Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik verzorg mijn schoonmoeder vol tegenzin’

nognooit14.png

Sarah (52) is de mantelzorger van haar schoonmoeder. Ze houdt van haar, 
kent haar al meer dan dertig jaar. 
Toch vindt ze de verzorging moeilijk. 
Niet alleen omdat het tijd kost, maar 
vooral ook omdat ze het onfris vindt.

“Mijn schoonmoeder staat eindelijk op de wachtlijst voor een verpleegtehuis. Als het meezit, is ze over twee, drie maanden aan de beurt. Ik kan niet wachten tot het zover is. Mijn man heeft er veel verdriet van, zijn broer ook. Soms twijfelen ze of dit wel de beste oplossing is, of er echt geen manier is om haar nog langer thuis te houden.
Ik probeer ze dan op een rustige manier duidelijk te maken dat dat slechts afstel zou zijn, dat het moment toch gaat komen. En dat het voor iedereen, ook voor haar, veel beter is als dat nu al is. ‘Nu is ze nog goed genoeg om contacten te leggen daar,’ is een van mijn argumenten. ‘We willen toch niet dat ze er pas belandt als ze alleen nog maar in haar kamer kan liggen?’ Op zo’n
moment knikken mijn man en zijn broer. Tja, natuurlijk, dat is ook zo.
Dan haal ik opgelucht adem. Ik voel me er schuldig over, want onder mijn woorden zit ook eigenbelang. Vier jaar verzorgen we haar nu en al die tijd is de meeste zorg op mij neergekomen, omdat ik nu eenmaal de meeste tijd heb. Lang heb ik het met liefde gedaan. En die liefde is er nog; maar wordt steeds meer overschaduwd door weerzin. Daar schaam ik me voor, maar ik kan er niets aan doen.”

Iets voor háár doen
“Zes jaar geleden overleed mijn schoonvader. Op een ochtend werd hij niet meer wakker. Mijn schoonmoeder is zijn dood nooit te boven gekomen.
Haar gezondheid ging in rap tempo achteruit. Ze kreeg kwaaltjes, zorgde niet meer goed voor zichzelf. Vier jaar geleden brak ze een heup en toen ze weer thuiskwam, sprongen mijn man, zijn ongehuwde broer, die beiden 
fulltime werken, en ik bij om haar te verzorgen. Ik werk twee dagen per week in een winkel en doe verder
vrijwilligerswerk. Tussendoor had ik prima tijd om naar mijn schoonmoeder te gaan. Om boodschappen te doen, wat op te ruimen en haar gezelschap te
houden. Vanaf het begin is dat pittig geweest, omdat de veerkracht en de humor die mijn schoonmoeder zo
kenmerkten sinds de dood van haar man ook gestorven leek. Maar ik deed het met liefde. Ze hoort bij mijn man, dus ook bij mij. En ik was blij dat ik iets terug kon doen, omdat zij vroeger 
altijd voor ons heeft klaargestaan. 
Pas het laatste jaar is het me gaan 
tegenstaan. Dat komt doordat ze steeds meer achteruit is gegaan.

Schuldgevoelens
“Of mijn man dat ook heeft, weet ik niet: ik durf het hem niet te vragen.
Als hij erbij is, doet hij veel, en ik zie dan alleen maar liefde in zijn gebaren. Maar de ‘ongelukjes,’ laat hij aan mij over, alsof het voor mij gemakkelijker is omdat ik een vrouw ben. Ik protesteer niet, maar het blijft lastig. Soms vraag ik mij af of het komt doordat we geen bloedband hebben.

Ik denk oprecht dat
mijn schoonmoeder beter af is in een verpleegtehuis. Ik zal haar daar veel bezoeken. Het getuigt ook van meer respect jegens haar als ik dat weer met volle toewijding kan doen en niet meer met de terughoudendheid die ik nu voel. Over respect gesproken: ik heb enorme bewondering voor iedereen die in de zorg werkt en al die dingen doet waar ik zo veel moeite mee heb. Ik zou dat echt niet kunnen.”

Het hele verhaal lezen? Margriet 14 ligt nu in de winkel!

M14 Cover V3

Ook interessant