Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Niemand weet dat ik antidepressiva slik’

nnv-vrouw-buiten.jpg

Cynthia (43) kampt al haar leven lang met angsten. Nu vindt ze baat bij antidepressiva, maar houdt dat verborgen voor haar vriendin die dergelijke medicijnen verafschuwt. 

“Vroeger zag ik antidepressiva als zwaktebod. Mensen die naar die 
medicijnen grepen, waren niet moedig genoeg dagelijkse dipjes het hoofd te bieden, vond ik. Al snapte ik dat ze soms echt nodig waren. Maar dan moest je wel érg diep zijn gezakt. Ik wist één ding zeker: ik zou me nooit aan die rommel wagen. Tegenwoordig slik ik ze. En wat voel 
ik mij er beter door. Alle vooroordelen die ik had – dat je er een gevoelloze zombie van wordt bijvoorbeeld, blijken niet waar, en ik zou willen dat ik er veel eerder mee was begonnen. Dan was mij heel wat getob bespaard 
gebleven. Ik zou dat graag van de daken willen schreeuwen en daarmee het taboe doorbreken dat er nog steeds op ligt. Maar ik durf het niet: ik ben bang dat mijn omgeving, en zeker mijn vriendin Jessica, die nog veel fanatieker ‘anti’ is dan ik ooit was, mij zal vooroordelen. Jessica, met wie ik sinds vijf jaar samenwoon, had een moeder met borderline. Ze was verslaafd aan drank en kalmeringspillen. Jessica is precies het tegenovergestelde. Ze heeft nog nooit een druppel alcohol aangeraakt en is zelfs fel tegen paracetamol. Dat ik weleens dronk, en dat nog steeds doe, was in het begin best een issue voor haar. Gelukkig kreeg ze snel in de gaten dat het voor mij geen must is. Ik houd het altijd bij een of twee glazen.”

Onoverwinnelijk

“We hebben een heel fijne relatie; door Jessica heb ik geleerd wat echte liefde is. Ook ik heb geen makkelijke jeugd gehad. Ik ben jarenlang gepest en kamp daardoor nog altijd met onzekerheid. Eerdere relaties zijn daarop 
stukgelopen, omdat ik angstig en jaloers was. Jessica had geduld met mij en omringde mij met zo veel liefde dat ik me bij haar echt durfde te geven. Het eerste halfjaar dat wij samenwoonden, had ik het gevoel dat ik de hele wereld aankon. Het zelfvertrouwen spatte van mij af. Toen de hevigste verliefdheid zakte, verdween ook dat heerlijke, 
onoverwinnelijke gevoel en werd ik weer de persoon die ik altijd was: niet op haar gemak in groepen, piekerend over wat mensen van haar vinden. Ik had daar al verschillende cognitieve therapieën voor gevolgd. Die waren erop gericht mijn gedachten, en daarmee mijn gevoelens, te veranderen. Ik deed mijn best, onderzocht irreële gedachten over minderwaardig zijn en probeerde die om te keren. Het hielp wel iets, maar niet veel. Altijd kwam dat sudderende angst- en paniekgevoel weer terug, en dat stond 
me in de weg bij van alles en nog wat. Door Jessica ging ik mijn onzekerheid op andere manieren aanpakken. Ik volgde een meditatiecursus en zat elke dag twee keer twintig minuten op een kussen. Ik ging aan yoga doen. Ik kwam door al deze dingen zeker 
tot rust. Toch kon het me nog vaak genoeg overvallen, zeker op mijn werk. Het was alsof er continu een slang in mijn buik sidderde, die 
ongedurig al mijn opgebouwde zelfvertrouwen wegknaagde.”

Sociale fobie

“Twee jaar geleden ging ik opnieuw 
in therapie. Daar vroeg mijn 
therapeute: ‘Heb je weleens aan antidepressiva gedacht?’ Ik reageerde 
beledigd. Hoe kwam ze erbij dat ik 
depressief was? Dat dacht ze helemaal niet, zei ze. Maar ze vond me wel erg angstig. Ze vermoedde een sociale fobie. En ze zei dat medicatie daar goed bij kon helpen. Ik heb nog maanden in de afweer gezeten. Ik was er net zo tegen als Jessica, die, toen ik het haar verteld had, volledig flipte. ‘Die rotzooi doet van alles met je hersenen en er is niet eens bewezen dat het werkt! Je moet weg bij dat mens,’ riep ze. Dat wilde ik nu net weer niet – ik had het idee dat deze therapeute mij echt 
begreep. Dat deed ze ook, we deden EMDR, een soort van traumaverwerking, vanwege het pesten van vroeger, de bron van al het kwaad. Ik verzweeg tegen Jessica dat mijn therapeute af en toe ook nog op medicatie hintte. Uiteindelijk besloot ik ze toch te proberen. Ik zei niets tegen Jessica. 
Ik wist dat ze het verschrikkelijk zou vinden en we er enorme ruzies over zouden krijgen. En ergens geloofde 
ik er toch niet in. Maar al na een paar weken begon ik me beter te voelen. Sterker. Zelfbewuster. Het piekeren nam af, negatieve gedachten bleven niet meer zo lang hangen. Ik durfde zelfs voor mezelf op te komen. Ik nam vaker het woord in groepen. Misschien klinken de pillen als een wondermiddel, maar dat is onzin. De werking is heel subtiel, maar absoluut onmiskenbaar. Een verademing. Maar ik voelde me wel ontzettend schuldig tegenover Jessica; en nog steeds. Ik doe iets wat zij verschrikkelijk zou vinden, in het geniep nog wel. De 
pillen, die slik ik altijd op mijn werk. Voor de dagen dat ik niet werk heb ik losse pillen in mijn portemonnee, 
verborgen in een klein vakje. Los ja; ik wil niet het risico lopen dat Jessica per toeval op een stripje de merknaam zal zien en via Google ontdekt wat het is. Gelukkig heeft ze nog nooit zo’n 
pilletje gevonden. Wat wel is voorgekomen, is dat ik er eentje vergeet te nemen, bijvoorbeeld als we op vakantie zijn, of dat ik per ongeluk de 
dubbele dosis neem, juist omdat ik ze zo onhandig los bij me heb. Dat merk ik dezelfde dag nog: dan slaap ik slecht of ben juist heel moe. Dat moet ik dan wegdrukken of erover smoezen dat ik een griepje voel aankomen. Heel 
vervelend. Maar ik durf de waarheid echt niet te zeggen. Omdat ik bang ben dat Jessica op me zal neerkijken, me zal veroordelen – en natuurlijk omdat ik het nu al een jaar voor haar verzwijg. Zij merkt natuurlijk wel dat het beter met me gaat. Zij is ervan overtuigd dat het toch door de meditatie en yoga komt, die ik nog altijd trouw doe. ‘Wat goed dat je niet naar dat mens hebt geluisterd hè, met die rotpillen,’ zegt ze soms. Dan sla ik mijn ogen neer en schaam ik me.”

Tekst | Lydia van der Weide
Foto | iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-15. Deze editie nabestellen? Dat kan via magazine.nl.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant