Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik voel me geen oma van zijn stiefkinderen’

kleinkinderen.jpg

Het gezin van Simone’s zoon – met zijn vriendin en háár kinderen – lijkt compleet. Daarmee is de kans verkeken dat Simone ooit écht oma wordt. En dat vindt ze vreselijk.

“Kortgeleden heb ik mij afgemeld op Facebook. Ik vertel iedereen dat ik de manier waarop daar met gegevens wordt omsprongen onacceptabel vind. Dat ís ook zo; maar het is slechts de halve waarheid. De echte reden is dat ik te vaak een vervelend gevoel kreeg als ik foto’s van trotse vriendinnen met hun kleinkinderen zag. Elke keer overviel me dan een gevoel van verdriet en jaloezie. Ik heb geprobeerd om dat te dempen door eveneens 
foto’s van ‘mijn’ kleinkinderen te posten. Maar hoeveel likes ik ook kreeg, het hielp niet. Het doet me niets als anderen me vertellen hoe schattig de stiefkinderen van mijn zoon er uitzien. Dat weet ik zelf ook wel. Maar doordat er geen bloedband is, lukt het me niet om mijn hart voor ze te openen. Daarmee is elk duimpje of hartje alleen maar zout in de wond.”

Jengelende peuters
“Ik was 25 toen ik zwanger raakte. Hoewel ik dit avontuur graag met mijn partner aanging, vond ik het ook spannend. Eng, eigenlijk. Ik was 
namelijk niet echt dol op kinderen. Ik vond ze lawaaierig, lastig en druk, en zelfs met de kinderen van mijn zus, van wie ik veel hield, had ik het na een dag wel gehad. Mijn zus, die ik eerlijk over mijn gevoelens vertelde, plaagde me er graag mee. ‘Let maar op: als het je eigen kinderen zijn, is het anders,’ voorspelde ze. ‘Daar geef je je leven voor.’ En ze had gelijk. Mijn zoon vond ik de mooiste en de liefste, ik kon uren tomeloos verliefd naast zijn bedje zitten. Met mijn dochter ging het net zo.

Dat ik door hen mettertijd ook andere kinderen over de vloer kreeg, nam ik voor lief. Het hoorde er tenslotte bij, maar ik bleef voelen dat ik met die 
andere peuters en kleuters niet veel had. Ik ergerde me als ze jengelden 
en bij een ongelukje verschoonde ik 
ze met tegenzin. Dat liet ik nooit 
merken, natuurlijk, want het voelde best asociaal dat ik alleen mijn eigen kinderen leuk vond – maar het wás wel zo.

Inmiddels zijn mijn kinderen volwassen. Mijn dochter is een vrijgevochten vrouw. Hoewel het nog kan veranderen als de tijd gaat dringen, zie ik haar geen moeder worden. Ze zei al jong dat dit niets voor haar was, dat ze 
ontdekkingsreizigster wilde worden. Ze heeft haar droom waargemaakt; ze blogt en reist daarvoor de hele wereld over. Mannen in overvloed, maar 
binden wil ze zich niet. En kinderen, dat ziet ze al helemaal niet zitten. ‘Jij snapt me prima, mam,’ zegt ze altijd als we het erover hebben. ‘Jij was ook geen geboren moeder. Ik ben net als jij, maar dan nog een tikje erger.’  Ze heeft gelijk en ik neem haar niets kwalijk. Maar ik hoopte wél oma te worden middels mijn zoon. Hij is meer zoals mijn echtgenoot: rustig, een harde werker, type ‘doe maar 
gewoon, dan doe je gek genoeg’. Hij had al vroeg een vaste vriendin, met wie ik het uitstekend kon vinden. Een paar jaar geleden besloten ze te 
stoppen met voorbehoedsmiddelen. Ik 
vond het bijna net zo spannend als 
zij en verheugde me ontzettend op een kleinkind.

Veel van mijn vriendinnen waren al oma. Zij toonden mij vaak kiekjes en net als vroeger voelde ik er weinig vertedering bij. Maar ik wist dat 
dat bij mijn éígen kleinkind anders zou zijn. Daar zou ik direct smoorverliefd op worden, ik wist het zeker.”

Zijn achternaam
“De baby van mijn zoon en mijn 
toenmalige schoondochter is er nooit gekomen. Ze waren het een halfjaar 
‘aan het proberen’, toen zij mijn 
zoon opbiechtte dat ze verliefd was geworden op een andere man. Zonder hun relatie nog een kans te willen geven, vertrok ze; mijn zoon én mij 
achterlatend met een gebroken hart. Dat mijn zoon sinds een jaar weer 
gelukkig is met een andere vrouw, juich ik toe. Ik heb gezien hoe diep hij in de put zat en dat was verschrikkelijk. Zijn nieuwe liefde mag ik graag, ze is een leuke, warme vrouw. Er is 
alleen één aspect dat bij mij insloeg 
als een bom: ze is al moeder. Van twee meisjes, nu drie en vier jaar. Net 
als mijn zoon is mijn nieuwe schoondochter onverwachts in de steek 
gelaten. Na een loodzware tijd als 
alleenstaande moeder is ze erg blij dat ze weer een gezin kan vormen, met mijn zoon als fulltime stiefvader. Die voelt zich helemaal senang in zijn nieuwe rol. Hij heeft de dochters van zijn nieuwe vriendin in zijn hart 
gesloten en behandelt ze alsof ze van hem zijn. Ze hebben er zelfs al over dat de kinderen zijn achternaam gaan krijgen. De meisjes zijn ook dol op hem, en dat is erg mooi. Ik ben 
oprecht blij dat zij het zo goed 
hebben. Maar diep in mijn hart ben ik verdrietig. Ik heb geen hekel aan de meisjes, absoluut niet. Maar ik heb ook niet veel met ze. Ze voelen 
gewoon niet ‘eigen.’ Ik ervaar niet de onvoorwaardelijke liefde voor hen 
die een oma zou moeten voelen. Ze hébben ook al een oma, die op de
 eerste plaats staat, vaak op ze past en ze twee dagen per week opvangt. Ik hang erbij als stiefoma, wat pijn doet maar me ook oplucht, want ik zou er niet aan moeten denken om mijn leven op hen te moeten aanpassen. Dat klinkt egoïstisch, maar gevoel kun je nu eenmaal niet afdwingen. En 
geloof me: daar ben ik zelf het meest verdrietig over. Ik hoop dat dit beter wordt, dat ik aan ze wen en van hen leer houden. Want mijn zoon heeft aangegeven dat hij en zijn vriendin hun gezin als compleet zien. Een ander kleinkind, waar ik een biologische band mee heb, komt er dus niet meer. Soms huil ik daarom, al zal ik dat nooit laten merken. Dit is wat het is en daar moet ik mee leren omgaan.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-25. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant