Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Nog drie jaar met zijn dochter houd ik niet vol’

naamloos-1.jpg

Wendy zocht én vond een liefde zonder 
thuiswonende kinderen. Maar nu woont zijn 
dochter van 28 weer bij hen. En het ziet er niet naar uit dat ze snel zal vertrekken.

“Ik was de eerste van mijn vriendinnen die kinderen kreeg. Kort voordat ik 
afstudeerde, stopte ik met de pil en 
het was meteen raak. In plaats van 
een baan te zoeken, richtte ik een babykamer in. En wat genoot ik van mijn dikke buik. Net als mijn vriend. We kenden elkaar al sinds de middelbare school en voelden ons helemaal klaar voor het ouderschap, al waren we pas begin twintig.
Spijt heb ik er nooit van gehad. Al 
realiseer ik me dat ik een hoop miste. Hoewel het met een baan helemaal goed kwam toen de kleine er eenmaal was, leidden we een burgerlijk bestaan vergeleken bij onze vrienden. Die 
gingen uit, haalden nachten door en hadden seks met wisselende partners. Wij zorgden voor ons kind, al snel 
gevolgd door een tweede, kochten een rijtjeshuis, organiseerden buurtbarbecues en beminden enkel elkaar. Maar voor mij was het goed, het had altijd zo mogen blijven.
Mijn man dacht daar anders over. Vier jaar geleden verliet hij me, de kinderen waren nét het huis uit. Hij bleek al een tijd op dat moment te wachten, zijn minnares ook.
Het was een enorme knauw. Ik had me erg verheugd op onze toekomst, dat we konden gaan en staan waar we wilden. Dat was bij mijn vriendinnen wel 
anders: zij hadden pubers, anderen zelfs nog kleuters of peuters.”

Mijn absolute droomman
“Toen ik ging daten, ontdekte ik dat de meeste mannen van mijn leeftijd ook in de kinderen zitten. Dat was best even slikken. Ik had mijn leven met liefde aan mijn kinderen aangepast, maar om me nu weer te voegen naar het strakke schema van een gezin? Toch ontmoette ik een man voor wie ik het dacht over te hebben. Smoorverliefd trok ik bij hem en zijn kinderen in, die de helft van de tijd bij hem woonden. Dan zijn we de andere helft van de tijd dus samen, dacht ik optimistisch. Maar dat viel tegen. Zijn ex claimde hem en hij ging daar om de haverklap naartoe. En als zijn kinderen bij ons waren, stond alles in het teken van hen. Mijn wensen moesten altijd wijken. Uiteindelijk hield ik dat niet vol. Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen. Ik nam me voor: geen man met thuiswonende kinderen meer.
Ik realiseerde me dat ik in een andere leeftijdscategorie moest gaan zoeken. Probleem is dat ik mannen van boven de vijftig zelden aantrekkelijk vind. Maar toen ik de foto van Simon zag, toch al halverwege de vijftig, smolt ik. We chatten en dat was leuk. Onze 
eerste ontmoeting was nog leuker. Al snel werd het serieus. En o, wat was ik blij met hem! Simon is mijn absolute droomman. Gescheiden, bemiddeld, veel vrijheid in zijn werk, minimaal contact met zijn ex en twee volwassen dochters van tegen de dertig. Hoewel het tussen mij en zijn jongste, Merel, niet heel goed klikte, maakte ik me niet druk. De enkele keer dat ik haar zag, zette ik mijn liefste glimlach op. Dat Merel bij incidentele gezamenlijke etentjes al Simons aandacht opslurpte en mij vrijwel negeerde, daar haalde ik mijn schouders over op. Want aan het eind van de avond bleef ik met hem achter. We leefden ons eigen leven en hadden van niemand last.”

‘Zijn dochter heeft hem nodig, maar ik ook’

De schuldsanering in
“Een klein jaar ben ik erg gelukkig geweest. Tot Merel ons op een avond belde. Haar relatie was uit en ze kon nergens terecht. Simon ging haar halen. Op dat moment kon ik niet 
vermoeden wat mij boven het hoofd hing. Vanzelfsprekend vond ik het prima dat ze een tijdje kwam logeren. Wij zouden haar opvangen, troosten en vervolgens vlot helpen weer een eigen dak boven haar hoofd te vinden.
Maar er bleek meer aan de hand te zijn dan een verbroken relatie. Merel had enorme gokschulden. Simon was 
totaal van de kaart toen hij dit hoorde, nam zichzelf kwalijk dat hij nooit iets had gemerkt. Avondenlang zat hij 
met Merel te rekenen en lag ’s nachts wakker. Ze moest de schuldsanering in, was zijn conclusie. En in therapie voor haar gokverslaving, natuurlijk. Omdat ze behoefte had aan een veilige omgeving, waar ook nog wat toezicht was, moest ze voorlopig maar bij ons blijven. Het werd me koud om het 
hart toen Simon dit voorstelde. Dat Merel onze intieme, knusse avonden verstoorde had ik alleen kunnen 
verdragen door de gedachte dat het tijdelijk zou zijn. Maar een schuldsaneringstraject duurt drie jaar! Wilde hij echt dat ze al die tijd bij ons zou blijven? Tja, hij kon haar toch niet op straat zetten, was zijn redenatie. Vriendinnen had ze door al haar problemen nauwelijks meer. En met haar moeder had ze nooit een goede band gehad. Hij moest er nu voor haar zijn, haar steunen en begeleiden, anders zou het nog veel erger mis kunnen gaan en dat zou hij zichzelf nooit 
vergeven.
Dat begrijp ik: ik zou hetzelfde doen voor mijn kinderen. Die zijn in nood ook altijd welkom. Maar toch vind 
ik de situatie verschrikkelijk. Mijn contact met Merel verloopt stroef. Al doen we allebei ons best, zíj ook, ik merk dat ze zich heus wel realiseert dat ze mijn leven overhoop gooit. Ik hoor haar geregeld huilen op haar 
zolderkamer en dan heb ik erg met haar te doen. Tegelijkertijd kan ik het wel uitschreeuwen. Ze is 28! Waarom heeft ze haar leven niet op orde? Waarom moet ze haar vader, en mij, weer lastigvallen? We zitten nu elke avond met z’n drieën aan tafel. Kijken met z’n drieën tv.
Ik had een man met alle vrijheid, nu zijn we weer aan haar gebonden. Simon en ik zouden dit voorjaar naar Bonaire gaan. Nu heeft hij voorgesteld dat Merel meegaat, omdat hij haar niet alleen wil laten. Hoeveel ik ook van hem houd, ik weet niet of ik dit ga volhouden. Bij de gedachte dat zijn boemerangdochter minstens drie jaar bij ons blijft wonen, word ik gek.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.
Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-06. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant