Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: Mijn man was zaaddonor

nog-nooit-verteld-mijn-man-was-zaaddonor.jpg

Anderhalf jaar geleden ontdekte Tineke (59) dat haar man zaaddonor is geweest. Hij heeft contact met een biologische dochter. Dit jaar vieren ze kerst samen.

Een geheim

“Ik ken Gert-Jan door en door – of nou ja, dat dacht ik tenminste. Twee jaar geleden was duidelijk dat hem iets dwarszat. Wanneer ik ernaar vroeg, wimpelde hij me ongemakkelijk af. Ach, het komt wel, dacht ik. We hebben een goed huwelijk en ik had geen reden hem te wantrouwen. Maar toen hij op een dag veel te laat thuiskwam, zei ik: ‘En nu wil ik het weten ook. Wat is er?’ ‘Ik heb wat gedronken met mijn dochter,’ stamelde hij. Toen had ik geen woorden meer. Wat ik ook verwacht had – dít niet. Wij hebben helemaal geen kinderen, dat is het verdriet van ons leven. Dus hoe kon dit? Gert-Jan en ik ontmoetten elkaar toen we halverwege de twintig waren. We hoopten op een groot gezin. Maar ik werd niet zwanger. Daar had ik al snel een onheilspellend gevoel over.”

Zijn woorden

“Onze huisarts wilde ons pas na twee jaar doorsturen. Toen was ook Gert-Jan gespannen; hij was erg bang dat het aan hem lag. Hij is vroeger gekleineerd door zijn vader, die hem geen echte man noemde. Zouden die woorden dan toch waar zijn? Nee, het lag aan mij. We zijn zes keer door de hele molen van IVF gegaan. De laatste keer was het raak, maar ik verloor ons kindje na twee maanden. Toen ik weer opkrabbelde, dacht ik: nooit meer. Ik wist dat ik een nieuwe teleurstelling niet meer te boven zou komen.”

Kinderloos

“Gert-Jan wilde wél doorzetten. Toch legde hij zich erbij neer. Ik voelde me daar schuldig over en soms zei ik dat hij misschien maar een andere vrouw moest zoeken. Dan werd hij boos en zei: ‘Ik hou van jou en als het ons samen niet lukt, dan blijven we kinderloos,’ zei hij dan. En hoewel het altijd een gemis is gebleven, hebben we een fijn leven gekregen. Met veel vrienden en dieren. Daarnaast genoten we van onze liefde. We zeiden vaak trots tegen elkaar dat we niemand kenden met zo’n mooie, eerlijke relatie als wij.”

‘Hij wilde zijn sporen achterlaten’

“Wat had hij voor me verborgen, dat er nu opeens een dochter opdook? Had hij soms een affaire gehad? Nee, dat niet. Toch voelde de waarheid als minstens zo groot bedrog. Gert-Jan had het zo verdrietig gevonden dat hij geen nageslacht zou krijgen, dat hij een paar keer een spermabank had bezocht. De gedachte dat hij op die manier zijn sporen kon nalaten én daar mensen mee hielp, gaf hem troost. Hij had mij dat niet verteld, bang dat het mij zou kwetsen, maar ook omdat hij bang was dat ik – als ik wist hoe diep zijn kinderwens zat – nog harder zou aandringen dat hij een andere vrouw zocht. Of, nog erger, dat ik zelf de relatie zou verbreken. Omdat hij anoniem had gedoneerd, was hij ervan uitgegaan dat het nooit uit zou komen. Maar tijden veranderen.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Niemand weet dat ik een jonge minnaar heb’

DNA databank

“Verleden maand was hij gebeld door zijn zus. Zij staat op My Heritage, een internationale DNA databank en was benaderd door een vrouw, Danielle, die aan haar gematcht was. Door die match wees alles erop dat Gert-Jan haar biologische vader was. Mijn schoonzus had hem geschrokken ingelicht. Mijn man was in alle staten geweest toen hij het hoorde. Hij had nooit verwacht dat zijn verleden hem zou inhalen, voelde paniek maar ook blijdschap. Hij had gemaild met de onbekende vrouw, en nu had hij haar ontmoet.”

‘Ze leek sprekend op hem’

“Hoewel ze nog een DNA-test moesten doen, was het duidelijk dat dat slechts een formaliteit was: ze leek sprekend op hem. Die avond was ik erg overstuur. Ik voelde me vreselijk bedrogen. Ook Gert-Jan was van slag: hij had veel spijt dat hij me niet eerder in vertrouwen had genomen. Want nee, dit paste natuurlijk niet in ons goede huwelijk. Hij beloofde met zijn hand op zijn hart dat dit het enige was dat hij voor mij verborgen had gehouden.”

‘Ik schrok ervan hoeveel ze op Gert leek’

“In de dagen erna zakte het nieuws. En langzaam kwam er een nieuwe gedachte bij me op. Misschien was dit niet alleen maar erg. Misschien kon er ook iets moois uit voortkomen. Niet veel later is Daniëlle bij ons op bezoek gekomen met haar man. Ik schrok ervan hoeveel ze op Gert-Jan leek. Ze bleek een leuke vrouw, die altijd had geweten dat ze van een donor was, daar laconiek mee omging maar het wel erg prettig vond om meer over haar achtergrond te weten, zeker nu haar moeder en opvoedvader overleden waren. Het was een bijzondere avond, ik kan niet anders zeggen. Ik zag hoe fijn Gert-Jan het vond om haar te zien en al bracht ze dan een heel scala aan emoties bij me teweeg, ik kon niets anders dan deze sprankelende vrouw in mijn hart sluiten.”

Een unieke band

“Sindsdien hebben zij en Gert-Jan elkaar vaker gezien, meestal was ik daar ook bij. Er is een mooie, unieke band gegroeid, die een extra dimensie heeft gekregen nu Danielle zwanger is. Ze heeft expliciet uitgesproken dat ze het fijn zou vinden als wij de rol van opa en oma op ons willen nemen. Wij hebben ja gezegd, met tranen in onze ogen. En nu heeft ze ons ook nog uitgenodigd om op tweede kerstdag te komen eten. Ik ben erg dankbaar dat ons leven deze wending neemt. Het is helemaal waar: als Gert-Jan me had verteld van zijn zaaddonatie, had ik dat vreselijk gevonden. Maar nu ben ik blij dat hij het toch gedaan heeft. Straks ben ik oma! Wie had dat kunnen denken?”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.   

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant