Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn vriendin is aan het doorslaan met haar uiterlijk’

woman-in-the-mirror.jpg

Lena (54) is er absoluut niet op tegen om iets aan je uiterlijk te doen. Maar ze vindt dat haar vriendin Veronique nu wel heel erg aan het doorslaan is met haar uiterlijk.

“Eigenlijk is het allemaal mijn schuld. Ik denk vaak: als ik Veronique nooit had overgehaald om een keertje botox te proberen, was het nooit zo uit de hand gelopen. Aan de andere kant: er zijn genoeg mensen die eens naar een cosmetisch arts gaan voor een prikje hier of daar. Maar ze worden niet allemaal draaideurklant bij een kliniek voor plastische chirurgie, zoals mijn beste vriendin. Ik heb Veronique ontmoet bij mijn eerste baantje. We zaten samen achter de receptie en raakten hecht bevriend. Wat waren we nog jong, tweeëntwintig. Van enige ijdelheid was nog geen sprake, het was ook niet nodig: we zagen er gewoon heel goed uit. Jong en fris en altijd uitgeslapen, ook als we de hele nacht hadden doorgehaald.”

‘Ik besloot voorzichtig wat botox te proberen’

“Het jaar dat we veertig werden, we waren allebei al jaren getrouwd, was ik een stuk minder tevreden als ik ’s ochtends in de spiegel keek. Ik begon steeds meer op mijn moeder te lijken, inclusief de zorgelijke frons in haar voorhoofd. Ook ergerde ik me aan mijn kraaienpootjes die zich rond mijn ogen aftekenden. Ik weet nog dat Veronique moest lachen toen ik daarover klaagde. ‘Dat ziet niemand,’ zei ze. ‘Alleen jij, omdat je er zo op let.’ Zij vond het dan ook onzin dat ik een afspraak maakte bij een cosmetisch arts. Net als mijn man, die eveneens zei dat ik dingen zag die totaal onbelangrijk waren.”

“Maar ik besloot eens voorzichtig wat botox te proberen. En die frons, daar kwam wat filler in. Blij kwam ik thuis, een gevoel dat in de weken erna alleen maar toenam. Ik zag er fitter uit, niet eens per se jonger, maar wel wat zachter. Veronique moest toegeven dat het resultaat niet tegenviel. Toch vond ze het belachelijk dat ik twee keer per jaar ‘een half maandsalaris’ naar de prikkendokter bracht, zoals ze altijd lachend overdreef.”

In de steek gelaten

“Tot ze zelf ging scheiden. Of nou ja, in de steek werd gelaten, want de breuk was allesbehalve haar idee en ze was er dan ook vreselijk verdrietig over. In korte tijd zag ik mijn stralende vriendin in elkaar storten. Ze viel ook behoorlijk af. Iets wat haar niet misstond, alleen tekende het erg in haar gezicht. En toen ze weer opkrabbelde en mopperde dat haar uiterlijk totaal niet overeenkwam met hoe ze zich voelde, zei ik in een opwelling: ‘Ik trakteer je op een bezoek aan mijn prikkendokter. Wedden dat je daarvan opknapt?’”

“Tot mijn verbazing sputterde ze maar heel even tegen. En was ze happy na afloop. Nu kom ik ook bij de beste cosmetisch arts die er bestaat. Ze kan je zo subtiel behandelen dat het heel natuurlijk lijkt. Niemand zal zeggen: ‘Hè, wat heb jij nou aan je gezicht laten doen?’ Nee, de reactie is: ‘Wat zie je er goed uit zeg, ben je soms op vakantie geweest?’ Dat is toch wat je als vrouw wil horen?”

‘Ze werd vaste klant van mijn cosmetisch arts’

“Een paar weken na haar bezoek kocht Veronique een geheel nieuwe garderobe, maakte een profiel aan op een datingsite en verklaarde haar gebroken hart definitief passé. Toen was ik nog blij dat ik had bijgedragen aan haar goede gevoel over zichzelf. En ik vond het niet meer dan logisch dat zij ook vaste klant werd van mijn cosmetisch arts, en nog wel vaker ging dan ik. Zij had immers meer geld te besteden, zeker toen het koophuis van haar en haar ex met grote winst werd verkocht.”

“En toen ze een jaar later vertelde dat ze besloten had om haar oogleden te laten liften, gaf ik haar groot gelijk. Dat was iets waar ik ook wel eens over nadacht, maar ik heb een man die graag van de daken roept dat je niet in een gezond lichaam moet laten snijden. Tja. Ik zou mijn echtgenoot nooit willen missen, maar ik was stiekem wel jaloers op Veronique, die zonder gezeur kon doen wat ze wilde. En natuurlijk kon ik haar met de auto ophalen, na de operatie. Ik had op dat moment nog geen idee dat er nog veel meer keren zouden volgen dat ik in een wachtkamer zou zitten wachten tot Veronique geholpen was.”

Liposuctie

“Ze was namelijk zo enthousiast over haar nieuwe – eerlijk is eerlijk, zwoele – oogopslag dat ze een half jaar later besloot om ook een voorhoofdlift te laten doen. Toen al dacht ik: moet dat nou? Ik zag echt niet wat eraan mankeerde. Maar goed, als zij dat wilde, dan zou ik haar natuurlijk steunen. Maar toen ze daarna meldde dat ze liposuctie wilde voor haar buik en benen, heb ik wel gezegd dat ik dat flauwekul vond. Veronique heeft een prachtig figuur, er is echt niets mis mee. Ja, oké, ze was weer wat dikker geworden, dikker dan vroeger: maar dat is de leeftijd, kom op. Ik ben ook niet meer zo slank als toen ik twintig of dertig was. Ik wist zeker dat er heel veel vrouwen haar benijden om haar figuur. En dan moest het nóg perfecter?”

Commentaar

“Tegen mijn man vertelde ik het allang niet meer. Ik had geen zin in commentaar waar ik het stiekem wel mee eens was. Maar goed, wat moest ik? Het is haar lijf, haar geld, haar vakantiedagen die ze kennelijk liever besteedt aan bont en blauw zijn dan even eropuit. Na de liposuctie zei ze stellig dat het nu klaar was. Maar we zijn nog geen jaar verder en ik hoor haar over een borstvergroting praten. Je bent gek, wil ik wel uitschreeuwen: je bent vierenvijftig, hoe ver wil je gaan?”

“Ik kijk nu al met angst en beven naar haar hals: die wordt slapper, net als de mijne trouwens, en net als de hals van al mijn andere vriendinnen. Ik wil wedden dat het een kwestie van tijd is dat ze begint over haar ‘kalkoennekje.’ Wanneer gaat dit ophouden? Hoewel ze telkens zegt dat ze erg blij is met het resultaat, dat dát haar juist aanzet tot meer, denk ik dat er een diepere oorzaak is. Ze date zich een slag in de rondte, maar een leuke man treft ze niet. Volgens mij is ze daar hartstikke onzeker over. Terwijl ze zo’n leuke vrouw is! Zag ze dat zelf maar, dat ze goed is zoals ze is, in plaats van telkens te streven naar nog meer perfectie….”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant