Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ben ik met mijn tweede man gelukkiger? Nee’

nognooit.png

Ze trouwde met haar jeugdliefde en dacht vaak: is dit nu alles? Toen ze verliefd werd op een ander, ging ze scheiden. Nu beseft Emma (34) dat de onrust in haarzelf zat…

“Mijn dochter had een gewaagd wensenlijstje voor haar verjaardag ingediend. In plaats van cadeautjes voor haar tiende verjaardag, stonden er uitjes op. Met het hele gezin. Ons oorsprónkelijke gezin; met mijn ex-man dus, en zonder onze nieuwe partners. Ze wilde naar Artis, de Efteling, zelfs simpelweg een strandwandeling zou oké zijn. Als we dan ook maar met z’n allen warme chocolademelk gingen drinken. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik haar briefje las. Dat ze het er na ruim vier jaar nog zo moeilijk mee heeft dat wij gescheiden zijn… De rust is toch allang weergekeerd? Mijn ex en ik zijn allebei weer gelukkig met een ander en de kinderen kunnen goed met hun twee stiefouders opschieten.

Ruim vijf jaar geleden werd ik verliefd op Lex, mijn huidige vriend. Ik ontmoette hem bij een tekencursus en hij maakte gevoelens in mij los, waarvan ik niet meer wist dat ze bestonden. Een zwerm vlinders die me uit mijn slaap hield, mijn lichaam verkeerde in een voortdurende staat van opwinding. Mijn toenmalige man en ik waren al veertien jaar bij elkaar, alles was zo gewoon geworden. We waren middelbareschoolliefjes, en altijd samen gebleven. Ik had me, ook al toen ik begin twintig was, geregeld afgevraagd of dat niet enkel uit gewoonte en angst was geweest. Angst op eigen benen te moeten staan, zelf de wereld te ontdekken. Samen was het zo veel veiliger en makkelijker. En we gaven om elkaar, zeker. We pasten ook goed bij elkaar, maar of hij de man van mijn leven was, wist ik niet. De jaren kabbelden voorbij, mijn vriendinnen trouwden en raakten zwanger. Ook wij planden een bruiloft. Er kwam een gezonde zoon, gevolgd door onze dochter. Als vader en moeder deden we het fantastisch samen. We stonden om en om ’s nachts op, hadden dezelfde ideeën over de opvoeding. Maar onze relatie werd een sleur. Zelfs ruzies waren er niet, tot mijn spijt. Die geven in elk geval aan dat je betrokken bent, je drukt maakt over de ander. Bij ons was het saai en toen ik dertig werd, was het alsof ik stikte.”

Een dieproze wolk

“En toen was daar Lex, die het vuur in mij aanwakkerde. Maanden ben ik op afstand verliefd geweest, ook hij had een relatie. Na elke tekenles doken we samen het café in ‒ terwijl mijn man thuis dacht dat ik daar met een vriendin zat – en hadden diepe gesprekken. Op een avond zei Lex dat zijn vriendin was vertrokken. Ik vrij snel daarna ook.

Nu denk ik: wat kun je jezélf bedriegen. En wat maakt verliefdheid blind. Het was net alsof er een hevige mist optrok en ik toen pas zag wat ik had aangericht. Veertien jaar vertrouwdheid had ik weggegooid, een gezin aan flarden getrokken. Mijn ex woonde maar twee straten verderop, we deden het nog steeds net zo goed met de kinderen als voorheen. Maar het ideaalplaatje was kapot. Was dit het nu allemaal waard geweest?

Sinds mijn ex een ander heeft, die overduidelijk verliefd op hem is, bekijk ik hem met andere ogen. Hij is echt een leuke man. Grappig, warm. Ik had het goed getroffen met hem. Ik mag nu ook niet klagen, maar of ik echt gelukkiger ben dan vroeger? Nee. Je neemt toch jezelf altijd weer mee. De onvrede en onrust van toen steekt weer de kop op, die zit kennelijk in míj. Ik realiseer me dat het gras aan de overkant altijd groener blijft. En ik denk geregeld: is dit nodig geweest? Voor onze kinderen zou het veel fijner geweest zijn als hun ouders nog samen waren. Het had ons ongelooflijk veel gedoe, geld en tranen bespaard.

Foto | iStock

Lees ook

De allerlekkerste eierkoeken maak je snel en simpel zelf
Hemels: deze taart met chocolade en pindakaas móét je een keer maken
Dit ene ingrediënt maak je saus onweerstaanbaar

Kijk ook:

Meer artikelen van Margriet.nl ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief via margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant