Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik schaam me voor mijn snoepverslaving’

snoepverslaving.jpg

Er was een tijd dat Annemiek (59) veel dronk. Maar daar wist ze beter mee af te rekenen dan met haar snoepverslaving. Die verslaving heeft namelijk meer keerzijden dan je denkt.

“Ik zal nooit die keer vergeten dat een vriendin voor me kwam koken toen ik grieperig was. Ik lag op de bank met een deken en een poes op schoot, zij was bezig in mijn keuken. Omdat ze het zout niet kon vinden trok ze lukraak wat kastjes open en stuitte zo op mijn geheime voorraad.”

Leugens over snoepen

“‘Wat doe jij met zoveel snoep in huis?’, riep ze uit. En ze somde op: ‘Engelse drop, zuurtjes, schuimpjes, salmiak, lolly’s, nog meer drop… Allemachtig Annemiek’, vervolgde ze. ‘Wat moet jij met al dit kindersnoep?’ Ik kon wel door de grond zakken. ‘Dat is voor mijn neefjes’, loog ik onmiddellijk. ‘Heb ik een keer gekocht in de aanbieding, leek me wel handig.’

Later die avond keek ik naar Netflix. Met naast me een zak snoep uit de la. Het smaakte me minder goed dan anders. Niet doordat ik ziek was maar omdat ik me zo schaamde. Mijn vriendin zou eens moeten weten wat ik avond aan avond naar binnen werkte. Vaak tot ik er misselijk van was. En dat dit precies de reden was waarom ik zo worstelde met mijn gewicht.”

Van een alcoholverslaving…

“Na mijn scheiding, zes jaar geleden, ben ik een tijdlang depressief geweest. Ik was erg gefrustreerd en verdrietig over hoe het gelopen was. Om dat te verdoven ben ik gaan drinken. Ik had altijd al van een goed glas wijn gehouden, nu werd dat glas vaak een hele fles. Soms wel twee. Vooral als ik alleen was. Ik had het gevoel dat alleen drank mijn leven nog een beetje leuk maakte. Ik raakte steeds meer in een negatieve spiraal en wist niet meer hoe ik die moest doorbreken. Het is mijn zoon geweest die me daaruit trok. Hoewel hij nooit echt geweten heeft hoe ernstig het met mij gesteld was, zag hij wel dat ik er een ongezonde levensstijl op na was gaan houden. Hij stelde voor om samen op vakantie te gaan. Wandelen in Portugal, een land waar ik gek op ben. Voorwaarde was dat ik geen druppel zou drinken. 

Dat heb ik toegezegd en wat hebben we het fijn gehad. Thuisgekomen zat ik vol positieve energie. Door het vele wandelen, het lekker buiten zijn én doordat ik de drank had laten staan, was ik veel fitter en vrolijker. Dat wilde ik voortzetten. Hoewel het met vallen en opstaan is gegaan, is het me op eigen houtje gelukt om helemaal te stoppen met alcohol. Ik heb nu al vier jaar geen druppel meer gedronken.”

… naar een snoepverslaving

“Mijn manier om mezelf af te leiden, was snoepen. Want als ik ’s avonds in mijn eentje thuis zat, wilde ik toch iets om handen hebben. Ik ben altijd een zoetekauw geweest. Daarom haalde ik koekjes in huis, soms een taartje. Later werd het snoep. Want daar deed ik lekker lang mee. Daar kon ik fijn op zuigen. Toch wist ik op een avond een hele hoop weg te werken. Minstens een complete zak van het een of ander. Dat kocht ik bij de supermarkt of liever nog: bij Jamin. Een bezoek aan die winkel was echt mijn guilty pleasure. Soms gaf ik er wel vijftig euro in één keer uit.

De eerste maanden dat ik niet meer dronk, vond ik dat dit verdiende. Ik was alleen maar trots dat het me lukte om de alcohol te weerstaan, het snoepen zag ik als iets tijdelijks. Maar ook toen mijn verlangen naar drank verdwenen was, kon ik er niet mee stoppen. Het werd mijn nieuwe verslaving. Want hoe vaak ik ook probeerde het niet meer te doen, ik kreeg het niet voor elkaar. Niet alleen was ik dan de hele avond rusteloos, het kwam ook vaak voor dat ik dan om half tien toch nog in de auto stapte om naar een supermarkt toe te rijden. Stond ik buiten adem met een paar rollen drop bij de kassa. Zo gênant.”

‘Welke vrouw van middelbare leeftijd gaat zich tot te buiten aan banaantjes?’

Hier heb ik jaren mee geworsteld.  In het grootste geheim. Want ik schaamde me er haast nog meer voor dan voor het overmatig drinken dat ik eerder deed. Alcoholisme is tenminste een volwassen verslaving. Maar welke vrouw van middelbare leeftijd gaat zich nou te buiten aan banaantjes? Die schaamte heeft me er lang van weerhouden om hulp te zoeken. Tot ik de schikbarende grens van de negentig kilo passeerde. Mensen uit mijn omgeving snapten daar niets van. ‘Ik zie je nooit veel eten’, zeiden ze. Nee, dacht ik dan: maar je zou me ’s avonds eens moeten zien.

Daarnaast bleek al dat gesnoep een enorme aanslag op mijn gebit. Ik had mijn leven lang zelden gaatjes, nu was het elk half jaar wel raak. Dus ik moest iets doen. Ik heb een voedingsdeskundige gezocht, die ook veel wist van eetstoornissen. Onder haar begeleiding is het me gelukt om te stoppen met al dat gesnoep en zelfs vrijwel alle toegevoegde suikers te laten staan. Dat is erg moeilijk geweest maar ik voel me oneindig veel beter.”

Weinig aandacht voor suikerverslaving

“Dat ik van die dwang af ben, is zo’n opluchting. En niet alleen ben ik afgevallen en is mijn tandarts weer tevreden over me, ook slaap ik beter en voel ik me veel fitter. Wat een impact had die suiker op me; het is zó slecht! Hoe ik me nu voel, dat is echt een wereld van verschil. Ik vind het jammer dat er maar weinig aandacht is voor suikerverslaving. Want ik weet dat dat je leven erg kan ondermijnen. Maar nu ben ik gelukkig vrij van welke verslaving dan ook en daar ben ik erg trots op.”    

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty

Ook interessant