Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Het valt me zwaar om stiefmoeder te zijn’

nognooit45.jpg

Marije trok in bij haar vriend Robert en zijn drie kinderen. Het leek haar geweldig om ‘bonusmoeder’ te zijn. Dat ís het ook, maar het is wel veel zwaarder dan ze had gedacht.

“Toen ik mijn vriendinnen vertelde dat ik ging samenwonen met Robert, was er niet één die oprecht enthousiast reageerde. Dat deed me pijn: zelf had ik er veel zin in. Maar zij zagen beren op de weg. Ze waarschuwden me dat het stiefouderschap weleens tegen kon vallen. Want ik zou niet alleen bij mijn nieuwe geliefde intrekken, maar ook bij zijn drie kinderen van twaalf, vijftien en zestien. Mij leek dat alleen maar gezellig. Vanaf het moment dat ik voor het eerst bij ze op bezoek was, had ik me welkom gevoeld. Hun moeder was zes jaar eerder overleden, Robert was al die tijd alleen geweest. Ze waren blij dat hun vader een maatje had gevonden. En we hadden een klik.
Zelf heb ik geen kinderen. Ik had dat graag anders gewild, maar kwam nooit de juiste man tegen. De komst van de kinderen van Robert in mijn leven zag ik als een onverwachte bonus. En ik was stapelgek op Robert, en hij op mij. Dus wat had het voor zin om nog
langer mijn eigen huis aan te houden als ik toch al wist dat ik vol voor dit gezin wilde gaan? Ja, het was snel, dat geef ik toe. Ik kende Robert nog maar acht maanden. Zijn kinderen zes, en ik had ze nog maar één keer een volle week meegemaakt, dat was tijdens een vakantie. Toch had ik er het volste vertrouwen in. Ik was oud en wijs genoeg om te beseffen dat het heus niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn. Met de extra waarschuwingen van mijn vriendinnen, wel allemaal moeder, kon ik niet zo veel. Ik had er goed over nagedacht en ik voelde me er klaar voor. Maar ik moet ze achteraf toch gelijk geven. Na een klein jaar besef ik dat 24/7 samenleven in een gezin veel zwaarder is dan ik had ingeschat.”

Puberbuien
“De eerste periode was het heerlijk om altijd bij Robert te zijn. Om elke avond met de hele club op de bank te hangen. Samen te eten. Koken is altijd een grote hobby van mij geweest, en ik nam die taak graag van Robert over. Ik genoot van de toen nog enthousiaste reacties van de kinderen. Zij waren zo hartelijk! Vooral met Valerie, Roberts dochter van vijftien, kon ik goed opschieten.
De eerste keer dat zij scherp tegen 
me uitviel, ik woonde toen een maand bij hen, schrok ik me rot. Ze beende woedend naar boven, om niets. ‘Tja, dat zijn de buien waar ik je over heb verteld,’ zei Robert. ‘Ik vind het nog een wonder dat het zo lang heeft geduurd.’ Hoewel ik wist dat ze een kind is, een puber bovendien, en dat dit erbij hoort, deed het me toch pijn. Ik voelde me afgewezen en kon er bijna niet van slapen.”

‘Ik houd me in,  maar zou weleens willen  vloeken en schelden’

Ondankbaar gedrag
“De tijd erna liet iedereen zijn masker zakken. Iedereen bleek zich van zijn beste kant te hebben laten zien; ik óók, trouwens. Zo merkte ik dat ik niet langer altijd aandacht kon opbrengen voor alle verhalen van de kinderen. Ik wenste ze ook weleens weg. En elke avond voor vijf man koken begon me de keel uit te hangen. Zeker omdat complimenten steeds vaker uitbleven. Robert was weer vaker in de keuken te vinden. Een goede oplossing, maar toch ervoer ik het als falen. Een gevoel dat vaker opdook. En alsof dat wat ik aanbood niet goed genoeg was, omdat het niet werd opgemerkt. Kinderen zijn zo weinig dankbaar, merkte ik, nemen alles als vanzelfsprekend. Dat wíst ik natuurlijk wel, maar ik had verwacht daar volwassener mee te kunnen omgaan. Niet dat het onverminderd zeer zou blijven doen. Dat viel me tegen.
De worsteling duurt voort. Ik voel me vaak ontzettend moe. In een gezin is er altijd wel iets wat moet. Opruimen, bijvoorbeeld. De kinderen laten alles achter zich slingeren. Omdat ik thuis werk, en dus continu met troep wordt geconfronteerd en me daar enorm aan stoor, komt het meeste op mij neer. Een tijd dat dat kost! Er iets over zeggen vind ik lastig: de kinderen voelen zich inmiddels vrij genoeg bij mij om me een grote mond te geven. Dat zou ik als compliment kunnen zien; als het maar niet zo’n pijn deed. Ik houd me in, maar bij vlagen zou ik ook weleens lekker willen vloeken en schelden.”

Zie je wel
“Ook mis ik tijd in mijn eentje. Lekker lummelen. Hier kom ik nooit volledig tot rust, omdat ik weet dat er altijd iemand is die een beroep op mij kan komen doen. Ik zou ook graag meer tijd met Robert alleen zijn. Maar meer dan een incidenteel weekendje weg zit er niet in. Een weekend dat voorbij vliegt; en dan draait de molen weer verder. De gedachte dat dit de komende jaren zo blijft – voordat zijn jongste het huis uit zal gaan, dat duurt nog heel lang! – drukt soms als een loden last op me. Ik heb onlangs een retraite in het buitenland geboekt, die goed aansluit bij mijn werk. Maar dat ik vooral ga om even wég, even alleen te zijn, durf ik niet te zeggen. Niet tegen Robert; hij is soms al zo onzeker over of ik mij wel thuis voel en of ik hem niet in de steek ga laten. Iets waar ik overigens niet over pieker: ik hou van hem én van zijn kinderen, dus ik ga hoe dan ook doorzetten.
Bij mijn vriendinnen heb ik het gevoel dat ik de schijn moet ophouden. Ik heb indertijd best hooghartig
gereageerd op hun adviezen. Bij een enkeling insinueerde ik zelfs dat ze mij mijn geluk niet gunde. Nu durf ik niet te zeggen hoe ik mij voel, uit angst dat ze ‘zie je wel’ zeggen, of achter mijn rug om grappen maken. Gelukkig heb ik via forums contact met andere stiefmoeders. Van hen krijg ik steun en begrip, want gelukkig blijken mijn gevoelens heel normaal te zijn. Dat is een troost. En als ik andere stiefmoeders kan geloven, gaat dit vanzelf wennen. Al zeggen sommigen dat dit nog wel een paar jaar kan duren…”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

 

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant