Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik voel me afgedankt door mijn kleinkinderen’

nog-nooit-verteld.jpg

Ooit had Marie (71) een geweldige band met haar kleinkinderen. Nu ze pubers zijn, en Marie door een beroerte moeizaam praat, willen ze weinig meer van haar weten.
 Dat doet meer pijn dan ze kan zeggen. 

“Binnenkort komen ze weer. Daar ben ik nu al zenuwachtig over. Ze kunnen mijn dag maken of breken. En onze laatste ontmoeting, op mijn verjaardag zeven weken geleden, belooft niet 
veel goeds. Nog geen uur zijn ze die dag 
geweest, mijn kleinkinderen Melanie van vijftien en Boris van veertien. Het was duidelijk dat mijn dochter ze had gedwongen mee te komen. Melanie zat met haar mobieltje te spelen en Boris’ gezicht stond op onweer. De taart die ik had gekocht lustten ze niet, terwijl het vorig jaar nog hun lievelingsgebak was. Gelukkig had ik chocolaatjes 
in huis en daar stortten ze zich op als uitgehongerde wolven. Dat ik daarna niets meer had voor latere visite kon me niets schelen, het was zo fijn geweest om ze even te zien genieten van iets wat ik ze gaf. Toen Boris, terwijl ik in de keuken thee aan het zetten was, naast me kwam staan en me fluisterend vroeg of ik wat geld voor hem had, kon ik geen weerstand bieden. Ik weet dat het mijn dochter woedend maakt, dus ik deed het achter haar rug om: ik gaf Boris vijftig euro. Bij hem kon er tenminste nog een bedankje af. Melanie, die ik niet wilde achterstellen, propte het geld zonder wat te zeggen in haar broekzak. ‘Doei, oma,’ zei ze alleen.
En daar gingen ze, mijn twee kleinkinderen van wie ik zielsveel houd en met wie ik vroeger zo’n goede band had, maar die nu niets meer van me willen weten. ‘Omdat het pubers zijn,’
verklaart mijn dochter. ‘Trek het je maar niet aan,’ zegt ze ook vaak. Maar dat doe ik wél. Het doet me zo veel pijn, dat is bijna niet uit te leggen. Ik kan er niet over praten zonder te 
moeten huilen. Ik voel me persoonlijk afgewezen en pieker vaak over hoe ik weer hechter met ze kan worden.”

Liefde van één kant
“Ik had mij het contact met mijn 
puberende kleinkinderen heel anders voorgesteld. Toen ik zelf een jonge moeder was, heb ik daar niet zo van kunnen genieten. Drie kinderen in 
vier jaar tijd, het was gewoon te veel. Ik kon mijn kinderen wel groot kíjken. Pas toen ze allemaal naar school waren, ging het wat beter. Toen ik oma werd, wilde ik het anders doen. Ik bood mijn dochter meteen aan om één of twee dagen per week op te passen. Dat ik daarvoor flink moest minderen met het vrijwilligerswerk dat ik sinds het overlijden van mijn man met veel 
plezier deed, vond ik niet erg. En wat wás het leuk, met de kleine Melanie, 
en later met Boris erbij. Als ze bij mij werden afgeleverd, zorgde ik dat ik 
de hele dag verder niets hoefde te doen en al mijn aandacht en energie aan hen kon geven. Ze waren dol op me. Boris vond het verschrikkelijk toen 
hij naar school moest. Hij was erg
 verlegen en angstig en zei elke avond tegen mijn dochter dat hij liever naar oma wilde dan naar school. Zo 
aandoenlijk. Ik ben hem en zijn zus nog jaren blijven opvangen na schooltijd. Ook kwamen ze bij me als mijn 
dochter en haar man een weekendje weggingen. Niets was mij te gek en al was mijn gezondheid toen al niet meer zo goed, we trokken er zo vaak 
mogelijk op uit. Bijna al mijn geld stak ik in die uitstapjes. Of in cadeaus, ook al zei mijn dochter dat ik ze te veel 
verwende. Mijn andere kleinkind, dat nu acht is, zag ik maar zelden doordat mijn zoon in Hongkong woont. En mijn jongste dochter heeft en wil geen 
kinderen. ‘Laat me nu maar gewoon,’ zei ik daarom altijd tegen mijn oudste. Ik heb geen moment spijt van alles wat ik voor Melanie en Boris heb gedaan. Het waren prachtige jaren. Toch had ik stiekem gehoopt – en verwacht – dat de liefde meer van twee kanten zou komen dan nu het geval blijkt te zijn.”

Verteerd door heimwee
“Ruim drie jaar geleden heb ik een
 beroerte gekregen. Toen stonden mijn kleinkinderen nog huilend aan mijn ziekenhuisbed. Ook in het revalidatiecentrum waar ik verbleef, kwamen ze nog geregeld langs. Ik was altijd heel blij om ze te zien, maar ook verdrietig. In die tijd had ik veel moeite met 
praten en de leuke gesprekken die we altijd hadden gehad kon ik niet meer voeren. Vooral Melanie veranderde in rap tempo in die periode. Ze ging naar de middelbare school en werd van kind een echt pubermeisje dat liever tijd met vriendinnetjes doorbracht dan met haar zieke oma. Ik voelde hoe ze me ontglipte. En Boris volgde niet lang daarna. Ik ben inmiddels redelijk goed hersteld na mijn beroerte, maar 
oppassen gaat niet meer, ik heb er de energie niet meer voor. Dat hoeft ook niet meer, Melanie en Boris zijn groot
 genoeg om zichzelf te redden, ze
 vermaken zich wel na schooltijd. En als mijn dochter nu een weekend weggaat, gaan ze liever bij een schoolvriendje of -vriendin slapen dan bij mij. Beiden zijn de afgelopen tijd van leuke, 
spontane kinderen veranderd in 
gesloten, chagrijnige pubers. Ook mijn dochter worstelt daarmee, maar tegen haar doen ze nog wel normaal. Van mij willen ze echter niets meer weten.
Als ik tegen ze praat – dat gaat 
helaas nog altijd wat moeizaam – draaien ze met hun ogen of ze geven een zo kort mogelijk antwoord. Ze 
lijken totaal te zijn vergeten hoe leuk en gezellig we het vroeger altijd hadden. Ik word verteerd door heimwee naar die tijd, maar hen lijkt het niets te doen. Ze zien een bezoek aan mij 
als een verplichting en alleen als ik ze cadeautjes of geld geef, hebben ze nog aandacht voor me. Ik voel me oud en afgedankt en kan daar zo om huilen. Andere oma’s die ik ken, worden op handen gedragen, terwijl ik… Ik ben elke keer gespannen. Hoe zullen ze me dit keer behandelen? Zullen ze me een blik waardig keuren en aardig zijn? Of zich weer zo ongeïnteresseerd gedragen dat hun korte zinnen als messteken voelen? Ik hoop dat ik me goed kan houden. Een haperende oma die in 
tranen is, is wel het laatste waar m’n kleinkinderen op zitten te wachten.”

interview: lydia van der weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 01/2017 en ligt nu in de winkel!

m01-cover

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Met kerst mis ik het zó dat ik geen gezin heb’
Nog nooit verteld: ‘Ik zie mijn ex in mijn kind en vind dat vreselijk’
Nog nooit verteld: ‘Mijn ouders stellen me al mijn hele leven teleur’
Nog nooit verteld: ‘Door een familieruzie vier ik kerst wéér alleen’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant