Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Met mijn man in één bed? Ik heb ‘m al jaren niet meer naakt gezien!’

young-woman-sleeping-side-view-candid-style-image.jpg

Jorine (66) en haar man kunnen goed met elkaar overweg maar iedere vorm van intimiteit is uit hun huwelijk verdwenen. Ze slapen al jaren in aparte kamers. Nu hun kinderen een vakantie voor hen hebben geboekt wordt dat een probleem…

“Mijn man en ik zijn binnenkort veertig jaar getrouwd. We zijn door onze kinderen verrast met een reis naar Curaçao met het hele gezin. Een prachtig cadeau, duur ook, want we zijn met een flinke club. Onze drie kinderen hebben allemaal een partner en meerdere kinderen. Ze hebben gezamenlijk geld bij elkaar gelegd en een luxe huis met zwembad geboekt. Het is echt iets dat je maar eens in je leven doet.”

Samen een bed delen

“Ik vind het heerlijk om een week met ons gezin te zijn en continu de kleinkinderen om me heen te hebben. Ik kijk er dan ook echt naar uit. Al is er ook iets waar ik veel moeite mee heb. Ik zal die hele week weer een kamer met mijn echtgenoot te moeten delen. En niet alleen de kamer, ook het bed. Er is slechts één master bedroom met een tweepersoons bed en die willen onze kinderen per se aan ons geven. Wij durven niet aan te geven dat ze ons daar geen plezier mee doen. Sterker nog: dat het hoogst ongemakkelijk gaat worden.”

Stiekem wisten we wel beter

“Mijn man en ik slapen namelijk al jaren niet meer samen. Toen de kinderen het huis uit gingen, hebben we de twee kamers op de bovenverdieping verbouwd tot een grote ruimte. Daar kwam het bureau van mijn man te staan. We maakten er een gezellig zitje. En we zetten er een bed neer, dat zou fungeren als logeerbed. Dat was wat we tegen iedereen zeiden. Ook tegen elkaar. In ons hart wisten we wel beter.”

Geen aantrekkingskracht meer

“De liefde en intimiteit tussen ons was toen al een hele tijd verdwenen. De liefde die er wel was toen we trouwden. We waren indertijd stapelgek op elkaar. Maar naar mate onze kinderen opgroeiden, veranderde onze band. We gingen steeds meer ons eigen leven leiden. Een liefdesrelatie werd een vriendschap.

Een goede vriendschap, maar ook een oppervlakkige. We kunnen prima met elkaar overweg, ruzie is er nooit. Maar we delen nog maar weinig. En ik voel me niet meer tot mijn man aangetrokken – en dat is wederzijds.”

Wel best zo

“Dit hebben we nooit expliciet naar elkaar uitgesproken. Voor mij geldt, en misschien ook voor hem, dat op het moment dat je iets benoemt, je er ook iets mee móet. Dan is hij er opeens, de roze olifant in de kamer. En dat wilde ik niet.

Ik vond het wel best zo, wilde niet scheiden maar had ook geen behoefte aan nieuwe toenadering. Ik vermoed dat mijn man er precies hetzelfde over dacht. Hij bleef gewoon op zijn kant van ons bed en het fysieke contact tussen ons bloedde dood.”

Ruimte voor mezelf

“En na die verbouwing van onze bovenverdieping is mijn man dus boven gaan slapen. Eerst maar af en toe, vaak met een smoesje, maar al snel sprak het voor zich. En wat vond ik het heerlijk!

Zo prettig om gewoon weer de ruimte voor mezelf te hebben en om niet langer het bed te delen met iemand van wie ik me in intiem opzicht vervreemd voel. Ik hoefde me niet meer in stilte te ergeren aan zijn gedraai en gewoel en hem nooit meer een setje te geven als hij snurkte.”

Apart slapen

“Nu slapen we alweer jaren apart. Toch hangen zijn kleren nog altijd in de kast in onze slaapkamer. Dat is niet handig, maar ik wil ze niet boven opbergen. Dan kan het zijn dat iemand dat ziet en dan worden er natuurlijk vragen gesteld. En ik wil niet dat iemand ervan weet. Want ik schaam me er ergens toch voor. Vooral voor mijn kinderen.

Ze weten wel dat onze band niet heel intiem meer is maar ze hebben toch een bepaald plaatje van hun ouders. Ik ben bang dat het ze pijn zal doen als ze zouden weten hoeveel afstand er inmiddels is. Dat wij meer huisgenoten zijn dan echtgenoten. Dan kan het toch lijken alsof je huwelijk mislukt is. Hoewel ik dat zeker niet zo ervaar. Hoeveel stellen zijn er wel niet die alleen nog op elkaar zitten te vitten? Dat doen wij nooit. We eten nog altijd samen, kijken graag met z’n tweeën tv. Het kan vele malen slechter.”

Ongemakkelijk

“Op vakantie gaan we nooit. Daar verbazen onze kinderen zich wel eens over, want vroeger waren we wel reislustig. Maar we hechten teveel aan onze privacy om nog samen op reis te gaan. Die privacy zal binnenkort dus doorbroken worden, daar op Curaçao. Omdat we opeens weer samen in één bed zullen liggen. Ik voel me al ongemakkelijk als ik eraan denk.

Ik heb mijn man al jaren niet meer naakt gezien. Ik weet niet of hij nog steeds slechts zachtjes snurk of dat hij dat veel luider is gaan doen. Voor de zekerheid neem ik oordoppen mee. Ik ga ervoor zorgen dat ik eerder opsta en we zoveel mogelijk op andere tijden gaan slapen. Hoe minder we met elkaar geconfronteerd worden daar in die slaapkamer, hoe beter. Het kan zomaar zijn dat ik de hele week geen oog dichtdoe.”

Ideaalplaatje

“Maar we zullen er het beste van maken. En breeduit glimlachen op de dag dat wij veertig jaar getrouwd zijn. Onze kinderen kennende, zullen ze een lied hebben over ons huwelijk, en dat wij een voorbeeld voor hen zijn. Ik heb er alles voor over om dat ideaalplaatje overeind te houden.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | IStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-21.
Je kunt deze editie nabestellen op MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant