Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik vind het héérlijk zonder mijn gezin’

nog-nooit-verteld-ik-vind-het-heerlijk-zonder-mijn-gezin.jpg

Eindelijk staat Josephine (50) op eigen benen: ze woont alleen – zonder haar gezin – in een appartement. En hoewel het even wennen was, geniet ze daar (stiekem) ontzettend van.

“Dit weekend hadden mijn zoons een cadeautje voor me: een naambordje voor op de buitendeur, waar niet alleen míjn naam op gegraveerd stond, maar ook die van hen. ‘Zo denken de buren niet dat je zielig bent,’ zeiden ze. En: ‘Zo zijn we toch een beetje bij je.’ Ik was ontroerd. Wat attent van mijn drie puberzonen. Al vermoed ik dat hun tante ze dit heeft ingefluisterd.”

Een heel nieuw gevoel zonder gezin

“Maar ze zijn schatten, alle drie. Ik weet dat ze van me houden en ze komen vaak bij me nu ik alleen op een flatje zit. Door hun vele bezoekjes kan ik het aan dat ik niet meer met hen in één huis woon. Er is zelfs ruimte gekomen voor een heel nieuw gevoel: dat van vrijheid, rust en opluchting. Maar dat zal ik natuurlijk nooit zeggen.”

‘Ik had mijn handen vol aan ze’

“Toen Job en ik kinderen kregen, was het min of meer vanzelfsprekend dat ik het grootste deel van de zorg op me zou nemen. Mijn man had een succesvol eigen bedrijf. Daarbij viel mijn freelance werk in het niet. Bovendien kon ik dat makkelijker stopzetten om het later weer op te pakken. Alleen kwam dat er nooit van. Drie zoons in amper vier jaar tijd… Ik had mijn handen vol aan ze. Toen ze eindelijk allemaal op de basisschool zaten, was Job er zó aan gewend dat ik altijd thuis was, dat hij steeds minder was gaan doen in het huishouden. Ook voor mij was dat normaal geworden.”

‘Zorgen werd minder dankbaar’

“Hoewel ik nog weleens pogingen heb gedaan om mijn werk weer op te pakken, kwam mijn carrière niet echt meer van de grond. Dat wrong, maar ik wist niet hoe ik het kon veranderen. Tot een paar jaar geleden vond ik het ook niet erg genoeg om er echt iets aan te veranderen. Ik was namelijk best een moederkloek. Maar vanaf het moment dat de jongens begonnen te puberen, haalde ik er geen voldoening meer uit. Het zorgen voor mijn gezin werd minder dankbaar. Ze verscholen zich in hun kamers waar ik voortaan moest aankloppen. En de enorme rommel die ze daar maakten, daar bleef ik vanaf. Rommel maakten ze trouwens overal. Als ze een boterham hadden gesmeerd, leek het alsof de keuken was ontploft. De twee jongsten maakten ook nog eens veel ruzie. Bij het avondeten was het altijd bonje. Dan werd er met de deuren geslagen en hard gescholden. Ik vond het zwaar om daar vrolijk onder te blijven.”

Verder zonder Job

“Ondertussen ging het tussen Job en mij ook niet meer goed. Ik ontdekte dat hij een affaire had en dat bleek niet voor het eerst. Maar een jarenlang huwelijk en een gezin met drie kinderen geef je niet zomaar op. We gingen in therapie en toen pas besefte ik dat ik diep vanbinnen vreselijk boos was op Job. Ik voelde me al jaren enorm door hem in de steek gelaten. In therapie leerde ik om dat te uiten. Na vijftien sessies bekende Job dat zijn affaire al die tijd was blijven bestaan en dat hij met die andere vrouw door wilde.”

‘Er was niets om voor te vechten’

“Onze omgeving was er kapot van. Zelf was ik er na de eerste schrik eigenlijk vrij rustig onder. Het was in elk geval duidelijk: er was niets meer om voor te vechten. Ik moest door zonder Job, op eigen benen staan en eigenlijk had ik daar best zin in. Ik was als meisje van twintig direct vanuit mijn ouderlijk huis gaan samenwonen met Job. Voor het eerst een huis voor mezelf vond ik doodeng, maar ook opwindend. Het voelde al snel juist dat de kinderen – toen 14, 16 en 17 – bij Job zouden blijven wonen. Het was hun ouderlijk huis, hun school was vlakbij en ze hadden daar allemaal een eigen kamer. Eerst vond ik het verschrikkelijk om ze te moeten achterlaten. De eerste weken in mijn nieuwe woning – overigens een erg leuke flat met prachtig balkon – miste ik ze zo ontzettend. Maar wat ik níét miste was dat eeuwige geharrewar. Dat spoor van troep, dat ze achter zich lieten liggen. Het pubergesnauw, hun chagrijnige buien…”

Eigen leven zonder gezin

“Als de jongens nu bij mij komen, en meestal komen ze om en om, is het altijd gezellig. Dan hebben we echt qualitytime samen. We kletsen, doen leuke dingen en zitten met hapjes voor de tv. Het is jaren geleden dat ze dat nog met mij wilden. Ik geniet er heel erg van, het is nu echt weer leuk met ze. En ik krijg eindelijk waardering voor wat ik altijd deed. Al is het dan vooral in de vorm van gemopper op hun vader die hun kleding niet snel genoeg wast. En op de schoonmaakster die tegenwoordig een paar keer per week komt en spullen kwijtmaakt. Ik heb met ze te doen en prijs me tegelijkertijd gelukkig dat het niet meer allemaal op mij neerkomt. Als ze weer weggaan, krijg ik een stevige knuffel, zelfs van mijn jongste, die niet meer zo van het fysieke contact is. “Als ik ze dan zie weglopen, is het altijd even slikken, maar daarna focus ik me weer op mijn eigen leven.

Een fantastisch gevoel

“Want het is ook héél fijn dat ik mijn handen dan weer vrij heb. Ik kan koken wat ik wil zonder gezeur over vieze groente, ik zit niet meer in het eeuwige gedreun van hun muziek, ik kan weekendjes weg plannen met een vriendin zonder dat ik me bezwaard voel en ik kan zelfs een man mee naar huis nemen als ik een leuke date heb gehad. Niet dat dat al vaak is gebeurd, maar het feit dat ik daar vrij in ben, geeft me een fantastisch gevoel. Ik sta er zelf verbaasd van dat ik zo goed aan dit leven alleen kan wennen. Dat had ik niet verwacht. Natuurlijk is de scheiding verdrietig geweest en had ik het liever anders gewild. En natuurlijk voel ik me ergens ontaard, omdat ik niet meer dagelijks voor mijn kinderen zorg en zonder mijn gezin woon. Maar toch zitten daar stiekem heel grote voordelen aan.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Ook interessant