Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik prop me stiekem vol met troosteten’

nognooit2.jpg

Maaike is flink aangekomen. “Ach, dat is de overgang,” zegt ze tegen iedereen. Dat het door heimelijke schranspartijen komt, weet alleen haar vriendin en partner in crime.

“Zelfs mijn puberzoon viel het op dat ik ben aangekomen. ‘Je krijgt een dikke kont, mam,’ zei hij vorige week, terwijl ik niet eens in de gaten had dat hij zijn ogen van zijn mobieltje had afgehaald. Ik kromp ineen bij zijn woorden; hij heeft nooit eerder iets negatiefs over mijn uiterlijk gezegd. De weegschaal liegt ook niet: die geeft vijf kilo extra aan. Tegen mijn zoon begon ik mijn vertrouwde verhaal. Dat vrouwen dikker worden op zekere leeftijd. Dat ik echt wel op mijn lijn let, maar dat ik het niet kan helpen. Mijn zoon reageerde niet, ging door met whatsappen. Gelijk had hij. Het is ook onzin. Ik kom niet aan door de overgang. Maar van stiekeme schranspartijen met mijn beste vriendin, wanneer iedereen denkt dat we in de sportschool zitten. Mijn gewicht is nooit eerder een issue voor me geweest. Mijn moeder was diëtiste en lette erop dat wij 
gezond aten. Snoep en chips kregen mijn broer en ik alleen bij bijzondere gelegenheden. Dat patroon nam ik mee toen ik ging studeren, al ging ik in die tijd ook weleens een vette hap halen met vriendinnen, na het uitgaan.
Toen mijn man en ik kinderen kregen, besloten we hen suikervrij op te voeden. Niet tot in het fanatieke, ze moesten gewoon naar een kinder-
partijtje kunnen gaan, maar bij ons kwam er geen snoep in huis. Nog voor ik zwanger was, was ik zelf met suiker gestopt. Dat beviel zó goed, dat ik niet wist waarom ik weer zou beginnen. Suikerdipjes versus een altijd energiek gevoel: makkelijk kiezen, toch? Als mensen om mij heen klaagden dat ze te dik waren, had ik daar dan ook niet zo veel begrip voor. En ja, over dikke mensen op straat had ik eerlijk gezegd
 pittige vooroordelen. Ik snapte niet dat ze zichzelf zo konden laten verslonzen.”

Bingewatchen
“Obesitas staat nog altijd ver van me af, maar ik moet mijn oordelen toch een beetje bijstellen. Op mijn werk sta ik onder grote druk. Ik ben al jaren in dienst bij dit bedrijf, maar werkte parttime. Twee jaar geleden werd ik gevraagd voor een andere functie, 
36 uur per week. Eigenlijk is deze job te hoog gegrepen voor me. Ik moet leiding geven aan een aantal mensen en dat zorgt voor stress. Met mijn man kan ik daar niet goed over praten. Hij vindt dat ik mij gewoon niet zo druk moet maken. Gelukkig kan ik mijn hart luchten bij mijn beste vriendin. Wij sporten al jaren samen. Fitness, 
squashen, van alles doen we. Drie keer per week. Omdat zij geen auto heeft, haalde ik haar altijd op. En we dronken na afloop ook nog wat bij haar.
Vorig jaar kreeg mijn vriendin een knieblessure. Het ging sowieso niet goed met haar; haar man wilde een time-out van hun huwelijk en kondigde later aan dat hij wilde scheiden. Sporten kon ze zowel fysiek als 
psychisch niet opbrengen. De eerste tijd ging ik nog alleen fitnessen, maar na een tijdje bleef ik steeds vaker bij haar plakken. Ze had steun nodig en ik vond het ook fijn om met haar te praten over wat mij bezighield. Ik merkte hoe prettig het was om gewoon eens lui op de bank te zitten. Dat kende ik niet; als ik thuis ben, ben ik altijd bezig. Ontspanning, dat gun ik mezelf pas tegen tien uur ’s avonds. Met een boek of een boeiend praatprogramma. Series bingewatchen, daar gaf ik op af. Wie hangt er nu hele avonden voor Netflix? Nou, mijn vriendin dus, nu het niet zo goed met haar ging. Ze haalde me over om eens mee te kijken. En dat bleek hartstikke leuk. 
Ik genoot ervan om eens niet zo streng voor mezelf te zijn. Hoewel het sporten me altijd goed had gedaan, was het toch een soort afbeulen, terwijl ik al druk was. Het was een verademing om mezelf nu eens toe te staan om niets te doen, enkel mee te leven met een spannende serie.
Thuis vertelde ik er niets over. Ik vond het wel lekker om een geheimpje te hebben. Op de een of andere manier gaf het mij een sterk, onafhankelijk gevoel. Ook had ik geen zin in 
commentaar. Het zou vast eens tegen me gebruikt worden, leer mij mijn kinderen kennen. Ook in flauwe grapjes van mijn man had ik geen zin. Dus mijn sportkleding waste ik keurig elke keer nadat ik was weggeweest. Al was het dan meestal niet gebruikt.”

‘Ik genoot ervan nu eens niet zo streng voor mezelf te zijn’

Blokjes kaas en nootjes
“Inmiddels ben ik al zeven maanden niet meer in de sportschool geweest. Ik ben vergroeid met de bank van mijn vriendin. Met Netflix. En met de lekkere dingen die ze daarbij presenteert. Suiker is aan mij nog altijd niet besteed, maar van hartig houd ik wel. Voorheen stond ik mezelf dat alleen toe in het weekend. Nu zit ik met mijn vriendin een paar keer per week aan de blokjes kaas. Aan de bitterballen. Aan de chips of nootjes. En dat heeft gevolgen, natuurlijk. Mijn kleding zit veel strakker dan voorheen. ‘Ach joh, dat is vast de overgang,’ zei ik al snel tegen mijn man, terwijl ik daar nog helemaal niet in zit. Andere mensen maakte ik dit ook wijs. Ik durf niet te zeggen hoe het echt zit, het is te gênant. Ik voel me slap en zwak. Vooral omdat ik me realiseer dat je, 
als je eenmaal in een fout patroon zit, daar niet zomaar mee kunt stoppen. Na een werkdag is het gewoon 
zo heerlijk om naar mijn vriendin te rijden en alles los te laten. En tja, hoe vaak ik ook zeg dat ze niets moet 
halen of maken, dan staan de bakjes alweer klaar. Troostvoer, noemt zij het – ze mag dit van zichzelf, na haar scheiding. Maar ook zij is aangekomen. 
We hebben afgesproken dat het 
binnenkort afgelopen moet zijn. Als de lente begint, stoppen we met dat bankhangen. Dan gaan we weer vanouds naar de sportschool. Uiteindelijk voel je je daar veel beter door. En dan hoef ik ook niet meer te liegen tegen mijn gezin. Het is toch te dol dat ik 
nu een soort van dubbelleven leidt?
Ze zouden eens moeten weten…”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-08. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant