Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik verzwijg dat ik ADHD heb’

nog-nooit-verteld-ik-verzwijg-dat-ik-adhd-heb.jpg

Vier jaar geleden werd ADHD vastgesteld bij Lonneke (48). Wát een opluchting. Maar op haar werk kreeg ze er geen begrip voor. 

“Het balletje ging rollen door mijn jongste zoon. Hij kon niet zo goed meekomen in de klas en daar maakte zijn juf zich zorgen over. Ik vond dat in het begin nog vervelend. Laat dat kind toch gewoon kind zijn, dacht ik. Desnoods slaat hij een keer een klas over. Is dat nou zo erg? Ook mij zaten ze vroeger altijd op mijn huid. Ik vond het saai op school, was vaak afgeleid. Maar hoe meer ze me pushten, hoe erger het werd. Ik werd onzeker, kreeg faalangst en ik kamp nog steeds met de gevolgen daarvan. Dat wilde ik mijn zoon besparen. Ik was dus huiverig over zijn onderzoekstraject, maar toen ze ADHD vaststelden en medicatie adviseerden, ben ik overstag gegaan. Een fantastische keuze: in een paar maanden tijd zag ik mijn jongen helemaal opbloeien.”

‘Zou dít het antwoord kunnen zijn?’

“Het was mijn man die niet lang daarna tegen me zei: ‘Zou het kunnen zijn dat jij ook ADHD hebt?’ We zouden naar zijn moeder gaan en waren te laat omdat ik de autosleutels kwijt was – iets wat me vrijwel elke week wel een keer gebeurde – en ik stormde als een wervelwind door het huis. Hoewel ik me herinner dat ik ‘Welnee, hoe verzin je het?’ naar mijn man riep, weet ik ook dat er ook direct iets werd aangeraakt. Zou dít het antwoord kunnen zijn op bepaalde problemen waar ik al mijn hele leven mee worstelde?”

Tranen van herkenning

“Die avond ben ik gaan surfen op internet. Ik las over ADHD bij volwassenen, en al gauw stonden de tranen in mijn ogen. Ik las verhalen van andere mensen die net als ik altijd in het hoekje van ‘lastpak’ waren gestopt. Het was allemaal zó herkenbaar. Niet alleen op school had ik problemen vroeger. Ook in ons gezin was ik een buitenbeentje. Ik was de oudste en mijn ouders vonden dat ik het goede voorbeeld aan mijn broertje en zusjes moest geven. Daar stelde ik ze in teleur en ze waren altijd aan het mopperen. Wat ik wel niet allemaal naar mijn hoofd heb gekregen! Ik zou slordig zijn, chaotisch en impulsief. Ik moest eens denken voordat ik deed. En waarom presteerde ik op school minder goed dan de anderen? Ik was nota bene intelligenter, maar kennelijk te lui om er iets mee te doen.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

‘Ook ik had ADHD’

“Wat een verdriet deed me dat. Want ik gooide er helemaal niet met de pet naar. Ik deed juist erg mijn best. Mijn best doen, dat was ook nu nog mijn levensmotto. Maar ik worstelde nog steeds met een hoop dingen. Concentratie, orde, overzicht regelmaat, rust: het waren niet mijn sterkste punten. Nadat ik tot drie uur ’s nachts had liggen lezen, stond het voor mij vast: ook ik had ADHD. Ook ik ben onderzocht, en toen ik de uitslag kreeg – inderdaad, ADHD, geen twijfel mogelijk – heb ik tranen met tuiten gehuild. Wat had ik dit graag aan mijn ouders verteld, door wie ik me tot aan hun dood miskend heb gevoeld. Mijn man heeft champagne gehaald. Om deze nieuwe start te vieren.”

Begrip voor ADHD

“Een nieuwe start die maar deels is uitgekomen. Want hoewel ik nu wel weet waarom sommige dingen mij meer moeite kosten dan anderen, merk ik dat niet iedereen er begrip voor heeft. Gelukkig wel de mensen om wie ik het meest geef hoor, zoals mijn man en mijn liefste vriendinnen. Overigens namen zij me al hoe ik was. Maar verder blijkt er nog een grote taboe op ADHD te liggen. En er zijn veel vooroordelen over. Dat je er met een pilletje in één keer van af bent, bijvoorbeeld. Terwijl medicatie bij mij amper helpt. Verder zien een hoop mensen het als modeziekte. En iets voor kinderen. Of ze zien de diagnose ADHD niet als verklaring maar als ‘excuus’. Zo ging het tenminste op mijn werk.”

Handigheid

“Toen ik de diagnose kreeg, werkte ik op een groot makelaarskantoor. Dat ging me goed af, al waren er dingen waar ik tegenaan liep. Zo kostte het me veel moeite om brieven zonder spelfouten te schrijven en om in de drukte overzicht te bewaren. Daar had ik trucjes voor: zo plakte ik op de muur achter mij continu geeltjes met taken, zodat ik visueel had wat er nog gedaan moest worden. Daar werden regelmatig grapjes over gemaakt. Hoewel ik dan meelachte, stak het ook. Het raakte immers mijn oude pijnplek: ik was dom, ik kon het minder goed dan anderen.”

‘Alles werd ineens op mijn stoornis geschoven’

“Toen ik bij een vergadering het woord nam en aan mijn collega’s vertelde dat ik ADHD had, reageerden ze heel aardig. Maar daarna werden de grapjes alleen maar erger. En werd vanaf dat moment alles wat er mis ging op mijn stoornis geschoven. Al mijn eigenaardigheden werden continu onder een vergrootglas gelegd. Als ik bij een vergadering eens voor mijn beurt praatte, of er bij het koffieautomaat iets uitflapte wat voor hilariteit zorgde, zeiden ze: ‘Daar heb je onze ADHD’er weer’. Dat vond ik helemaal niet leuk. En toen er een nieuwe collega kwam, en ik zelfs met de ADHD-stempel werd voorgesteld, wist ik: ik heb mijn langste tijd hier gehad.”

Een nieuw begin met ADHD

“In stilte ben ik gaan solliciteren. Bij het laatste sollicitatiegesprek met mijn huidige werkgever vond ik het wel dat ik hem aan hem moest te vertellen, maar wel alléén aan hem. Gelukkig viel dit goed: hij bleek zelf ook ADHD te hebben! ‘Maar dat weet niemand hier’, zei hij, ‘en van jou hoeft verder het ook niemand te weten’. Ik werk daar nu met veel plezier. Toch vind ik het jammer dat het zo gelopen is. Het is namelijk zo belangrijk dat er meer bekendheid komt over ADHD. Het is erg dat er nog steeds mensen zijn die niet weten dat ze iets hebben waar ze niets aan kunnen doen. Ik ben sinds mijn diagnose veel zachter naar mezelf gaan kijken. Ik neem mezelf niet meer zo veel kwalijk. En dat maakt mijn leven heel veel leuker!”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Sinds zijn dood rook en drink ik weer’

Tekst | Lydia van der Weide 
Beeld | iStock

Ook interessant