Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ze schaamt zich voor onze relatie’

nog-nooit-verteld-ze-voelt-schaamte-voor-onze-relatie.jpg

Zeven jaar geleden overleed Lena’s vrouw. Sinds anderhalf jaar heeft ze een nieuwe liefde: Larissa. Zij wil echter nog niet uitkomen voor haar geaardheid, dus is ze ‘haar beste vriendin’. En dat gaat gepaard met wat schaamte voor hun relatie. Het brengt Lena (62) terug in haar oude onzekerheid.

“Vorige maand wandelden Larissa en ik door de duinen. Het was heerlijk weer en ik was erg gelukkig. Zij ook; dat merkte ik niet alleen aan haar ontspannen lach, maar ook aan het feit dat ze het goed vond dat ik haar hand vasthield.”

Schaamte voor relatie

“Tot er vanuit de verte een stel op ons afkwam. Larissa liet meteen mijn hand los en deed een stap bij me vandaan. Terwijl ze geforceerd een praatje maakte met het stel, dat ze bleek te kennen van de school van haar kinderen, en mij volslagen negeerde, vocht ik tegen mijn tranen. Dat mijn nieuwe liefde zich schaamt voor onze relatie doet me veel pijn. Hoeveel begrip ik daar eerst ook voor had, nu raakt mijn geduld op. Ik wil niet langer het gevoel hebben dat er iets mis is met mij. Dat heb ik al te vaak gehad.”

Homoseksualiteit

“Ik ben opgegroeid in een dorpje in het oosten van het land. Destijds was daar geen plek voor homoseksualiteit. Hoewel ik op tv weleens zag dat vrouwen iets met vrouwen konden hebben, kreeg ik de indruk dat dat toch heel raar was. Daarmee was ík dus raar. Hoewel ik met vriendinnen meepraatte over de jongens uit onze klas, waren het bij mij altijd meisjes die voor kriebels in mijn buik zorgden. Lang heb ik gehoopt dat die gevoelens over zouden gaan. Ik kreeg zelfs een vriendje, een lieve jongen die vier jaar genoegen heeft genomen met alleen maar zoenen.”

‘Eindelijk mezelf’

“Toen was ik twintig en raakte ik zó depressief, dat ik naar de Randstad verhuisde. Daar bloeide ik al snel op, omdat ik eindelijk mezelf kon zijn. Wat vond ik het spannend, de eerste keer dat ik een meisje mee naar huis nam. Mijn ouders reageerden wonder boven wonder heel goed. ‘Als jij maar gelukkig bent’, zei mijn vader zelfs. Ik heb daarna zelden nog het gevoel gehad dat iemand me veroordeelde. Maar al leefde ik nu het leven dat bij mij paste, het minderwaardige gevoel was daarmee niet weg. Ik ben in therapie gegaan en dacht dat ik er voorgoed mee had afgerekend. Maar door de situatie met Larissa ben ik terug bij af.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Vanwege corona ga ik niet weg bij mijn man’

Larissa

“Nadat mijn vrouw zeven jaar geleden plotseling overleed aan een hersenbloeding, ben ik lang alleen geweest. Ik had de moed al bijna opgegeven, tot ik anderhalf jaar geleden via mijn werk in contact kwam met Larissa. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Iets waar ik me tegen verzette, want zij was getrouwd. Met een man. Er was dus geen enkele aanwijzing dat ze mijn gevoelens zou kunnen beantwoorden.

Maar we raakten bevriend en ik ontdekte dat ze niet gelukkig was in haar huwelijk. En ik meende signalen op te vangen dat ze mij wel heel bijzonder vond. Het was een verwarrende tijd. Vlak voor de coronacrisis waren we samen een weekend weg. Larissa vertelde me dat ze inderdaad verliefd op me was. Dat ik niet de eerste vrouw was voor wie ze viel. En dat het, nu ze bijna vijftig werd, misschien tijd werd om eindelijk voor zichzelf te kiezen.”

Rustig aandoen

“Die nacht voelde ik voor het eerst haar zachte lichaam tegen het mijne en ik nam me voor er helemaal voor te gaan. Ik wist dat het niet makkelijk zou worden, want Larissa stelde een hoop voorwaarden. Hoewel onze nacht voor haar de doorslag gaf om haar man vertellen dat ze wilde scheiden, wilde ze wel heel rustig aan doen. Dat betekende dat ze haar geaardheid, en dus ook onze relatie, voorlopig verborgen wilde houden voor de buitenwereld.

Ten eerste wilde ze ontdekken of haar gevoelens wel bestendig waren en ze zich echt gelukkig kon voelen in een relatie met een vrouw. Ten tweede wilde ze haar scheiding op een rustige manier afwikkelen en haar kinderen niet meteen extra belasten. Natuurlijk begreep ik dat. Het enige wat voor mij telde, was dat wij samen verder zouden gaan. Als dat voorlopig stiekem moest, dan was
dat maar zo.”

Genoeg aan elkaar

“Larissa zette de scheiding in gang. En omdat ze niets anders kon vinden, trok ze bij mij in. Als mijn beste vriendin. We richtten mijn ruime zolder voor haar in tot appartement, zodat ze gewoon bezoek kon ontvangen. Maar natuurlijk sliepen we samen in mijn grote bed. Wij hebben een geweldig voorjaar gehad. Dat we veel binnen moesten zitten, was voor ons geen probleem. We hadden genoeg aan elkaar.”

Steeds ongelukkiger

“Ik ben in die tijd zielsveel van haar gaan houden; ik had niet gedacht dat ik nog zo veel voor iemand zou kunnen gaan voelen. Zij zegt ook stapelgek te zijn op mij. En dat voel ik ook vaak. In de beslotenheid van ons leventje hebben wij het echt fantastisch. Toch merk ik dat ik steeds ongelukkiger word. Want het is vreselijk dat ik nu al zo lang niets anders ben dan haar zogenaamde beste vriendin, haar tijdelijke opvangadres. Helaas is zij er nog steeds niet aan toe om haar geaardheid met haar omgeving te delen. Alsof ze zich ervoor schaamt. Alsof ze zich voor míj schaamt.”

Oude onzekerheid

“Pijnlijk, want ik wil ons geluk het liefst van de daken schreeuwen. Ik wil onze namen samen op een bordje op de deur. Ik wil mee-eten als haar kinderen komen, onderdeel zijn van haar leven, dat uitbreiden naar óns leven. ‘Nog even’ zegt zij steeds; maar dat blijft ze zeggen, er zit geen schot in. Het doet me pijn dat ze haar nek niet voor me wil uitsteken.

Dat zij blijft hangen in het idee dat er iets mis zou zijn met ons, dat onze liefde niet zou mogen. Het herinnert me aan oude gevoelens, die oude onzekerheid, die ik dacht al heel lang te hebben afgesloten. En toch: ik durf haar geen ultimatum te stellen. Ik ben veel te bang dat ik dan toch als verliezer uit de strijd kom.” 

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant