null Beeld

Nog nooit verteld: ‘Na de feestdagen verlaat ik mijn gezin’

Jaap: “Elke ochtend word ik wakker met een hol gevoel. En schuldgevoel, vooral dat. Alsof een rotsblok op mijn borst me belemmert te ademen. Als ik bij de jongens, elf nu, ga kijken of ze al wakker zijn, schieten de tranen in mijn ogen. En mijn dochter natuurlijk, die haar armpjes naar me uitstrekt als ze me ziet. ‘Papa, papa!’ roept ze dan. Hoe moet dat met haar, als ik er niet meer elke dag zal zijn? De gedachte verplettert me. Toch weet ik dat ik voor mezelf ga kiezen, hoeveel pijn ik ook ga veroorzaken.

De liefde tussen de moeder van mijn kinderen en mij is op. We hadden we het leuk, heel leuk. Toen was ze opeens over tijd. Ik wist dat zij graag kinderen wilde. Zij wist dat ik er nog mee wilde wachten.

Nee, ik was in eerste instantie niet blij met de komst van een kind. 25 was ik, ik voelde me nog niet eens volwassen. Had nog willen freewheelen op werkgebied, een aanvullende opleiding volgen. Maar ik hield van Sarah, haar in de steek laten was geen optie. Dus ik zocht een stabiele baan, een passend huurhuis buiten de grote stad en we bereidden ons voor op wat niet één, maar twee baby’s bleken.”

Een ‘gelukkig’ gezin

Zij ging zo in de baby’s op dat er voor mij haast geen ruimte meer was. In latere ruzies heb ik haar vaak verweten dat ik, toen ze mijn zaad binnen had gesleept, niet meer dan een figurant in haar leven was. Natuurlijk snap ik dat een tweeling druk is. We liepen beiden op ons tandvlees, praat me er niet van. En slaapgebrek is killing. Maar elke vorm van intimiteit tussen ons verdween, en ik leek de enige die daaronder leed. Toch hebben we jaren het gelukkige gezin gespeeld. Natuurlijk, je maakt er het beste van. Financieel liep het lekker, ik kreeg promotie op promotie. Sarah hoefde niet meer te werken. Ik hoopte dat dit weer ruimte voor ons zou scheppen. Maar helaas. Zij zegt dat het niet waar is, maar ik vermoed dat ze al heel lang niet meer van mij houdt. Ik voel het in elk geval niet meer. Dat ze toch nog een keer zwanger is geworden, mag dan ook een wonder heten. Opnieuw kwam dat nieuws hard bij me aan. Ik besefte dat ik onbewust al aan het aftellen was geweest. Als de tweeling veertien, vijftien was, leek een scheiding mij minder ingrijpend. Dan zou ik, ook met mijn drukke baan, co-ouder kunnen worden. Opeens was er weer een baby. Die ik onmiddellijk in mijn hart sloot, begrijp me goed. Maar de band om mijn keel werd strakker.

En toen was daar Rosalie. Door haar zag ik weer hoe mooi het leven eigenlijk is. Aan dit gehuichel moet dan ook een einde komen. In januari gaat dat gebeuren. Dan kies ik voor Rosalie. Voor mezelf. En voor een betere jeugd voor mijn kinderen, want ik ben ervan overtuigd dat ruziënde ouders funest zijn. Op de lange duur is dit het beste voor iedereen, dat weet ik zeker. Zoals nu gaat het gewoon niet meer. Maar het doet me veel pijn. Een co-ouderschap, dat zit er door mijn werk niet in. Ik weet ook dat Sarah dat vreselijk zou vinden, zij leeft voor de kinderen. Bovendien wil ik hun de onrust van continu een ander huis niet aandoen. Ik hoop dat Sarah redelijk zal blijven en inziet dat een scheiding onontkoombaar is. We hebben het samen verknald, dat is een feit. Ik hoop ook dat ze mij een goede, spontane omgang met mijn kinderen zal gunnen. Maar ik houd mijn hart vast.

Ik heb besloten om de komende maand nog mijn mond te houden. Ik wil nog één decembermaand met mijn kinderen beleven. Nog eenmaal samen Oud en Nieuw vieren. Ik hoop dat ik het droog kan houden om twaalf uur en nog even niet hoef te denken aan het zware jaar dat eraan komt.”

Dit verhaal kwam uit Margriet 50 2015. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Redactie Margriet
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden