Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Soms denk ik: had ik maar geen kinderen’

nognooit-111.png

Toen haar kinderwens in vervulling ging, was Marjorie (43) dolgelukkig. Inmiddels maken haar drie kinderen (8 en een tweeling van 6) haar het leven erg zuur.

“Mijn ex wilde geen kinderen. Het was het enige punt waarop we botsten. 
Toen ik hem ontmoette, vierentwintig was ik, dacht ik dat hij nog wel zou
 bijtrekken. Zelf was ik ook nog niet met een gezin bezig. Leven wilde ik, dingen ontdekken, studeren, stappen, reizen. Met mijn toenmalige vriend werd dat allemaal nog veel leuker, we waren een gouden match. Maar toen ik tegen de dertig liep, begon mijn kinderwens op te spelen. Ik voelde dat mijn eigen
 ontwikkeling en avonturen niet meer genoeg waren. Ik wilde het leven
 doorgeven. Een klein mensje op de wereld zetten. Het liefst een paar zelfs, drie of zo. Zelf kom ik uit een groot gezin: ik heb twee zussen en een broer.

Eindelijk compleet
“Wat volgde was een zwaar jaar, vol
 weemoed. Tót ik Stefan ontmoette.
 Een man met wie het ook ontzettend goed klikte. En die wél kinderen wilde. We hebben de tijd genomen elkaar goed te leren kennen en na twee jaar zijn we getrouwd. Nog voor ons huwelijk was 
ik gestopt met de pil, het leek me
 fantastisch om al met een klein buikje voor de huwelijksambtenaar te staan. Zo gemakkelijk ging het echter niet, het duurde een jaar voordat het raak was. Maar toen ging ook alles voorspoedig. Mijn zoon was een droom van een baby, hij sliep al na een paar weken door.
 Wat was ik gelukkig. Anderhalf jaar later was ik opnieuw zwanger. 
Het bleek een tweeling. Stefan en ik hebben staan juichen. Met drie zou ons gezin meteen af zijn. Ik herinner me de euforie van dat moment nog goed.
Ik was zó blij dat ik ondanks mijn
 verdriet over mijn eerdere relatie voor mezelf had gekozen. Want nu voelde ik mij pas echt compleet. Dit was het leven dat bij me hoorde.”

Continu ruzie
“Zes jaar later vraag ik me geregeld af 
of dat wel echt zo is. Ik voel me vaak
 opgezadeld met het hectische bestaan met kinderen dat ik nu leid. Ja, ik heb zelf voor dit leven gekozen, maar hoe het er nu 
uitziet, is niet hoe ik het droomde en hoopte. Terug kan ik niet. Natuurlijk wens ik mijn kinderen ook niet weg, want ik houd van ze; als ze iets zou overkomen zou ik daar nooit overheen komen. Maar zwaar vind ik het wel. Dat ligt niet aan de zorgtaken; die gaan Stefan en mij prima af. We zijn goed op elkaar afgestemd en vullen 
elkaar aan. Maar onze kinderen maken ontzettend veel ruzie. Zo gezellig als het vroeger bij mij thuis was, zo’n hel is het bij ons. Dat klinkt heftig, maar mooier kan ik het niet maken. Onze oudste is vanaf het begin af aan jaloers geweest op de tweeling. Van een schattig,
 makkelijk ventje werd hij dwars en koppig. En het was al zo zwaar met de tweeling het eerste jaar. Ze huilden 
elkaar voortdurend wakker, we liepen echt op ons tandvlees. Toen onze oudste naar school ging en het gehuil afnam, hoopte ik dat beter zou gaan. Maar ook tussen de tweeling, een jongen en een meisje, totaal verschillend van karakter, boterde het niet. Tamara zit haar broer met alles op z’n kop. Alles wat hij heeft, wil zij ook. Om volgens direct haar aandacht te verliezen. Zo klein als ze waren, al met twee, drie jaar, lagen ze continu met elkaar overhoop. 
Ik hoopte nog dat onze oudste voor zijn jongere broertje zou opkomen. Dat zij een front konden vormen tegen hun dominante zusje. Maar hij gaat zijn eigen gang en lijkt alleen maar te
 genieten van de botsingen tussen de
 tweeling en ze extra uit te lokken.”

Stiekem spijt

Natuurlijk zijn er ook mooie momenten.
 Zo zit mijn jongste zoon op turnen en ga ik altijd met hem mee. Hij straalt als hij bezig is en op die momenten ben ik een gelukkige, trotse moeder. Maar als we dan thuiskomen en ik het geschreeuw binnen alweer hoor, denk ik weleens: had ik het maar bij één kind gehouden. Soms zit ik ’s avonds, als de kinderen eindelijk slapen, op Facebook naar mijn ex te kijken. Hij woont met zijn nieuwe vriendin op een grote boerderij in Portugal, waar hij een camping is
 begonnen. Er zijn avonden dat de
 tranen dan over mijn wangen rollen.

En dat ik denk: had mijn leven maar een heel andere wending genomen.”

Het hele verhaal lezen? Margriet 15 ligt nu in de winkel! M15 Cover_72dpi

 

Ook interessant