Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ík had dat raam opengedaan…’

nog-nooit-verteld-ik-had-dat-raam-opengedaan-en-de-kat-kwijtgemaakt.jpg

Toen Hanneke (58) de planten van haar dochter Ann verzorgde, liet ze per ongeluk de kat ontsnappen. Ze was erg bang voor Anns reactie, tot zich een oplossing aandiende…

“Ik had net koffie voor mezelf gezet, toen ik me realiseerde dat ik Pepijn, het katertje van mijn dochter, al even niet had gezien. Toen ik eerder het huis was binnengekomen, hadden we nog lekker geknuffeld. Daarna was ik de planten gaan verzorgen en had ik het beestje uit het oog verloren. Nu ik hem riep, reageerde hij niet. Hij zal boven wel op zijn favoriete plekje liggen, dacht ik, en ik liep de trap op. Halverwege sloeg de schrik me om het hart. Het raam op de overloop stond open. Dat had ík gedaan, gedachteloos, omdat ik het benauwd vond. Nu was Pepijn vast ontsnapt!”

‘Is de poes weg?’

“In paniek rende ik naar buiten. Daar stond ik zo hard te roepen dat Mirjam, de buurvrouw van mijn dochter, kwam kijken. ‘O nee, is de poes weg?’, vroeg ze meelevend en begon mee te zoeken. Gelukkig, want zij kende Pepijn goed; en nu mijn dochter met haar gezin op vakantie was, zorgde ze voor hem.”

“Na een halfuur hadden we het diertje nog niet gevonden. Ik was in tranen. En niet alleen ík, Mirjam ook. Ze leeft wel erg mee, dacht ik nog. Tot bleek dat zij aan de woorden die ik steeds herhaalde – ‘Ik weet niet of hij buiten is, maar binnen kan ik hem niet vinden’ – een eigen interpretatie gaf. De avond ervoor was zij namelijk met haar kinderen nog bij Pepijn geweest, vertelde ze. Haar zoontje van zeven was de voordeur uitgelopen, terwijl zij de kattenbak nog even verschoonde. Toen ze wegging, zag ze Pepijn nergens. Die is vast boven, had ze gedacht, maar door mijn verhaal was ze er nu van overtuigd dat Pepijn met haar zoontje was meegeglipt en dat ik hem meteen bij aankomst in het huis had gemist.” 

Spontaan leugentje

“‘Wel nee, joh’, begon ik, maar in een fractie van een seconde besloot ik de waarheid in te slikken en zei ik haar dat ze zich niet zo veel zorgen moest maken: we zouden Pepijn heus wel vinden. Compleet van slag zocht ik verder. Wat laf en slecht dat ik niet had gezegd hoe het echt zat! Maar deze versie van de gebeurtenis kwam mij wel érg goed uit.”

“Mijn dochter Ann en ik hebben een moeizame band. Ze had altijd al meer met haar vader en hoe ouder ze werd, hoe minder ze van mij wilde weten. Toen Ann het huis uit ging, hebben we elkaar zelfs een paar jaar amper gezien. Ze sprak wel een-op-een af met mijn man, maar mij ging ze uit de weg en ze was kortaf als ik belde.”

“Ik heb daar veel verdriet van gehad. Ze is mijn eerste kind, mijn enige dochter. Ik kan het niet altijd goed uiten, maar ik hou zeker niet minder van haar dan van mijn andere kinderen; integendeel zou ik haast zeggen. Nu ze zelf moeder is, is het contact gelukkig redelijk hersteld. Daar ben ik heel blij mee. Ik krijg vanuit mijn omgeving weleens te horen dat ik mij laat gebruiken als oppas, maar dan denk ik: pech. Liever dat dan weer buitengesloten worden.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Bang voor boosheid

“Toen Ann vroeg of ik tijdens haar vakantie voor haar vele planten wilde zorgen, zei ik dan ook direct ja, al vond mijn man dat klinkklare onzin: als de buren voor de kat zorgden, konden zij toch ook de gieter wel even pakken? Ik moest er twintig minuten voor rijden. Maar ja, ik was er trots op dat Ann mijn groene vingers prees en ging met liefde heen en weer.”

“Al had ik Pepijn natuurlijk niet met opzet laten ontsnappen, ik wist zeker dat Ann woedend zou zijn als ze hoorde dat hij weg was. Zij en mijn kleinkinderen zijn gek op dat dier. Ze zou vast enorm tegen me uitvaren! En als we het katertje helemaal niet zouden vinden, zou ze me dat vast nooit vergeven. Deze kans om onder haar woede uit te komen was daarom te verleidelijk om af te wijzen.”

“Ik moet wel zeggen dat ik niet dacht dat mijn zwijgen grote consequenties zou hebben. We zouden Pepijn vast snel vinden: hoe ver kon hij zijn? Maar uren later hadden we hem nog niet gevonden, zelfs niet met hulp van Mirjams kinderen en mijn man. Uiteindelijk gaven we het op voor die dag. Mijn man en ik beloofden de Dierenkwijtlijn en de Dierenambulance te bellen. Verder besloten we het nog even stil te houden. Wie weet kwam Pepijn de volgende dag wel terug en hadden we voor niets paniek gezaaid.”

Huilen door de telefoon

“Omdat hij níét terugkwam, heeft Mirjam de volgende dag Ann gebeld. Ik zat naast haar, met een steen in mijn buik. Wat voelde ik me een loeder. Maar ik kon nu toch niet meer bekennen hoe het echt zat? En toen ik Ann hoorde huilen door de telefoon, wist ik dat ik dat ook nooit meer zou durven. Mijn dochter was erg ongerust en zei dat ze de volgende dag met het hele gezin terug zou komen.

Uiteindelijk bleek dat niet nodig. Die avond laat belde Mirjam. Ze had samen met haar man nog een rondje gelopen en bij thuiskomst zat Pepijn voor de deur. Waar hij was geweest, dat zullen we nooit weten, maar hij was er weer! Eind goed, al goed, toch? 

Langslepende gevolgen

Niet voor Ann en Mirjam, helaas. We zijn inmiddels een paar jaar verder, maar tussen hen is het niet meer goed gekomen. Er hadden al meer ergernissen gespeeld over en weer en dit was de druppel geweest. Ooit waren ze vriendinnen, maar door de ruzie die ontstond is de vriendschap helemaal over. Heel naar en het is dus mijn schuld. En Pepijn? Die is zich van geen kwaad bewust. Hij heeft nu een kattenluik en mag gewoon naar buiten. Al met al was het dus niet meer dan een storm in een glas water, maar wel een met buitengewoon vervelende en langslepende gevolgen.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

M21 Cover LR JPG

Margriet 21 ligt in de schappen! Een extra dik nummer over het grote genieten na het pensioen, met overheerlijke recepten, een interview met Johnny de Mol over zijn moeder en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m veilig online zonder extra verzendkosten.

Ook interessant