Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn man vindt me niet meer aantrekkelijk’

woman-looking-through-window-hopefully.jpg

Daniëlle (53) was zeven jaar gelukkig met Kees. Maar sinds hij haar verteld heeft dat hij haar niet meer aantrekkelijk vindt, zit ze in de put. 

“In mijn hart wist ik het natuurlijk allang. Kees raakte me al twee jaar nauwelijks meer aan. Maar soms, heel soms, was er nog een opleving van ons liefdesleven. Ik putte daar dan meteen hoop uit. En slikte zijn excuses voor het feit dat er verder nauwelijks intimiteit was weer voor zoete koek. Want ja, ik wist ook wel dat het druk was op zijn werk, en ja, corona zorgde voor extra spanningen en natuurlijk: hij was ook niet meer de jongste. 

Relatietherapeut

Tot het er op een dag onverbloemd uit kwam. Ik begon over een relatietherapeut. Wie weet zou die ons kunnen adviseren hoe we de passie weer meer konden terughalen in onze relatie. Toen zei hij het. Woorden die ik nooit meer zal kunnen vergeten. Ik denk niet dat dat zin heeft. Want het spijt me lieverd, ik vind je gewoon niet meer aantrekkelijk

Verlangens

Kees en ik zijn zeven jaar bij elkaar. Ik zag hem als geschenk uit de hemel. Hij is zo anders dan mijn eerste man, met wie ik een relatie kreeg op de middelbare school. Toen onze kinderen nog klein waren hadden mijn ex en ik het overigens prima, later besefte ik hoe slecht we bij elkaar pasten. We botsten steeds vaker en uiteindelijk was een scheiding onvermijdelijk. Ik was zesendertig. Hoewel ik mijn ex als persoon nooit gemist heb, vond ik het zwaar om single te zijn. Ik had vriendinnen genoeg, maar ik verlangde naar een man in mijn leven. Iemand die mij bijzonder vond, me het gevoel gaf dat ik ertoe deed. Ik heb heel wat gedatet, en nee, ik was niet iemand die meteen afhaakte als er even iets tegenviel. Maar de klik waar ik op hoopte, die was er nooit. Ik ben vaak eenzaam geweest, ik ben gewoon niet gemaakt om alleen te zijn.

Nieuwe liefde

Net toen de kinderen het huis uit waren en ik neerslachtig dacht: ‘het wordt nooit meer wat’ ontmoette ik Kees. Bij hem hoefde ik er niet voor te werken, niet mijn best te doen. We passen bij elkaar, houden van dezelfde dingen. We kunnen goed praten, lachen veel en hij heeft alles voor me over. Ik heb mijn eigen huis verkocht en ben bij hem ingetrokken. Dat ik daarvoor weg moest uit mijn eigen omgeving en moest inburgeren in een ander deel van Nederland vond ik geen probleem. Als ik maar bij hem was, dan was het goed. 

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘De eerste vakantie met mijn vriend en stiefdochter was een ramp’

Aantrekkingskracht

Tot een paar maanden geleden ben ik heel gelukkig geweest. Het enige dat minder was, was dus dat de intimiteit afnam. Maar knuffelen deden we wel en hoewel ik het vrijen miste, vond ik dat niet een heel groot probleem. Totdat Kees me vertelde wat erachter zat. Dat lage libido en stress waren smoesjes; het lag aan mij. Of nou ja: aan de overgang. Daardoor ben ik fysiek veranderd en dat heeft zijn weerslag op de aantrekkingskracht die Kees voelt. Maar hij houdt wel van me, zei hij. Hij wil niet bij me weg. Andere vrouwen kan hij ook prima weerstaan. Oké, misschien zou een open relatie in de toekomst een optie zijn, als ik daar ook voor opensta – maar daar moesten we nog maar eens rustig over praten. 

Opluchting

Ik weet nog goed hoe hij dit zei. Hij had tranen in zijn ogen. Hij vond het ook lastig maar wilde eerlijk zijn. Ik kon dan ook niet eens kwaad zijn – want ik weet ook wel dat aantrekkingskracht niet af te dwingen valt. En hoeveel pijn het ook deed, ergens voelde deze duidelijkheid ook als opluchting. Ik hoefde nu ‘alleen maar’ te rouwen dat het stukje seksualiteit tussen ons dood en begraven was. En dat was het eigenlijk al twee jaar; dus hoe moeilijk kon dat zijn? 

Zelfvertrouwen

Nou: enorm. Want sinds die ene dag is alles anders. Ik bevroor – en ontdooid ben ik nog altijd niet. Ik voel me oud, klein en nietig. Dat de man van wie ik het allermeeste hou, mij afwijst, kan ik niet naar de achtergrond schuiven. Ik voel me minder op mijn gemak bij hem en ben me voortdurend bewust van mezelf. Ik span me tot het uiterste in om er goed uit te zien, om mijn uiterlijk op andere dagen te laten verslonzen. Wat maakt het nog uit, denk ik dan. Ook complimenten van anderen komen niet meer binnen, omdat mijn grote liefde daar kennelijk anders over denkt. Kees’ uitspraak heeft een gat in mijn zelfvertrouwen geslagen en dat hij nog wel van mij zegt te houden, is eigenlijk niet genoeg. Ik voel me vaak somber en boos. Soms denk ik: dit moet ik mezelf niet aandoen. Om bij een man te blijven die zo naar mij kijkt. Tegelijk wil ik hem niet kwijt. Ik hou zo ontzettend veel van hem. En wat moet ik dan: terug verhuizen naar de plek waar ik vandaan kom, terwijl ik me bij hem en in zijn omgeving zo goed voel?

Open relatie

In het begin probeerde ik er nog met Kees over te praten. Dan zei ik huilend dat we nu niet meer dan een vriendschap hebben. Dat vindt hij onzin, en dan zegt hij dingen als: ‘Denk je nu echt dat andere mensen van onze leeftijd nog zoveel seks hebben?’ Nee, misschien niet – maar ik wilde soms dat hij niet zo eerlijk was geweest. En ik weet één ding: als hij over een open relatie wil doorpraten, kan hij dat vergeten. Ik wil echt mijn best doen om nog iets van onze liefde te maken, maar als hij een ander zoekt voor de seks – een mooie jonge vrouw natuurlijk – ga ik dat niet trekken. Nee, ik zou nooit verdragen dat hij bij een ander zoekt wat hij bij mij niet meer kan vinden.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty

Ook interessant