Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Niemand weet van mijn burn-out’

nog-nooit-verteld-niemand-weet-van-mijn-burn-out.jpg

Na een stressvolle periode begint Selma (55) vol goede moed aan haar nieuwe baan. Al snel merkt ze dat het haar te veel is, maar dat wil ze niet toegeven. 

“Natuurlijk voel ik me schuldig tegenover mijn werkgever. Hoe meer ze meeleven, hoe ongemakkelijker ik word. Elke eerste maandag van de maand worden er bloemen bij me afgeleverd, maar ik geef de bos altijd aan mijn buurvrouw. De ene keer dat ik ze wel op tafel zette, raakte ik nóg dieper in de put dan ik al zat. Het is nooit mijn bedoeling geweest om vier maanden nadat ik met mijn nieuwe baan begon al in de ziektewet te komen. Ik had het me allemaal heel anders voorgesteld. Maar als ik eerlijk ben, had ik het wel kunnen zien aankomen. Zeker in mijn proeftijd. Als een struisvogel stak ik mijn kop in het zand. Daar betaalt mijn werkgever nu een hoge prijs voor, en ikzelf ook.”

Te veel op mijn bordje

“Ik heb communicatiewetenschap gestudeerd en tot tien jaar geleden had ik een vaste baan. Toen kreeg ik een burn-out. Het klassieke verhaal: te veel op mijn bordje, slecht grenzen kunnen stellen en maar doorgaan. Ook thuis was het druk met twee opgroeiende kinderen, en aan mijn man had ik niet veel. De druppel was die keer dat ik de aardappels liet aanbranden en mijn puberzoon tegen me snauwde: ‘Dat vreet je zelf maar, hoor!’ Ik zakte huilend op de vloer en kon niet meer stoppen. Ik was nog te moe om mijn zoon, die in paniek naast me kwam zitten, uit te leggen dat deze instorting heus niet alleen met zijn uitval te maken had. Zo heeft mijn man ons gevonden, vreselijk. Hierna heb ik een klein jaar thuis gezeten. Ik heb vaak gedacht: zal ik ooit weer helemaal opknappen?”

Grote beslissingen

“Maar uiteindelijk bracht het me veel goeds. Ik vond het fijn om bewuster en gezonder te leven en dacht veel na. Dat leidde tot twee grote beslissingen: ik ben gescheiden en nam afscheid van mijn vaste baan om als zzp’er aan de slag te gaan. Het was heerlijk om eigen baas te zijn en om me niet langer de sloof van mijn man te voelen. Zelfs het co-ouderschap, dat ik in het begin moeilijk vond, bracht rust. Ik dacht toen dat een burn-out me nooit meer zou overkomen. Natuurlijk niet; ik had ervan geleerd, stond anders in het leven en zou tijdig aan de bel trekken als ik toch weer in de gevarenzone kwam. Het is ook een flink aantal jaar goed gedaan.”

“Maar vorig jaar merkte ik dat ik weer klachten kreeg. Ik sliep slecht en voelde me continu gejaagd. Ik vond mijn werk ook niet meer zo leuk. Ik was een paar fijne, stabiele opdrachtgevers kwijtgeraakt en de klussen die ik ervoor in de plaats kreeg, waren rommelig en betaalden slecht. Ik moest steeds vaker doorwerken in het weekend. En toen mijn wasmachine en koelkast het in dezelfde week begaven en de bodem van mijn spaarrekening in zicht kwam, barstte ik voor het eerst sinds heel lang weer in huilen uit.”

Enorme druk

“Toen een vriendin me vroeg of ik het nog wel naar mijn zin had als zzp’er reageerde ik verbolgen. Natuurlijk, dit was toch mijn eigen keuze geweest? Maar toen ik er beter over nadacht, dacht ik: misschien is het weer tijd voor een baan in loondienst. Een vast salaris, duidelijke werktijden, weer bij een club horen… Ja, het trok me opeens heel erg aan. Ik denk nog steeds dat het een goede keuze was, alleen had ik er meer tijd voor moeten nemen.”

“Toevallig stuitte ik meteen al op een vacature die perfect bij me paste. Ik mocht op gesprek komen en wist mezelf kennelijk goed te verkopen, want ik werd meteen aangenomen. Wat was ik blij. Wat nou moeilijk aan een baan komen als je boven de vijftig bent? Ik flikte het maar mooi even! ’s Avonds in bed sloeg de paniek toe. Ik zou al over anderhalve maand beginnen. In die tijd moest ik al mijn lopende klussen nog afronden en overdragen. En ik moest ook echt nog even op vakantie voordat ik weer van start ging.”

‘De druk was hoog’

“Die vakantie werd een lang weekend Antwerpen; meer tijd had ik niet. Ik kwam er mijn hotelkamer amper uit vanwege griep. Hoewel ik ondanks alles toch energiek begon aan mijn nieuwe baan lag ik meteen die eerste week elke avond om acht uur in bed, afgepeigerd. ‘Ik moet er gewoon weer even inkomen’, zei ik tegen mezelf. Het wás ook pittig: mijn baas liet duidelijk merken dat ze veel van mij verwachtte, dus de druk was hoog.”

“Ik moest weer erg wennen aan de lange dagen op kantoor. Misschien was deze fulltime baan wel te hoog
gegrepen, dacht ik soms. Maar ja, het was een kans uit duizenden. Een kans ook die ik niet wilde opgeven. Ik zou wel gek zijn. Gewoon doorzetten. Met koffie om de dag door te komen. Een pil om mijn hoofdpijn te onderdrukken. En wijn om te slapen. Zo lukte het me om glansrijk mijn proeftijd te doorstaan. Niemand die doorhad hoeveel moeite me dat kostte.”

Kat in de zak

“Achteraf gezien was het gewoon een kwestie van tijd. Ik hield het vier maanden vol en toen kon ik op een ochtend mijn bed niet meer uit komen. Ik was weer volledig terug bij af. Net zoals tien jaar geleden. Tegen mijn werkgever, mijn huisarts en de bedrijfsarts durfde ik niet te vertellen hoe lang ik al onder spanning stond. Bang om mijn werkgever en collega’s, die zo veel vertrouwen in me hadden, teleur te stellen. Bang dat ze boos zouden zijn dat ik ze heb opgezadeld met de kat in de zak. Terecht! Ik voel me zo’n bedrieger.”

“Ook mezelf heb ik natuurlijk veel schade berokkend. Nu voel ik me alweer maandenlang enorm ellendig. Maar ook nu doe ik me nog beter voor dan ik me voel, omdat ik weer wil re-integreren, zodat ik het toch nog een beetje goed kan maken. Nu hoorde ik via via dat mijn werkgever mij, ondanks mijn burn-out, toch een kans wil blijven geven, ook als mijn jaarcontract afloopt. Ik zou niets liever willen, maar ik denk niet dat ik dat nog aandurf.”

M15


Dit artikel verscheen in Margriet 2020-15. Je kunt deze editie hier (na)bestellen. De foto boven dit artikel is ter illustratie.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Ook interessant