Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn man wil altijd en overal de leukste zijn’

nognooitverteld2.png

Iedereen is dol op de man van Valerie (38). Zijzelf ook, maar dat hij altijd maar het middelpunt wil zijn met zijn grappen en grollen is ook iets waar ze weleens knettergek van wordt.

Opposites attract, zeggen ze vaak, 
en bij Sybren en mij was dat zeker het geval. Toen ik hem leerde kennen, vond ik het heerlijk dat hij zo extravert was. Ik was een verlegen meisje, een nakomertje en overbeschermd 
opgevoed. Als er iets aan de hand was, namen mijn broers en zussen het altijd voor mij op. Mijn relatie met Sybren voelde daardoor heel veilig. Met hem aan mijn zijde kon ik alles en durfde ik het zelfs aan om naar de andere kant van het land te verhuizen en daar een nieuwe vriendenkring op te bouwen. Door Sybren ging dat heel gemakkelijk. Hij kan goed met mensen omgaan, is voor de duvel niet bang en heeft altijd de lachers op zijn hand. Ik voer mee in zijn kielzog en genoot van de aandacht. Toen was hij thuis ook nog altijd 
vrolijk. Hij zat boordevol plannen en verraste mij vaak met spontane uitjes. Dat kon hem niet gek genoeg zijn. Zo gingen we een keertje naar Parijs, 
maar toen het daar regende, reden we zomaar door naar Saint Tropez. Voor ik het wist raakte hij op een terras aan de boulevard met mensen aan de praat die een groot jacht hadden. Niet veel later zaten we midden op zee. Sybren vol verhalen, in steenkolen-Frans, maar dat kan hem niet schelen, hij praat evengoed wel, en ik glimlachend 
nippend aan een glas witte wijn.”

Het hoogste woord

“Deze gebeurtenis is typerend voor mijn leven met Sybren. En dat brengt veel lol. Maar we zijn nu twaalf jaar verder en ik vind de verschillen tussen ons niet altijd even leuk meer. Ik hou nog altijd veel van hem, dat is het niet. Hij is mijn maatje en de vader van mijn zoon bovendien. Voor niets ter wereld wil ik hem kwijt. Maar zijn uitbundigheid stoort me tegenwoordig weleens. Hij wil altijd, overal, de leukste zijn. Als we ergens eten, maakt hij grapjes met de serveerster – niet zelden net een tikje ongepast – en als we boodschappen doen, móét hij de caissière aan het lachen krijgen. Het is niet zo dat ik jaloers ben, maar zijn grappen zijn voor mij zo voorspelbaar geworden. Vaak denk ik: doe nu toch eens gewoon. Waarom toch voortdurend die drang om in het middelpunt te staan? Erger is het nog bij vrienden en familie. Sybren heeft altijd het hoogste woord. Vanaf het moment dat we 
ergens binnenkomen tot we onze jas weer aandoen is hij grappen aan het maken. Grappen met vaak een ellenlange baard. Anderen hebben dat niet zo door, die maken hem niet zo vaak mee als ik. Maar ik zie hem nu al jaren goede sier maken met dezelfde humor en soms word ik daar zó flauw van. 
Er valt me ook wat anders op: hij laat mensen vaak niet uitpraten. Hij 
bedoelt dat niet verkeerd, hij is 
gewoon enthousiast, maar hij zet 
anderen die niet net zo vlot gebekt zijn daarmee wel in de schaduw. Mensen lijken dat niet erg te vinden, iedereen is even dol op hem en ze luisteren graag naar zijn geanimeerde verhalen. Maar ik vind het wél erg. Want het staat 
gesprekken met wat meer diepgang in de weg. Bovendien laat hij ook mij niet uitspreken. Als ik eens iets wil vertellen, neemt hij het vrijwel altijd over.”

Ergernissen

“Het is mijn eigen schuld, vroeger vond ik dat niet erg, ik vond het toen juist fijn en greep niet in. Nu is het een gewoonte die niet meer te doorbreken is. Maar ik ben lang niet meer zo verlegen en heb ook de behoefte om gezien en gehoord te worden. Sybren laat dat amper toe. Dit heeft al voor heel wat ruzies gezorgd. Het is telkens hetzelfde liedje: we komen thuis en ik gooi hem verwijten voor zijn voeten. Hij begrijpt nooit waar ik het over heb. Hij heeft gewoon niet in de gaten hoe dominant hij is. En hij zegt: ‘Volgens mij had 
iedereen een leuke avond.’ En dat is nog waar ook. En dan voel ik mij weer zo’n zeurpiet. Ik zou van hem moeten houden hoe hij is – en dat probeer ik ook, ik geef mezelf vaak standjes voor mijn ergernissen – maar sinds begin 
dit jaar is de situatie nog lastiger 
geworden. Sybren is werkloos geraakt. Heel rot, dat snap ik natuurlijk. Ik snap ook dat hij hierdoor niet altijd even vrolijk is thuis. En ik ben er om hem te steunen. Hoe cru het ook klinkt, het is voor mij ook wel fijn om eens de sterkste te zijn. Maar hij lijkt mijn hulp niet te willen en zit maar wat te simmen op de bank. Op sommige dagen krijg ik er geen boe of bah uit. Ik mis de vrolijke Sybren, ook voor onze zoon vind ik 
het niet leuk, maar als ik dit uit, zegt Sybren dat hij niets aan zijn stemming kan veranderen. Maar als we de deur uit gaan, lukt hem dat wél! Zodra we bij andere mensen zijn, zet hij zijn 
vrolijke masker op en grapt en grolt hij als vanouds.”

Spelbreker

“Nog meer dan vroeger zelfs, want hij drinkt er ook nog stevig bij. Naar huis wil hij nooit. Ik moet hem elke keer meetrekken, waardoor ik altijd de spelbreker ben. ‘Kom op joh, wat geeft het nou,’ zeggen vrienden dan, die het moment vrezen dat de avond instort als Sybren er niet meer is. Maar zij weten niet dat hij met een kater nog veel zwaarder op de hand is en dan 
de volgende dag thuis echt niet te 
genieten is. Laatst hadden we weer zo’n avond met vrienden. Ik keek 
met verkrampte kaken toe hoe Sybren iedereen de slappe lach bezorgde. 
Toen we vertrokken, omhelsde de gastvrouw me en zei hartelijk: ‘Wat heb jij toch een leuke man!’ Een uitspraak die ik al zo vaak heb gehoord. Vaak maakte het me ondanks mijn 
ergernissen trots. Maar nu dacht ik boos: je mag hem weleens een weekje lenen. Dan weet je wel beter…”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Misschien wil ik ooit kinderen, zónder hem’
Nog nooit verteld: ‘We hadden een vakantie avontuurtje met onze buren’
Nog nooit verteld: ‘Ik weet dat mijn schoonzoon vreemdgaat’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant