Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Toen ik hem voor het eerst naakt zag, schrok ik me rot’

handen-vasthouden.jpg

Rafaella (32) heeft lang gewacht op de ware liefde. Nu ze hem eindelijk heeft gevonden, is ze erg gelukkig. Hoewel… er is één klein minpunt. Letterlijk.

“Dit weekend had ik er echt zin in. Na een gezellig etentje buiten de deur schoven Mark en ik thuis op de bank naar elkaar toe en begonnen zachtjes te zoenen. Zijn hand gleed door mijn haar en kriebelde daarna in mijn oor, wat ik zalig vind. Zo lagen we elkaar een tijdje te strelen en op te winden. Toen ik merkte dat Mark het tempo verhoogde begon ik juist te vertragen. Ik houd van een lang voorspel met Mark, júíst met Mark, dus ik probeerde aan te sturen op hand- en spandiensten. Maar voor ik het wist had hij mij grommend omgedraaid en schoof mijn slipje opzij. Niet veel later was het voorbij. Hij zoende mij voldaan in mijn nek, voordat hij weer naast me ging zitten. ‘Je was heerlijk,’ zei hij. Ik drukte mijn gezicht hardhandig in de kussens van de bank om mijn tranen tegen te houden. Kon ik maar hetzelfde zeggen. Dat ook híj heerlijk was geweest. Maar onze vrijpartijen – tenminste, op deze manier – zijn voor mij absoluut niet bevredigend. Dat maakt me intens verdrietig. Want Mark is de leukste man die ik ooit heb ontmoet en ik heb er lang over gedaan om hem te vinden. Alles met hem is even fijn. Behalve dus de seks, maar dat durf ik hem niet te vertellen.”

Rustig aan beginnen
“Mijn eerste vriendje kreeg ik toen ik vijftien was. We zijn vier jaar bij elkaar gebleven, de laatste periode vooral uit angst om zelfstandig het leven in te gaan. Wat voelde ik me vrij en sterk toen ik eindelijk single was. Ik genoot ervan en wilde me de eerste tijd absoluut niet opnieuw binden. Helaas ging het me té goed af: tot mijn dertigste bleef ik vrijgezel, ook toen ik dat allang niet meer leuk vond. Maar alle mannen die ik trof, waren het net niet. Ze bakten niets van hun carrière, leunden te veel op mij, waren niet trouw of hadden geen kinderwens, iets wat voor mij essentieel is. Toen ik in mijn eentje dertig werd – weliswaar omringd door een grote groep vrienden en vriendinnen, maar toch: ik ging in mijn uppie naar huis – voelde ik me moedeloos. Waar bleef die ene speciale man voor mij? Vijf maanden later ontmoette ik Mark, op een feestje van een vriendin. Het was liefde op het eerste gezicht, voor ons allebei. We vergaten bijna waar we waren, waren compleet op elkaar gefixeerd. Een paar dagen later volgde onze eerste afspraak, en de eerste kus. Met seks wilde ik wachten. Juist omdat het met Mark zo speciaal voelde. Ook hij had geen enkele haast. Dat vond ik bijzonder, ik had niet eerder zo’n geduldige man getroffen. Zie je, dacht ik: we zijn de perfecte match. Maar misschien kwam het Mark wel heel goed uit dat ik een tijdje wilde wachten en we eerst onze verliefdheid enorm lieten opvlammen, denk ik nu. Het bestáát namelijk niet dat hij zich niet bewust is van zijn tekortkoming. Dat hij er nog nooit om is afgewezen. Of dat geen enkele vrouw er een nare opmerking over heeft gemaakt. Of zouden al zijn vorige bedpartners net zo voorzichtig zijn geweest als ik? Maar kom op: hij zal toch weleens naar porno hebben gekeken? Dan weet hij toch dat hij, eh… op een bepaald gebied wat tekortschiet?”

‘Dat zijn penis zó klein zou zijn, had ik niet verwacht. Ik wist niet eens dat dat kón’

Zou het ooit wennen?
“Toen we uiteindelijk helemaal naakt bij elkaar lagen en het zouden gaan doen, schrok ik me rot. Ik had al wel zo’n vermoeden dat Mark niet zo heel groot geschapen was. Bij het strelen over onze kleding heen voel je tenslotte weleens wat. Maar dat zijn penis zó klein zou zijn, dat had ik niet verwacht. Sterker nog: ik wist niet eens dat ze zo klein bestónden. Níet bij een man van een meter vijfentachtig, toch een reus vergeleken bij mij, met mijn een meter zestig. Ik ben geen vrouw die zegt dat het formaat niets uitmaakt. Maar ik liet niets van mijn ongemak merken en hoopte er het beste van. En hé: dit was mijn grote liefde. Die ik zou accepteren zoals hij was. Het begin van onze vrijpartij was zalig. Mark was teder en lief, en wist precies hoe hij mij kon laten genieten. Tot hij in mij kwam. Aan de geluiden die hij maakte merkte ik dat hij ervan genoot. Maar ik voelde bijna niets. Verbluft lag ik na afloop naast hem. Ik durfde niets te zeggen en deed maar alsof ik het net zo fijn had gevonden als hij. Later op de wc zat ik met mijn hoofd in mijn handen. Zou dit ooit wennen? Zouden we standjes kunnen verzinnen waarbij er meer wrijving zou zijn?”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Roze olifant
“We zijn nu acht maanden verder en ik kan er kort over zijn: nee. Ik houd ontzettend veel van Mark en mijn hart begint nog altijd harder te kloppen als ik hem zie. Van ons vrijen vind ik het voorspel erg fijn en op die manier kom ik vaak aan mijn trekken. Maar de daad an sich blijft een teleurstelling, op welke manier we het ook proberen. Tegen Mark heb ik dit nooit duidelijk uitgesproken. Want dat is toch verschrikkelijk? Stel dat hij tegen mij zou zeggen dat hij de seks met mij niet bevredigend vindt omdat mijn borsten te klein zijn, dan zou ik kapotgaan. En bij echte liefde komt toch veel meer kijken dan dit? Toch vind ik het heel erg jammer en dat zakt niet. Dit probleem is de zogenaamde roze olifant in onze slaapkamer. Hij trompettert mee met elke vrijpartij. Mark moet voelen, beseffen dat ik niet helemaal happy ben, dat kan niet anders. Ik merk bijvoorbeeld dat hij op andere terreinen probeert te compenseren, zowel in bed als buiten bed, maar ook hij snijdt het onderwerp niet aan. En wat valt er ook te bespreken? Van praten wordt hij echt niet groter. Het is zoals het is en ik moet Mark accepteren zoals hij is. En dat wil ik ook: ondanks dit issue is er niemand met wie ik liever verder wil dan met hem. Al word ik wel verdrietig bij de gedachte dat ik dan nooit meer een echt stevige vrijpartij zal meemaken die me volledig voldaan buiten adem zal brengen.”

Tekst | Lydia van der Weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 25/26 – 2017

Ook interessant