Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn man is een exhibitionist’

c57rnco6spo3_article_single.jpg

Bijna dertig jaar was Jessica (51) gelukkig getrouwd, tót het moment waarop hij opbiechtte met een geheim te leven. Een geheim dat nu ook van háár is.

“Hij moest me iets vertellen, appte hij. Hij kondigde het alvast aan, omdat 
hij anders niet durfde. Het was een gewone woensdagmiddag, de zon was nog warm voor de maand oktober. Ik schrok van zijn bericht, natuurlijk schrok ik. ‘Hij wil bij me weg,’ schoot door mijn hoofd. Als een gebroken man kwam hij thuis. Een grauw gezicht, rode ogen. Ik zat verstijfd op de bank. En toen zei hij het. ‘Ik ben het, die potloodventer waarover wordt gepraat.’
We waren 27 jaar getrouwd. We hadden al zo veel meegemaakt samen. Mooie dingen, maar ook heel zware. De dood van een kind, het faillissement van 
zijn familiebedrijf. Ik voelde me zo verbonden met hem dat ik soms het gevoel had dat we één waren.

Zielepiet
“Het gonsde al een tijd in onze buurt. Er was een exhibitionist gezien, in het bos verderop. Nooit, geen seconde, had ik het voor mogelijk gehouden dat ik met deze ‘zielepoot’ in één huis woonde. Dat 
hij de vader van mijn kinderen was. 
Ik begon onbedaarlijk te huilen. Mijn 
man huilde mee. Die avond lagen we zwijgend naast elkaar in bed, met een halve meter tussen ons in. Gepraat hadden we nog maar amper, ik was te veel van slag. Of hij onze kinderen ooit iets had aangedaan, op welke manier dan ook, was een van mijn weinige vragen geweest. Hij zei dat dit absoluut niet zo was. Ik geloofde hem.  Daarnaast had ik willen weten of hij ooit iemand tot seksuele handeling 
had gedwongen. Hij bezwoer me dat het niet zo was. ‘Dat zou ik nooit doen, en nooit willen. Het gaat om een 
andere kick.’
Wat die kick dan was, daar kon ik pas weken later naar vragen. Daarvoor was ik te geschokt. En bang.
Bijna bevroren heb ik hem een paar weken geobserveerd.  Het was een soort verslaving, vertelde mijn man, toen we het er eindelijk over hadden. Ontstaan toen hij nog jong was. Als zeventienjarige jongen was hij eens aan het 
masturberen in de duinen. Hij waande zich alleen tót hij een vrouw van een jaar of dertig ontdekte die naar hem keek. Ze bleef kijken; en hij ging door. Dat moment is voor hem zo spannend geweest dat hij er nog altijd naar terug verlangt. Al heeft hij het nooit meer gevonden. Mensen rennen verschrikt weg. Dan schaamt hij zich enorm, elke keer weer. Toen hij mij ontmoette, probeerde hij wel te stoppen. Hij wilde onze relatie niet op het spel zetten. Maar soms ging het toch mis en liet hij zich zien. Altijd ver van huis, om niet te worden herkend.
Hem hierom verlaten? Nee, ik heb het geen moment overwogen. Hoe afschuwelijk ik het ook vond. Hij is mijn man, heel simpel. Ik ben er voor hem.

Het hele verhaal lezen? Margriet 47 ligt nu in de winkel!

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd.
Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: rubrieken@margriet.nl.

Ook interessant