Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘De scheiding van mijn zoon is mijn schuld’

nog-nooit-verteld-de-scheiding-van-mijn-zoon-is-mijn-schuld.jpg

Annelies (64) hield haar hart vast toen haar zoon ging trouwen. Vorig jaar is zijn huwelijk geklapt. Ze vraagt zich af: misschien is dat in de basis wel míjn schuld.

“Ik ben er altijd bang voor geweest. Vanaf het moment dat mijn zoon aankondigde dat hij zou gaan trouwen, heb ik gedacht: als hij zijn huwelijk maar niet door een onbezonnen actie verspeelt.”

Eigen schuld

“Met Chantal had hij goud in handen. Maar zou hij dat genoeg waarderen? Tot mijn blijdschap is het jaren goed gegaan en ik meende dat hij zijn wilde haren aan het verliezen was. Ik kreeg hoop: misschien maakte ik me wel zorgen om niets. Maar toen Chantal een halfjaar geleden in tranen voor onze deur stond, wist ik het al.”

“Inmiddels is de scheiding in volle gang en is het crisis tot en met. Natuurlijk leef ik met Lars mee. En zal ik, als het erop aan komt, altijd partij voor mijn zoon kiezen. Maar ik weet ook: die scheiding is zijn eigen schuld. En ik vrees dat ik mezelf ook niet kan vrijpleiten.”

‘Magische grens’

“Ik denk dat er op de hele wereld geen moeder bestaat die blijer met haar kind was dan ik. Na vijf miskramen durfde ik er haast niet meer op te hopen. Mijn man bedacht al andere manieren om ons leven invulling te geven, tot aan een kattenopvangcentrum in het buitenland aan toe.”

“Maar ik wilde maar één ding: moeder worden. De hele zwangerschap van Lars heb ik platgelegen. Mijn voorgaande kindjes had ik niet langer dan tien weken kunnen dragen, dus toen ik die magische grens voorbij, was ik opgetogen blij. Toch ben ik bang geweest tot het moment dat ik hem in mijn armen hield. Lars. Mijn zoon, onze zoon. Ik barstte bijna uit elkaar van geluk.”

Vierde plek

“Ook mijn man was dolblij, al heeft hij vaak gemopperd dat hij met de komst van ons kind voorgoed naar de vierde plek was gedegradeerd. ‘Eerst komt Lars, dan nog eens Lars, dan nóg eens – en dan ik’, zei hij vaak. En dat klopte wel. Mijn zoon was het centrum van mijn bestaan. En ik vond het moeilijk om streng tegen hem te zijn. Ik weet het, opvoeden is grenzen stellen, maar eerlijk gezegd liet ik dat vooral aan mijn man over.”

“Lars was ook nog eens zo knap. Wanneer ik zijn lieve snoetje zag, kon ik hem gewoon niets weigeren. Achteraf denk ik dat ik dat anders had moeten doen. Lars kreeg zo wel erg het idee dat de wereld om hem draaide. Op school kon hij moeilijk nee verdragen en hij was druk, dominant en baldadig. Maar door zijn leuke koppie en innemende persoontje was hij ook erg populair. Alles ging hem voor de wind.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Vanwege corona ga ik niet weg bij mijn man’

Verwend

“Lars is opgegroeid tot een heel leuke jongen. Warm en hartelijk, echt een goede vent. Maar eerlijk is eerlijk: hij is wel verwend. Hij stelt grote eisen aan het leven en vindt ook dat hij daar recht op heeft. Dat maakt hem zelfverzekerd. En dat brengt hem ver; als hij ergens solliciteert straalt hij uit dat ze gek zijn als ze hem niet nemen en negen van de tien keer kríjgt hij de baan ook. Maar het kan ook doorslaan naar arrogantie. Vooral in de liefde.”

Meisjes

“Lars had al jong vriendinnetjes en versleet de een na de ander. Hij werd snel verliefd maar was ook snel weer uitgekeken. Hij bleef altijd zijn ogen openhouden of het gras ergens anders groener was. Nu is dat niet zo erg als je zeventien bent, maar tien jaar later vond ik het zorgelijk worden. Hoeveel meisjes wij wel niet aan tafel hebben gehad. En verliefd dat ze waren, allemaal. En Lars ook hoor, elke keer opnieuw. Tot het weer overwaaide. En hij weer een hart brak.”

“Ik heb vaak op hem ingepraat. Gezegd dat niemand perfect is en dat dat eeuwige fladderen hem niet gelukkig zou maken. ‘Ik kan me gewoon nog niet binden, mam,’ zei hij dan. Tot hij dat opeens wel dacht te kunnen en meldde dat hij zou trouwen met Chantal, die hij toen nog maar vier maanden kende.”

“Ondanks mijn zorgen vond ik haar echt geschikt voor hem. Beeldschoon, beter kon hij echt niet vinden, maar ook met een lief karakter. En tegelijkertijd niet té lief: ze kon hem aan, zo leek het. Dit keer was híj het die het meeste verliefd leek. Dat vond ik fijn om te zien. Ditmaal was hij het, die echt zijn best moest doen: goed zo.”

Gelukkig gezin

“Zeven jaar leek het dus prima te gaan. Ze kregen twee kinderen; wat is het geweldig om oma te zijn. Ik heb altijd de indruk gekregen dat Chantal en Lars het goed hadden. Dat hij haar trouw was. En dat ze echt aan elkaar gewaagd waren. Natuurlijk had Lars nog weleens streken, van te laat thuiskomen tot afspraken niet nakomen, want er is er maar één met wie hij echt rekening houdt en dat is hijzelf. Maar Chantal leek hiermee te kunnen omgaan.”

Vreemdgaan

“Tot Chantal ontdekte dat hij haar het laatste jaar had bedrogen met minstens drie verschillende vrouwen. Hij beweert stellig dat het niets voorstelde, maar hij heeft het ondertussen wél gedaan, ondanks hun duidelijke afspraken na een eerder slippertje, waar ik overigens niets van wist. Voor Chantal is dit de zoveelste grenzeloze actie en ze is er helemaal klaar mee. En Lars? Die is verslagen, een scheiding is absoluut niet wat hij wilde. Maar hij dacht er wel mee weg te kunnen komen, geeft hij eerlijk toe.”

Schuldgevoel

“Zoals hij met alles altijd wegkwam in zijn leven, bij te veel mensen en vooral bij de persoon die daar meteen paal en perk aan had moeten stellen: ik, zijn moeder. Ik besef heus wel dat alleen hij verantwoordelijk is voor zijn ontrouw, maar toch voel ik me schuldig. Ik heb Lars altijd zo op handen gedragen.”

“Wie weet heb ik daarmee wel de basis gelegd voor al dit verdriet, voor mijn kleinkinderen die in twee huizen zullen opgroeien en voor mijn schoondochter die gebroken is. En voor de worsteling van mijn zoon, die echt veel spijt heeft. Maar ik begrijp de harde opstelling van Chantal wel. Want ik geloof hem óók niet, als hij zegt dat hij dit nooit meer zal doen.”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

v

Ook interessant