Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Er klonk een knal, ik wist meteen dat het mis was’

nog-nooit-verteld-m10.jpg

Loes wist dat het niet verstandig was om dagelijks kalmeringspillen te slikken, maar deed het toch. Tot ze een aanrijding veroorzaakte.

“Het gebeurde bij een woonboulevard. Mijn man was fietsen en ik was eropuit gegaan om nieuwe meubels te bekijken. Het was een fijne middag geweest; ik houd ervan om in mijn eentje rond te dwalen en mensen te kijken bij een kopje koffie.

Toen ik wegging, was het bijna sluitingstijd. In de parkeergarage was het erg druk, dus keek ik extra goed uit. Dacht ik. Maar omdat ik vooral gefocust was op de auto’s voor en naast me, keek ik misschien toch niet goed in mijn achteruitkijkspiegel bij het achteruitrijden. Er klonk een enorme knal en ik wist meteen dat het helemaal mis was.”

Flinke schade

“Mijn domme actie had flinke schade veroorzaakt, zowel aan onze auto als aan de splinternieuwe Audi van de ander. De eigenaar ging vreselijk tekeer. Ik kromp in elkaar, allerlei mensen bemoeiden zich ermee. Toen het gedoe met verzekeringspapieren eindelijk voorbij was, belde ik mijn echtgenoot. Hij kwam meteen, omdat ik aangaf dat ik zó van slag was, dat ik niet verder durfde te rijden.”

‘Pammetjes’

“Thuis nam ik een kalmeringspil. Mijn geliefde ‘pammetjes’ waren me jaren geleden voorgeschreven toen ik werd ontslagen en een moeilijke periode doormaakte. Ik vond ze zó prettig, dat ik ze was blijven slikken; elke avond nam ik er een. Mijn dokter vond dat niet verstandig, maar schreef me toch telkens herhalingsrecepten voor. Ook nu was ik weer blij met mijn voorraad en drukte een dubbele dosis uit de strip. Een halfuur later voelde ik de spanning uit mijn lichaam glijden en na wat plagerijen van mijn man, over hoe chaotisch ik altijd ben, leek dat wat er was gebeurd al wat minder erg.” 

Stevige preek

“Toen ik het verhaal een paar dagen later aan een vriendin vertelde, begon ik het dan ook met een luchtig: ‘Moet je horen wat mij nu weer is overkomen.’ Natuurlijk was het erg vervelend voor de tegenpartij en wij moesten zelf de schade aan onze auto vergoeden om onze no-claim niet kwijt te raken, maar hé, dit kon de beste overkomen. Toch? En tja, ik ben nou eenmaal geen held achter het stuur.

Mijn vriendin nam het minder luchtig op. Ze vroeg me meteen of ik ‘nog altijd aan de pillen zat’. Ik voelde ergernis opkomen. Wat had dat er nou mee te maken? Ze zeurde daar wel vaker over, maar ik ben nu eenmaal niet zo anti-pillen als zij. In eerste instantie luisterde ik dan ook amper naar haar preek. Tot ze iets opzocht op internet en me dat liet lezen.”

‘Een ernstige of potentieel gevaarlijke invloed op mijn rijden’

“Ik zag zwart-op-wit staan dat ik helemaal niet mocht rijden met de pillen die ik slikte. Natuurlijk had ik de waarschuwingsletters op het doosje weleens gelezen, dat het mogelijk de rijvaardigheid zou beïnvloeden. Maar ik dacht dat dit bij chronisch gebruik wel meeviel. Maar dat was juist helemaal niet het geval. Mijn dosering had ‘een ernstige of potentieel gevaarlijke invloed op mijn rijden’, net alsof ik te veel alcohol had gedronken. En dat terwijl ik rijden met alcohol erg veroordeel. Maar ik deed dus eigenlijk hetzelfde. Als het CBR wist van mijn medicijngebruik, zouden ze mij zelfs nooit een rijbewijs geven, peperde m’n vriendin me in.

Mijn dokter had dit niet verteld, ook de apotheek niet. Hoe was het mogelijk? Mijn vriendin stookte het vuurtje nog wat op door te zeggen dat als de verzekering dit wist, ik vast niet verzekerd was voor dat ongeluk. ‘Dan moet jij de schade van de tegenpartij betalen,’ zei ze.”

Ik reageerde niet, want ik dacht aan veel ergere dingen. Elke vrijdag haal ik mijn kleinkinderen uit school. Dat is niet ver, maar ik moet wel een stukje over de snelweg. Als ik daar een ongeluk zou krijgen, met alle gevolgen van dien, dan zou dat míjn schuld zijn. Ik kreeg er koude rillingen van.”

Afbouwschema

“Een dag later zat ik bij de dokter. Hij bevestigde wat ik had gelezen op internet. Toen ik vroeg waarom hij dit niet eerder duidelijk had verteld, draaide hij eromheen: ‘Ik heb toch altijd al gezegd dat je moest stoppen met die pillen?’, herhaalde hij alleen maar. Het was een frustrerend gesprek, maar tegelijkertijd wist ik dat het geen zin had om iemand de schuld te geven. Ik moest dankbaar zijn dat er – buiten die aanrijding in de parkeergarage – nog nooit iets was gebeurd. En nu zo snel mogelijk met die pillen stoppen! Ik kreeg een afbouwschema mee van de dokter, waar ik nog dezelfde avond mee begon. Het was niet makkelijk: ik was zó gewend aan de medicijnen, dat ik veel moeite had met slapen en me ook overdag gespannen voelde. Maar ik was vastbesloten om door te zetten.”

Doorwaakte nachten

“Mijn man heeft me daarbij gesteund. Hij maakte elke avond warme melk voor me en klaagde niet als ik hem weer eens wakker woelde. Bovendien heeft hij een aantal vrije dagen genomen om met mij onze kleinkinderen van school te halen. Zelf durfde ik namelijk niet te rijden. Zo hoefde ik niets aan mijn dochter te vertellen, die ongetwijfeld ook een preek tegen me zou hebben afgestoken. Wat was ik blij toen ik zelf weer veilig de auto kon pakken. Toen ik die eerste keer dat ik de kleinkinderen weer in mijn eentje ophaalde in de achteruitkijkspiegel keek, wist ik waarom ik had doorgezet, ondanks al die doorwaakte nachten.

Inmiddels slaap ik weer goed, beter dan vroeger zelfs. En ik rijd ook beter! Ik voel dat ik helderder ben en heb meer zelfvertrouwen. Het spijt me voor de man met zijn splinternieuwe Audi daar in die parkeergarage, maar ik ben achteraf blij dat dat is gebeurd. Anders had ik nog steeds niet geweten dat ik iets deed wat eigenlijk heel gevaarlijk was.”

Meer informatie over rijden met medicijnen? Kijk op: rijveiligmetmedicijnen.nl.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-10. Je kunt deze editie hier nabestellen.

Ook interessant