Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik werd verliefd terwijl mijn man depressief was’

nog-nooit-verteld-ik-werd-verliefd-terwijl-mijn-man-depressief-was.jpg

Toen Sandra’s (52) man depressief was, zocht zij hulp bij een lotgenotengroep. Daar ontmoette ze Michel. Hoewel ze verliefd werd, heeft haar huwelijk het juist dankzij hem overleefd.

“’Een depressie heb je niet alleen’, zei mijn schoonmoeder altijd. En zij kon het weten: haar echtgenoot, de vader van mijn man Roel, kampte de laatste tien jaar van zijn leven met een depressieve stoornis. Als het niet goed met hem ging, hield hij alles af.”

Man depressief

“‘Word jij er niet helemaal gek van?’ vroeg ik mijn schoonmoeder een keer onbeholpen, toen ze weer eens belde om te zeggen dat we beter niet konden komen. Ze begon meteen te huilen. Wat heb ik de afgelopen jaren vaak gedacht: leefde ze nog maar. Dan kon ik er met haar over praten. Over hoe het is om je partner te zien wegkwijnen en jij altijd degene moet zijn die de kar trekt. Drie jaar geleden zag ik Roel in korte tijd erg veranderen. Daarvoor was hij erg druk op zijn werk geweest. Het project waar hij aan werkte, was een fiasco geworden.”

‘De enige die ertegenaan ging, was ik’

“Niet zijn schuld, maar hij trok het zich vreselijk aan. Van zijn baas mocht hij even rustig aan doen. In plaats van te gaan fietsen of zeilen, dingen die hij altijd graag deed, hing hij nu op de bank. ‘Laat hem maar even’, zei ik vergoelijkend tegen onze kinderen. Maar hij ging steeds meer achteruit, tot er een zware depressie werd geconstateerd. ‘We gaan er samen tegenaan’, zei ik bemoedigend tegen Roel, denkend aan de woorden van mijn schoonmoeder. Maar de enige die ertegenaan ging, was ik. Ik maakte alle plannen voor hem. Ik zorgde ervoor dat hij zijn pillen innam. Dat hij dagelijks douchte. Ik runde ons huishouden volkomen alleen. In het begin had ik geduld. Het maakte me niet uit dat ook mijn eigen leven op pauze kwam te staan.”

‘Ik herkende mijn man niet meer’

“Want Roel betekent alles voor me en ik wilde maar één ding en dat was dat hij beter werd. Maar het werd steeds moeilijker. Ik herkende mijn man niet meer, zo passief en cynisch als hij was geworden. Hij ging weer halve dagen aan het werk, maar verder wilde hij niets. De sfeer was thuis zo verpest dat de kinderen zo veel mogelijk wegvluchten. Ook onze vrienden werden verjaagd. Natuurlijk sprak ik nog wel mensen, die medelevende woorden uitten. Maar ik werd er zo moe van dat het altijd maar over Roel ging. ‘Ik ben er ook nog’, wilde ik wel schreeuwen. De enige uitlaadklep was mijn werk, al kon ik me daar enkel concentreren als Roel ook aan het werk was. Anders vroeg ik me af wat hij thuis aan het doen was.”

Online lotgenotengroep

“In bed liggen? De koelkast leegeten, troep maken als een puber? Of naar de fles grijpen, ook al zo destructief? Op een avond zat ik er helemaal doorheen. Roel en ik hadden ruzie gemaakt en hij was zonder nog wat te zeggen naar de logeerkamer vertrokken. Ik had geen zin om weer mijn verhaal bij een vriendin te doen. Dat mocht heus, maar ze zou me toch niet begrijpen, niet écht. Ik heb me aangemeld bij een online lotgenotengroep voor partners van mensen met een depressie. Daar bleek ik wel mijn ei wel kwijt te kunnen. Als een warm bad, zo voelde het. En toen ik Michel daar leerde kennen, veranderde alles. Ook Michel had een partner met depressie. Daar kampte ze al jaren mee, op en af. We begonnen te chatten en vonden veel herkenning bij elkaars verhalen. Tegen hem durfde ik voor het eerst eerlijk te zijn.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Met oud en nieuw ben ik met mijn nieuwe liefde’

