-kleinzoon.jpg

Emma (72) was blij dat haar kleinzoon opeens weer zo vaak langskwam. Ze stond hem toe vrienden te ontvangen op haar vliering. Maar ze wist niet wat ze daar deden. En dat ze werd voorgelogen door haar kleinzoon.

“Tijmen is van jongs af aan mijn oogappel geweest. Hij was m’n eerste kleinkind en dat blijft bijzonder. Voordat hij naar school ging, paste ik tweemaal per week op hem. Mijn man mopperde daar wel eens over, hij vond dat het onze vrijheid beperkte. Maar ik genoot ervan om dat lieve hummeltje van zo dichtbij te zien opgroeien.”

Unieke band

“Onze band is altijd uniek gebleven; ook toen hij groter was, kwam hij graag bij opa en oma. We wonen dan ook maar tien minuten fietsen verderop. Als hij doorhad dat ik stamppot ging maken, belde hij standaard naar mijn dochter dat hij bij ons wilde blijven eten. ‘Niemand kan dat zo lekker maken als jij, oma’, vond hij. Dan glom ik. En toen mijn man overleed, was het vooral Tijmens vrolijkheid die me opbeurde.”

‘Zijn hol’

“De laatste jaren zag ik hem minder. Hij ging naar de middelbare school, begon te puberen. Hij sprak liever af met vrienden dan dat hij bij zijn oude oma zat; en geef hem eens ongelijk. Maar ik vond het erg leuk dat hij het afgelopen jaar opeens weer vaker voor de deur stond. Door corona zat hij veel thuis en dat vond hij ‘kapot saai’. Ook klaagde hij over zijn zusjes. Die maakten zo veel herrie, daar werd hij gek van. Nee, dan zat hij liever bij mij.”

“Of nou ja, op mijn vliering, waar hij als kind ook vaak had gespeeld. Toen al vond hij het daar geweldig spannend. Je kunt er enkel komen via een uitklapladder. Het staat er vol dozen met oude spullen, die ik niet weg wil gooien maar ook niet mis. Daarnaast was er plek genoeg voor zijn ‘hol’, dat hij maakte met kussens en houten kratjes. Toen hij jonger was, kwam ik er nog wel eens kijken. Nu ben ik al jaren die trap niet meer op geweest. Ik heb er niets te zoeken en de ladder is me veel te wiebelig.”

Gezelligheid

“Door corona had Tijmen de vliering herontdekt. ‘Daar kan ik lekker chillen, oma’, riep hij enthousiast. Hij richtte het opnieuw in, sjouwde van alles boven. En daar zat hij dan met zijn laptop en een fles cola. Hij luisterde er ook muziek. Dat gaf soms herrie, maar dat vond ik helemaal niet erg. Het zorgde voor wat gezelligheid in huis.”

Nog nooit verteld: ‘Vanwege corona ga ik niet weg bij mijn man’

Oogje dichtknijpen

“Op een gegeven moment begon hij een paar vrienden mee te nemen. Eigenlijk wilde ik dat niet, want tja, corona, en ik wist dat hij dit thuis niet mocht. Maar ja, ik gunde het hem zo. Die jongen is vijftien, ik snap zo goed dat hij zich vreselijk verveelde. Dus als de jongens die hij uitnodigde maar direct naar boven liepen, kneep ik een oogje dicht. Nee, natuurlijk zei ik dat níet tegen mijn dochter en haar man. Die zouden ontploffen. Niet alleen omdat Tijmen op deze manier hun regels ontweek, maar ook omdat ik, op mijn leeftijd, dit risico nam.”

‘Ons geheimpje’

“Maar het deed Tijmen zo goed. Als hij na afloop bij mij aan de keukentafel zat was hij altijd vrolijk en ontspannen. Dan vertelde hij hoe ze hadden gelachen – dat wist ik allang want ik hoorde geregeld gebulder. Ook tegen mij maakte hij dan grapjes. Ik kon hem niet altijd volgen, maar lachte gewoon mee. Ik was echt blij dat hij deze moeilijke tijd zo goed doorkwam en dat ik hem daarbij kon helpen. Dit was ons geheimpje.”

“Mijn dochter vroeg regelmatig of Tijmen geen last voor me was. Thuis was hij niet makkelijk, wist ik van haar. ’s Ochtends was hij niet uit bed te branden, hij had vaak een grote mond en maakte veel ruzie met z’n zusjes. Ik vertelde naar waarheid dat hij bij mij juist heel lief en aardig was. Brutaal? Nee hoor, nooit. Ik zei maar niet dat de muziek vanaf de vliering vaak zo luid stond dat ik amper nog mijn eigen gedachten kon horen. En over dat bezoek van vrienden hield ik al helemaal mijn mond.”

Opgepakt

“Op een avond stond mijn dochter overstuur voor de deur. Tijmen en twee vrienden waren opgepakt voor het bezit van softdrugs. Ze hadden zich misdragen in een park en toen was er wiet ontdekt. Er werd nu een proces-verhaal opgemaakt, zijn vader was bij hem op het bureau. ‘Geen idee had ik, dat hij dat wel eens gebruikte’, snikte mijn dochter – en ik reageerde net zo geschokt als zij.”

Voorgelogen door kleinzoon

“Een dag later voelde ik me alleen maar dom. Dat was toen mijn schoonzoon de vliering kwam doorzoeken. Op Tijmens kamer hadden ze niets gevonden, maar voor de zekerheid kwamen ze ook bij mij. Vastberaden klom hij de wankele ladder op. En ja, daar had hij meteen beet: er lagen zakjes wiet, gewoon in het zicht. En tussen de troep van lege chipszakken en andere rommel stonden asbakken die helemaal uitpuilden. Mijn schoonzoon was woedend. En niet alleen op Tijmen.”

“‘Hoe bestaat het dat jij niets in de gaten had?’, schreeuwde hij. ‘Het is daarboven een drugshol. Waar hij met meer mensen zat, dat zie je zo!’ Ik kon alleen maar huilen. Omdat ik zo naïef was geweest. Omdat ik echt niets door had gehad. Terwijl ik wel eens een aparte lucht had geroken op de eerste verdieping. ‘Dat is wierook’, had Tijmen me wijsgemaakt – en ik was er gewoon ingetrapt. Ik voelde me verschrikkelijk.”

Vergeven

“Tijmen heeft geluk gehad; de zaak bij de politie is geseponeerd omdat het de eerste keer was. Hij zegt heel veel spijt te hebben. Dit had hij nooit moeten doen. Maar ja, corona, verveling en zo. Ook tegen mij heeft hij sorry gezegd, hij was helemaal in de tranen. Ik zag dat hij het echt heel erg vond dat hij mij voor de gek had gehouden. Ik huilde spontaan met hem mee, ik houd zo van die jongen, ik kan niet boos op hem blijven.”

“Mijn dochter en schoonzoon zijn een stuk strenger. Ze houden hun zoon tegenwoordig goed in de gaten, hij moet zich aan strenge regels houden. En hij mag ook niet meer in zijn eentje naar mij. Dat is niet alleen straf voor hem, maar ook voor mij, voel ik. Want ook míj hebben ze nog niet vergeven.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant