Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik stopte met de pil zonder dat hij het wist’

nognooit.png

Sanne (39) heeft drie kinderen. Nummer twee en drie zijn verwekt terwijl zij, zo denken haar man en alle anderen, de pil slikte. Omdat haar man zeker wil zijn dat er geen vierde komt, heeft hij zich onlangs laten steriliseren.

“Een gezin met minstens twee of 
drie kinderen is altijd al mijn droom 
geweest. Die van Stef gelukkig ook. Toen ik amper twee maanden na ons trouwen al zwanger bleek, was ik de koning te rijk. Ik had lang op mijn ideale partner moeten wachten, maar wat ging het nu plotseling snel! Zes weken later zat ik snikkend op de wc. Er lagen grote rode druppels in de pot. Ik wist dat zoiets kon gebeuren, natuurlijk, evengoed was ik verschrikkelijk 
verdrietig. Ik was weken zo van slag 
dat ik niet kon werken. Mijn man Stef droogde mijn tranen als hij ’s avonds thuiskwam. Toch voelde ik me niet echt 
begrepen. Hij bleef de ‘positieve’ kanten benoemen: dat we nu in elk geval 
wisten dat we vruchtbaar waren en dat de natuur dit kennelijk zo had gewild. Nou, dat kon wel zo zijn, maar ik 
treurde om de baby die er niet zou komen, om het mensje dat ik nooit 
zou leren kennen. Na een half jaar dat 
eindeloos leek, raakte ik opnieuw zwanger. Dit keer ging het wél goed. Helaas was het een verre van zorgeloze zwangerschap. Elke keer als ik een steekje in mijn buik voelde, dacht ik: zie je wel, het is weer mis. Die spanning is lang bij me gebleven. Pas toen ik ons kindje voelde schoppen, zakte het. Wat waren we blij met onze zoon. En met 
elkaar. Tijdens de zwangerschap had ik weinig, en alleen ingetogen, durven vrijen. Al snel haalden we dat dubbel en dwars in. Omdat het Stef beter leek als er een jaar of twee tussen onze kinderen zou zitten, begon ik weer met de pil. Maar ik merkte dat ik er slecht gevoel over had. Hoe blij ik ook met onze zoon was, de herinnering aan de eerdere miskraam was niet uitgewist. Stel dat we nu een jaar zouden wachten en het dan pas weer zouden gaan proberen, dan kon het best zijn dat het niet vlug raak was. Of dat het weer mis zou gaan. Misschien wel meerdere keren. En ik was al 34… Zou dat grote gezin wel lukken? Hele rekensommen maakte ik in mijn hoofd. Ik was er zo obsessief mee bezig dat ik op een avond een drastische beslissing nam. Ik gooide de pil in het toilet; als me nog meer miskramen te wachten stonden, dan maar meteen
nu. Alles beter dan over mogelijke rampscenario’s blijven piekeren. Tegen Stef zei ik niets. Ik wist dat hij het niet zou begrijpen en het overdreven zou 
vinden. En alleen maar zou zeggen dat nóg een kind op dit moment echt niet praktisch was. Terwijl ik zeker wist dat als ik toch zwanger zou raken, hij nog harder zou juichen dan ik. Ik kreeg 
gelijk. Zes maanden later was het zover. Toen ik Stef het nieuws vertelde, begon hij meteen te lachen. ‘Misschien wordt het dit keer een meisje,’ zei hij terwijl hij me optilde en mijn buik kuste. Hij heeft geen moment getwijfeld of ik de pil wel trouw had genomen. Hij leek er zelfs wel trots op, over hoe het gelopen was. ‘Dwars door de pil heen,’ vertelde hij iedereen. Bij goede bekenden zei hij erbij: ‘Ik moet wel superzaad hebben!’”

Nu is het klaar!
“Anderhalf jaar na onze zoon hielden we een meisje in onze armen. ‘Nu maar hopen dat de pil wél werkt,’ zei Stef hierna. ‘Want dit is voorlopig echt 
genoeg hoor. Over drie, vier jaar zien nog weleens verder.’ Toen al stelde 
hij voor dat ik een spiraaltje zou laten plaatsen. Ik hield dat tegen. Want ik wilde niet wachten. Ik had mijn eigen plan alweer getrokken, met nog minder scrupules dan de vorige keer. Het 
was pijnlijk dat Stef bij mijn volgende positieve zwangerschapstest echt niet blij keek. Het kostte hem dit keer echt tijd om aan het idee te wennen. Gelukkig stond hij uiteindelijk weer 
net zo enthousiast stralend naast 
het wiegje.
Maar hierna was hij resoluut. ‘Nu 
is het klaar,’ zei hij. ‘Jij neemt een 
spiraaltje of ik raak je niet meer aan.’
Hij ging mee toen ik er een liet plaatsen. Hij was ontdaan dat het zo pijnlijk was. Toen ik na een paar maanden hoorde dat het spiraaltje niet goed zat en het 
opnieuw moest worden geplaatst, 
greep hij in. ‘Het is genoeg geweest 
voor jou,’ zei hij. ‘Alles is altijd op 
jou neergekomen. De pil, de zwangerschappen, de bevallingen. En nu ook weer zo’n spiraaltje. Het is afgelopen, het is nu mijn beurt.’ En voor ik het wist besprak hij met de dokter een 
sterilisatie. Van hem. Natuurlijk hebben we het er thuis nog uitgebreid over gehad. Maar hij was overtuigd en ik stond er ook achter: ons gezin was nu compleet. Een vierde, dat zou echt te veel zijn. Dus waarom ook niet? Het 
betrof een kleine ingreep. 
Natuurlijk kampte ik met dubbele 
gevoelens. Ik wist dat het in wezen 
helemaal niet nodig was. Als ik 
voortaan wel de pil trouw zou slikken, zou er niets aan de hand zijn. Maar ik durfde het niet te vertellen, omdat ik wist dat Stef dan heel erg kwaad zou worden. Eerlijkheid staat bij hem hoog in het vaandel en ondanks ons mooie gezin als resultaat, zou hij het me niet zomaar kunnen vergeven en het zeker niet vergeten. Bovendien wist ik wel zeker dat hij de ingreep evengoed zou doorzetten: als ik hem eerder had 
voorgelogen, zou ik dat altijd weer 
kunnen doen, zou hij aanvoeren. Dus ik kon net zo goed mijn mond houden. En zo is het gegaan. Toen ik Stef naar het ziekenhuis bracht, voelde ik me wel 
vreselijk schuldig. Ik heb hem dan ook enorm vertroeteld toen hij weer thuis was. Gelukkig is hij prima hersteld en heeft hij nergens last van. Tegen onze vrienden maakt hij nog steeds grapjes over zijn zogenaamde superzaad. Ik 
laat hem maar en houd mijn mond. 
We hebben een prachtig gezin, daar gaat het om.”

Dit verhaal komt uit Margriet 25.

M25 Cover_72dpi

Ook interessant