‘Hij begreep alles’

“Tegen anderen hield ik toch de schone schijn op. Omdat ik Roel niet wilde zwartmaken of me schaamde voor mijn eigen ongeduld. Michel begreep me, hij begreep alles. Ook dat ik Roel wel eens vervloekte. Of dacht: ‘Stik er maar in, ik kan niet meer.’ Hij veroordeelde me niet, dacht dit soort dingen ook weleens. Het is gewoon niet niks om met iemand met depressie te leven. Om aan de zijlijn te staan of om iedere keer weer zo je best te doen en vooral stank voor dank te krijgen. De dagelijkse berichten van Michel en mij begonnen steeds meer voor me te betekenen. Zo veel, dat ik verliefd werd. Michel ook. Dat spraken we naar elkaar uit; maar we bezworen meteen dat wij onze partners nooit zouden verlaten. Voor Michel was er zo veel dat hem aan zijn partner bond. Dat gold ook voor mij.”

Gelijkwaardige gesprekken

“Hoewel ik het gerust dus weleens dacht, wist ik dat ik Roel nooit in de steek zou laten. In goed en in slechte tijden, nietwaar? Hij was ziek. Hij kon hier ook niets aan doen. Dus ja, natuurlijk zou ik hem blijven steunen. Maar goddank had ik Michel nu. Met wie ik gelijkwaardige gesprekken kon voeren. Bij wie ik ook intimiteit vond, iets wat tussen Roel en mij helemaal verdampt was. Ik heb me nooit schuldig gevoeld over wat Michel en ik hadden. Ik wist dat dit contact juist mijn redding was. Michel gaf mij energie, maakte mij soms zó gelukkig. Door hem kon ik het volhouden. Door hem stortte ik niet helemaal in. Bovendien hebben we elkaar nooit in het echt gezien. We hadden alleen maar contact via berichtjes en telefoontjes. Niet dat dat nooit moeilijk is geweest.”

Verlangen

“Er zijn momenten geweest dat ik zo naar hem verlangde dat ik het liefst in de auto was gesprongen. Maar ik ben nooit vergeten waar mijn plek was: bij Roel. Met wie het enkele maanden later eindelijk beter begon te gaan. Hij stopte met drinken, kwam weer wat in beweging. Letterlijk: hij ging hardlopen en dat heeft het tij gekeerd. Het is nog lang moeizaam geweest, twee stappen vooruit, een achteruit, maar langzamer zag ik zo nu en dan weer een glimp van de man met wie ik was getrouwd. Toen had ik nog steeds veel contact met Michel. Tot dat echt als bedrog begon te voelen, doordat het steeds meer een stiekem randje kreeg. Eerder lag Roel elke avond vroeg in bed en was ik toch de hele avond alleen.”

Liefdesverdriet

“Nu moest ik appen vanuit de badkamer en dat voelde helemaal niet goed. We hebben afstand genomen, Michel en ik, en hoewel ik daar liefdesverdriet van heb gehad, voelde ik ook dat ik het weer alleen kon. En we hebben elkaar niet helemaal losgelaten, soms appen we nog. Hij zal altijd een speciale vriend blijven. Maar mijn verliefdheid is over, gelukkig maar. Ik kan me weer volop focussen op Roel. Die ook weer aandacht voor mij begint te hebben. Hij realiseert zich hoe eenzaam ik ben geweest en dat vind hij heel spijtig. Ik ben heel blij dat wij deze moeilijke periode samen hebben doorstaan. En ik hoop dat het nooit meer zal gebeuren. Want een depressie heeft echt een grote impact op je relatie. Mijn schoonmoeder had helemaal gelijk met haar woorden dat het sámen hebt.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.  

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Margriet 03

Margriet 03 ligt nu in de winkel! Een extra dik nummer in het teken van body positivity, zelfvertrouwen en zelfacceptatie. Ook lees je een openhartig interview met Tjitske Reidinga, 59x zo houd je je relatie leuk en spannend én een aantal verre familierecepten.Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant