Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik ging terug voor mijn kinderen’

nog-nooit-verteld-ik-ging-terug-voor-mijn-kinderen.jpg

Sandy (47) werd twee jaar geleden verlaten door haar man. Ze is weer terug bij hem. Niet omdat ze nog van hem houdt, maar omdat ze haar kinderen geen dag wil missen.

Dat onverwachte moment

“Voor mij kwam het als een donderslag bij heldere hemel. Ik dacht oprecht dat Bas en ik een goede relatie hadden. Achteraf, ja natuurlijk, achteraf zijn er heus dingen aan te wijzen die niet perfect waren. Ons seksleven was voorspelbaar geworden en hoewel we elkaar bij de komst van de kinderen beloofd hadden leuke dingen te blijven doen met z’n tweetjes, kwam dat er steeds minder van. Maar ik dacht dat we dat allebei niet erg vonden. Dat we gewoon happy waren met hoe voorspoedig alles liep. Die etentjes en weekendjes weg zouden later wel weer komen, als de kinderen groter waren. Maar Bas trok zijn eigen plan. Die romantische etentjes, die plande hij met iemand anders. En die keer dat hij een aantal dagen weg moest voor zijn werk: toen was hij ook met háár. Met Angela, een vrouw die hij had ontmoet bij zijn sportclub.”

‘Ik viel tien kilo af’

 “Hij vertelde me pas over haar toen hij al een jaar een affaire met haar had. Toen hij zeker wist dat hij met haar verder wilde. En mij afdankte, als een paar versleten schoenen. Opeens zat ik alleen in dat grote huis en zette hij de scheiding in gang. Ik viel tien kilo af, al mijn kleren werden me te wijd. Wat mij op de been hield, dat waren mijn kinderen, een meisje en een jongen, toen negen en zes. Maar na de maand rust die Bas mij gunde, begon hij over een co-ouderschap. Hij en Angela waren al bezig kinderkamers in te richten. Op dat moment stortte mijn leven pas echt in. Want dat ik Bas kwijt was, dat was één. Hoe verdrietig ik ook was, ik was ook boos, heel erg boos. En ik wist dat ik wel over hem heen zou komen.”

Tot alles in staat

“Maar dat ik mijn kinderen de helft van de tijd zou moeten missen, dat vond ik onverdraaglijk. Sindsdien heb ik begrip voor moeders die alles dwarsbomen. Die hun kinderen opstoken tegen hun ex. Of zelfs zover gaan dat ze hun kinderen kidnappen naar het buitenland. Geloof me: ik heb het allemaal overwogen. Tegelijk wist ik dat ik mijn kinderen hun vader niet kon ontnemen. Ze waren dol op hem. Ik was het aan hen verplicht om te doen wat voor hun het beste was. Dus na verloop van tijd bracht ik ze elke maandagavond weg. Voor hen hield ik me goed, maar al in de auto terug stroomden mijn tranen en dat ging door tot ik in slaap viel. Iedere avond weer huilde in mezelf in slaap, de hele week lang. Pas op zondagavond voelde ik me weer een beetje mens worden.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Sinds zijn dood rook en drink ik weer’

‘Altijd, werkelijk altijd, was er dat gemis’

“Het beeld van hem en haar, met míjn kinderen: het was niet uit te houden. Mensen om me heen zeiden dat het wel zou wennen. Dat er een tijd zou komen dat ik zou genieten van mijn vrije tijd, zin zou hebben om leuke dingen te ondernemen in het weekend. Ik kon het me níet voorstellen. En hoewel ik leerde hoe ik mijn tranen moest binnenhouden, is dat moment ook nooit gekomen. Zo op het oog leek het weliswaar beter met me te gaan, ik ondernam dingen, ben zelfs gaan daten. Maar altijd, werkelijk altijd, was er dat gemis. Alsof een stuk van mijn hart ontbrak. Pas als ik mijn kinderen weer in mijn armen hield, voelde ik me compleet. Na anderhalf jaar begon ik signalen te krijgen dat het niet goed ging tussen Bas en Angela. De kinderen liet zich wel eens wat ontvallen.”

Onverwachte wending

“Ik merkte het ook aan Bas. Onze communicatie was na de eerste emotionele periode kortaf en zakelijk. Nu stelde hij zich persoonlijker op. Vroeg me hoe het met mij ging. Maakte me complimentjes. En liet zich op een gegeven moment ontvallen dat hij misschien toch te snel had gehandeld. In het begin reageerde ik er helemaal niet op. De enige reden dat ik nog beleefd tegen hem was, was voor de kinderen. Maar toen gingen hij en Angela uit elkaar en begon hij me echt het hof te maken. Het liefst had ik hem verrot gescholden. Dat hij nu echt dat ik nog van hem kon houden? Toch liet ik me zijn belangstelling welgevallen. Want als ik er niet op inging, zou Bas zo een ander hebben. Hij is geen man om alleen te zijn, dat weet ik gewoon.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Opluchting

“Dan zou er weer een andere vrouw komen die mijn kinderen zou kapen. Die ze naar bed zou brengen. Hun tranen zou drogen. Dat wilde ik niet. Niet nog een keer. Wat ik nog steeds het allerliefste wilde, was ze elke dag om me heen hebben. En de enige manier waarop dat kon, was weer met Bas in zee gaan. Nu zijn we weer bij elkaar. Drie weken na onze eerste zoen is hij opnieuw bij ons ingetrokken. Iedereen om ons heen was stomverbaasd. Veel mensen waren en zijn er sceptisch over. Maar onze kinderen waren blij. En ik ook. Zó ongelofelijk blij. Zo zwartwit als ik eerst naar Bas keek, is het niet meer. Ik sta niet helemaal gevoelloos tegenover hem. Hij is toch de man met wie ik vijftien jaar ben samen geweest, we hebben zoveel gedeeld en kennen elkaar door en door.”

‘Als zij het huis uitgaan, dan ben ik ook weg’

“Dat vertrouwde vonkje is er nog. Voor een deel ben ik zelfs gaan begrijpen wat hem heeft gedreven om mij te verlaten. Ja, voor een deel heb ik hem zelf vergeven. En zelfs het vrijen met hem vind ik fijn. Tegelijk weet ik dat ik hem nooit meer volledig kan vertrouwen. Echt nooit. Daarom kan ik onmogelijk nog écht voor onze relatie gaan. Ik heb deze keuze enkel en alleen voor mijn kinderen gemaakt. Zolang zij thuis wonen, maak ik er het beste van. Maar als zij het huis uitgaan, dan ben ik ook weg. Reken maar. Dan krijgt Bas alsnog de prijs voorgeschoteld voor wat hij mij heeft aangedaan.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel hier.

Ook interessant