Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik ben jaloers op het succes van mijn vrouw’

nog-nooit-verteld-ik-ben-jaloers-op-het-succes-van-mijn-vrouw.jpg

Suzanne (53) is stapelgek op haar vrouw Irma en gunt haar de wereld. Toch vindt ze het de laatste tijd steeds moeilijker dat Irma zo succesvol is, en is ze soms jaloers op het succes van haar vrouw.

“Vorige week donderdag was een spannende dag voor Irma, mijn vrouw. Ze moest een presentatie houden bij een belangrijke klant. Als ze de klus binnenhaalde, zou haar een mooie bonus te wachten staan. En misschien wel een promotie; alweer. Natuurlijk wenste ik haar veel succes toen ze vertrok. ‘Het gaat je lukken, je bent de beste,’ zei ik hartelijk.”

Schril contrast

“Toen ik de deur in het slot hoorde vallen, liet ik me op de bank vallen. Ik pakte een kussen en zette daar mijn tanden in, om het niet heel hard uit te schreeuwen. Ik voelde me diep ongelukkig. Iets in mij hoopte namelijk dat de presentatie van Irma zou mislukken. En dat vond ik zo erg dat ik me geen raad wist met mezelf.

Irma is de liefste. De leukste. Ze is ook nog eens fantastisch in haar werk. Het is dus niet gek dat haar baas zo met haar wegloopt. Toen ze vier jaar geleden een nieuwe carrière begon in de reclame, was het best spannend of dat zou gaan lukken. Maar ze blijkt voor dit werk geboren te zijn. Ik zou niets liever willen dan dat ik altijd oprecht blij voor haar kon zijn. Zoals in het begin. Toen ik vanuit mijn hart kon meeleven en meegenieten. Maar de laatste tijd wordt het me soms te veel. Omdat het in zo’n schril contrast staat hoe het met míj gaat. “

Smoorverliefd

“Irma en ik hebben dezelfde studie gedaan: communicatiewetenschappen. Toen we samen college volgden vond ik haar al leuk. Ik wist dat ze biseksueel was dus ik had wel kans kunnen maken, ware het niet dat ze samenwoonde met een jongen met wie ze erg happy was. Toen we afstudeerden verloren we elkaar uit het oog. Vijftien jaar geleden troffen we elkaar opeens weer, bij een muzikaal event waar we allebei over moesten schrijven. Na afloop doken we de kroeg in en praatten tot diep in de nacht. Het was meteen weer net zo vertrouwd vroeger.

En nóg leuker. Irma vertelde dat ze had ontdekt dat ze toch de voorkeur gaf aan een relatie met een vrouw. Hoe later het werd, hoe meer ze met me begon te flirten. Ze zorgde voor vlinders, maar ook voor schuldgevoel: ditmaal was ik het, die samenwoonde, en mijn vriendin en ik hadden zelfs al over trouwen gepraat. Die bruiloft is er nooit gekomen. Irma en ik werden tot over onze oren verliefd op elkaar, het was niet tegen te houden. Ik heb mijn ex veel pijn gedaan, toch heb ik nooit spijt gehad. Irma is het voor mij. We kunnen zo lachen, hebben het altijd zó goed gehad. Ik dacht echt dat daar niets tussen kon komen.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Nieuwe baan

“Qua carrière zijn we altijd min of meer gelijk op gegaan. We hadden beiden een vaste baan als communicatieadviseur en verdienden ongeveer evenveel. Ons geld ging op een grote hoop en we leefden er prima van. Wie wat inbracht of uitgaf, daar maalden we niet om. Vijf jaar geleden voelde Irma zich rusteloos. Ze had geen plezier meer in haar werk, vond alles een herhaling van zetten. Ze ging opnieuw een opleiding doen, want ze wilde de reclame in. Nadat ze haar opleiding af had gerond vond ze in no time een passende baan. Het bleek een gouden greep. Ze had weer plezier in wat ze deed en bleek ook nog eens verrassend goed. Al binnen een half jaar groeide ze door naar een betere functie en een beter salaris.

Zelf ben ik behoudender. Ik was tevreden met mijn baan, al was ook die niet heel spannend meer. Als Irma me aanmoedigde net als zij een nieuwe uitdaging te zoeken, hield ik dat af. Ik had er simpelweg geen behoefte aan. Maar vorig jaar ben ik overtollig verklaard op mijn werk. Pijnlijk en vernederd, zeker omdat mijn meeste collega’s wel mochten blijven. Bij het zoeken naar een nieuwe baan vond ik weinig jobs die me pasten. Mijn vakgebied is erg veranderd, voornamelijk door de social media en ik heb daar niet zoveel feeling mee. Dat blijkt iedere keer een hindernis.”

Omscholen

“Misschien zou ik me moeten omscholen, een andere richting opgaan. Maar wat? Ik weet niet goed wat mijn passie is. Irma wil hier het liefste elke avond met mij over praten, urenlang, ze komt doorlopend met ideeën aan. Maar ik sla dicht van haar enthousiasme. Ik ben gewoon niet zo ambitieus al zij. En ook niet zo zelfverzekerd, zeker niet op dit moment. Voorlopig heb ik besloten als ZZP’er aan de slag te gaan. Dat lukt aardig en ik zeg tegen Irma dat ik er plezier in heb, zodat ze me een beetje laat. Maar eigenlijk voel ik me er eenzaam bij. Ik vind het vreselijk om in mijn eentje te zitten werken thuis, ik mis de aanspraak met collega’s. Ik ga dit niet lang volhouden, er moet iets gebeuren. Maar wat? Die vraag vliegt me aan.”

Kleiner en kleiner

“Ondertussen boekt Irma het ene succes na het andere. Zij komt iedere dag stralend thuis, met altijd weer een leuk verhaal. Dat geeft me energie, ik trek me aan haar op – maar soms word het me ook teveel. Ik voel mij kleiner en kleiner worden. Ik weet dat Irma dat niet eens in de gaten heeft. Zij bewondert mij om zoveel dingen dat zij zich dit vast niet voor kan stellen. En ik durf het ook niet te zeggen. Bang dat het dan echt een thema gaat worden tussen ons. Dat ze me nog meer op mijn huid zit. En dat wil ik niet, ik wil mijn zoektocht in mijn eigen tempo doen. Maar ik betrap me er de laatste tijd op dat ik er moeite mee krijg dat alles haar altijd mee zit.

De dag van de presentatie kon ik simpelweg niet oprecht meer meeleven. Toen ze me uiteindelijk belde om te zeggen die belangrijke klant toch met een ander in zee ging, voelde ik me zelfs wat opgelucht. Terwijl Irma zo verdrietig klonk. Toen ik haar die avond troostend opwachtte met een goede fles wijn voelde ik me zo’n huichelaar. Afschuwelijk.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Jouw geheim delen

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld |iStock

Ook interessant