Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik voel me vaak zo eenzaam’

quarantaine.jpg

Deze week in Nog nooit verteld het verhaal van Lieneke (55). Ze kan eigenlijk niet wachten tot de zomer weer voorbij is, omdat ze zich júist in deze maanden vaak eenzaam voelt. Al vindt ze – mede door haar autismespectrumstoornis – ook in die tijd vaak geen aansluiting.

“Iedereen had afgelopen winter geleden onder de coronamaatregelen, maar toen er in de zomer versoepelingen kwamen, zag ik dat mensen opgetogen waren omdat het leven weer begon. Ik werd er juist verdrietig van. Want wat er ook weer mogelijk werd, ik zou toch vooral alleen zitten. Dat is al jaren zo en in die zin heb ik dan ook weinig last gehad van de beperkingen van de coronacrisis. Nee, ik heb zelfs wel een goede tijd gehad. De lockdowns maakten mijn eenzaamheid draaglijker, omdat iederéén toen met gevoelens van eenzaamheid kampte.”

Stoornis in het autistisch spectrum

“Ik heb een stoornis in het autistisch spectrum. Dat ontdekte ik pas toen ik 38 was. Mijn stoornis maakt dat ik weinig prikkels verdraag, niet zo sociaal ben en me vaak een buitenstaander voel. Ik begrijp mensen gewoon niet goed, kan me niet makkelijk tot ze verhouden. Nog altijd wordt deze stoornis bij meisjes en vrouwen moeilijk herkend, hoewel er de afgelopen decennia wel veel is verbeterd. Dat het niet wordt herkend, komt doordat er een hoop vrouwen zijn die, net als ik, redelijk vaardig zijn in het zich aanpassen. Daardoor gaat het net goed genoeg om niet vast te lopen. Maar het is wel erg vermoeiend. En pijnlijk. Voor mij is het leven een behoorlijke opgave en mijn eenzame gevoel is echt met mij vergroeid.” 

‘Kinderen vonden me raar en ik werd gepest’

“Van mijn moeder weet ik dat ik als peuter al teruggetrokken en stil was. Ik praatte ook pas laat. Maar echt zorgelijk was het niet en ik ging gewoon door naar de lagere school. Daar wilde ik graag vriendinnetjes hebben, net zoals de andere meisjes. Ik zag ze samen kletsen en spelen en daar verlangde ik ook naar. Maar ik wist niet hoe ik aansluiting moest vinden. Ik was daarom erg meegaand en zei overal ja op. Met als gevolg dat ik vaak in de maling werd genomen. Dan werd er bijvoorbeeld verstoppertje gespeeld en lieten ze mij de hele middag ergens zitten. Op de middelbare school werd het nóg erger. Kinderen vonden me raar en ik werd gepest. Dat ik heel goed kon leren en de beste cijfers van de klas haalde, hielp niet. Als reactie vluchtte ik in een droomwereld. Ik was altijd aan het lezen en het schrijven, verhalen over feeën en tovenaars.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Dat hij me had voorgelogen voelde als een ijskoude douche’

‘Ik hoopte dat het later beter zou worden’

“Ik hoopte dat het later beter zou worden. Dat zei mijn moeder altijd: ‘Straks als je studeert, vind je vast mensen bij wie je wél aansluiting voelt.’ Deels klopte dat. Ik heb in die tijd mijn beste vriendin ontmoet, met haar kon ik goed overweg. Ze was lief en hartelijk en nam mij echt hoe ik ben. Maar haar vrienden, die ze in overvloed had, niet. Als zij me ergens mee naartoe nam, hing ik er maar een beetje bij. Ik vond die vriendengroepen van haar erg vermoeiend. Vaak koos ik er dan toch voor om in mijn eentje in mijn studentenkamer te blijven zitten. In de winter ging dat nog wel, maar in de zomer knaagde het. Ik had een kamertje midden in de stad. Als het mooi weer was, was het heel druk op straat, alle terrassen zaten vol. Als ik dan een brief ging posten of boodschappen ging doen zag ik al die mensen samen lachen, drinken en praten.”

Huilend naar huis

“Vaak kwam ik huilend thuis, zo ellendig voelde ik me. In de winter werd ik niet zo met andere mensen geconfronteerd. Werd me niet ingepeperd dat iedereen samen was en ik alleen. Overigens was het niet zo dat ik ernaar verlangde om tussen al die mensen te zitten. Dat is toch veel te druk en lawaaierig voor mij. Toen ik een relatie kreeg, ik was zeventwintig, zat ik nog steeds niet op een terras, maar ik vond het niet meer erg omdat ik genoeg andere leuke dingen deed. Ik maakte veel wandelingen met mijn vriend. We trokken altijd de natuur in en gingen op vakantie naar Noorwegen. Heerlijk. In de jaren dat ik een latrelatie met hem had, zat ik redelijk goed in mijn vel. Ik genoot ervan om de rust van het thuis werken – ik ben vertaler – af te wisselen met ontmoetingen met hem.”

In therapie

“Toen we op zijn aandringen gingen samenwonen ging het mis. Ik kon er niet tegen dat mijn regelmaat werd doorbroken, dat er elke dag weer onverwachte dingen gebeurden. Ook werd ik heel nerveus van zijn rommel in huis. Omdat het vaak begon te botsen en ik wel in de gaten had dat dat veelal door mij kwam, ben ik in therapie gegaan. Al na drie sessies zei mijn therapeut: ‘Ik denk dat jij autisme hebt.’ Ik ben nader onderzocht en ze bleek gelijk te hebben. Terwijl ik naar handvatten zocht om daar beter mee om te gaan, nam mijn vriend afstand. Hij had een kinderwens, ik zag dat niet zitten. Te druk, te veel prikkels. Nu denk ik vaak: ik had misschien toch een manier moeten zoeken om dat aan te kunnen. Misschien had het best gekund.”

Deze zomer dubbbelop eenzaam

“Sinds onze relatie is verbroken, is mijn eenzaamheid terug. En deze zomer dus dubbelop. Ik had de indruk dat mensen uitgelatener waren dan ooit. Terrassen zaten bomvol, parken puilden uit. En ik had meer dan ooit het gevoel te zijn mislukt. Ik moest mijn best doen om niet depressief te worden. Het liefst zou ik een zomerslaap houden: vanaf mei met mijn hoofd onder de dekens en pas in oktober weer uit bed. Gelukkig is het straks weer voorbij. En kan ik me weer focussen op het kringetje om me heen: mijn ouders, zus, beste vriendin en een aardige buurman met wie ik af en toe iets leuks doe. Als ik maar niet zo met het bruisende leven van anderen word geconfronteerd, kan ik daar heel tevreden mee zijn.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Margriet 38 ligt nu in de winkel! Met in dit nummer onder andere: dag extra kilo’s (ook boven de vijftig), een pluktuin aan huis, de mooiste natuurfoto’s met je smartphone, interviews met vier grappige Nederlandse vrouwen en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant