Nog nooit verteld: ‘Ik werd opgelicht via Whatsapp’

Deel dit artikel:

“Het was een doodgewone maandagmiddag. ‘s Ochtends had ik gewerkt in mijn praktijk, als schoonheidsspecialist. Nu had ik geen klanten meer en was ik in mijn eentje thuis. Terwijl ik het eten voor die avond voorbereidde hoorde ik whatsapp’jes binnenkomen. Van mijn zus, zag ik, met wie ik een heel goede band heb. Ze had onlangs een nieuw telefoontoestel gekocht en gaf haar nieuwe nummer door. ‘Zet je me meteen in je contacten?’ schreef ze.

”Kort daarna ging mijn telefoon over. Het vertrouwde gezicht van mijn zus lichtte op. ‘Hoi Anne,’ zei ik. De lijn kraakte heel erg. ‘Kun je me verstaan?’ riep ik. Ik hoorde alleen ruis, toen werd de verbinding verbroken. Meteen daarna kreeg ik weer een app’je. ‘Wat gek,’ schreef mijn zus. ‘Ik hoorde jou wel, hoe kan dit?’ Na nog een paar mislukte belpogingen schreef ze dat ze zo naar telefoonwinkel zou fietsen. Met: ‘Ik los het op en bel je later!’ sloot ze af. Ik wist dat ze net klaar was met werken. In gedachten zag ik haar haar fiets al losmaken om op weg te gaan.”

”Even later ontving ik weer een bericht. Er was haar te binnen geschoten dat ze nog een rekening open had staan. Daar konden weleens moeilijk over doen in de winkel. Kon ik het misschien even voorschieten? ‘Natuurlijk,’ tikte ik terug. Een beetje gek vond ik het wel, zeker omdat het om maar liefst 800 euro ging. Mijn zus heeft alles altijd netjes voor elkaar. Tenminste, dat zégt ze. Hier spreek ik haar nog wel op aan, dacht ik bij mezelf. Maar niet nu, want de betaling had haast, liet ze me weten: het moet voor half vijf overgemaakt zijn, en dat was het al bijna.”

”Mijn laptop stond nog open. Er waren maar een paar handelingen nodig om het bedrag over te boeken. ‘Lukt het?’ app’te ze ondertussen. ‘Het is echt belangrijk.’ Dat er spelfouten in haar berichten te zien waren, daar stond ik niet bij stil. Ze app’te immers onder het fietsen, logisch dat niet goed gaat. Toen kwam er nóg een verzoek tot betaling. Alsjeblieft, kon ik dat ook nog storten? En snel graag, anders liep alles mis! Ze bombardeerde me met zoveel berichtjes dat ik geen tijd had om na te denken.”

Nog een betaalverzoek

”Pal nadat ik ook deze betalingsopdracht verzonden had – nóg eens 800 euro – kreeg ik het opeens heel warm. O nee hè….. Klopte dit wel? Toen er nóg een betaalverzoek kwam belde ik direct, tegen beter weten in toch nog hoopvol, naar mijn zwager, de man van mijn zus. Zijn woorden sloegen de vaste grond onder mijn voeten weg. ‘O Jantje! Kijk jij geen tv? Hier zijn oplichters aan de gang!’’

”Ik kreeg het nog warmer. Snel hing ik op, ik had toch geen woorden meer. Verdoofd belde ik het alarmnummer van mijn bank. De overschrijvingen waren nog niet verwerkt, zag ik op mijn laptop. Alsjeblieft, smeekte ik inwendig, neem op, help me. Maar duurde lang voordat ik iemand aan de lijn kreeg. Toen was het geld al weg. ‘U wordt teruggebeld door onze fraude-afdeling,’ beloofden ze. Meer konden ze niet voor me doen.”

Niets meer aan te doen

”Ondertussen was mijn zoon thuisgekomen. Woedend belde hij het nummer waarvan er naar mij was geapp’t. Afgesloten. O, wat voelde ik me ellendig. En dom, zo ontzettend dom. Hoe kon het dat ik hier ingetrapt was? Want ja, natuurlijk wist ik dat dit soort dingen gebeuren. Maar dat kon mij toch niet overkomen? Wél dus. In 2012 heb ik borstkanker gehad. Daar ben ik van genezen, maar ik ben nooit meer dezelfde geworden. Door alle behandelingen voel ik me tien jaar ouder dan ik ben. Dat dit gevoel klopte, werd mij nu weer ingepeperd. Want zoiets als dit overkomt toch alleen maar oude mensen?”

”Mijn man, die even later arriveerde, reageerde heel lief. Hij vroeg niet eens om hoeveel geld het ging. Hij vond het alleen maar diep triest was mij was overkomen. Toen nog had ik hoop dat ik het geld via de bank kon terugkrijgen. Maar de fraude-afdeling zei: ‘U heeft het geld zelf overgemaakt. Daar kunnen wij niets aan doen.’ Wel beloofden ze dat de rekening waar ik het geld op gestort had – en die meteen was leeg getrokken, zo zagen ze – geblokkeerd zou worden. En dat de persoon op wiens naam de rekening stond acht jaar lang geen rekening meer bij ze kon openen.”

”Maar wat had ik daaraan? Na een paar slapeloze nachten deed ik aangifte bij de politie. Ik trof een vriendelijke, vrouwelijke rechercheur die erg met me meeleefde. Ze zei dat iedereen dit kan overkomen, dat ik het echt niet om mezelf moest betrekken. Ik heb er uren gezeten en ging weg met een goed gevoel. Hopelijk werden de daders gepakt en konden ze zo geen nieuwe slachtoffers maken. Ze hadden een rekeningnummer, een naam, er waren camerabeelden van de opnames: zo moeilijk kon het dus toch niet zijn? Maar na een week kreeg ik bericht mijn aangifte terzijde was gelegd. Andere zaken hadden meer prioriteit.”

Schaamte

”En dat was het. Wat rest is schaamte en verdriet. Over het geld, maar veel meer nog om mijn gebroken vertrouwen. Het zo vernederd dat er op zo’n manier misbruik wordt gemaakt met je goedheid. Doodeng ook, dat ze het zo goed hadden voorbereid. Ze wisten kennelijk van alles over ons: hoe goed onze band was, tot hoe laat mijn zus werkte, dat ze altijd fietst en dat ze net een nieuw toestel had! Hoe is het mogelijk? De profielfoto die ze van haar hadden gebruikt kwam van Facebook, maar stond daar al ruim een maand niet meer op. Zo lang waren ze dus al met ons bezig!”

”Natuurlijk zal dit slijten. Uiteindelijk is het maar geld. Maar toch: het moment dat ik besefte dat ik was beetgenomen, is een van de ergste uit mijn leven. Ik werd er zó door onderuit gehaald. Wat blijft, dat is de schaamte. Ik wil absoluut niet dat mensen ervan weten. De paar mensen om mijn heen die op de hoogte zijn, heb ik op het hart gedrukt hun mond te houden. Ik kan het echt niet aan als iedereen in mijn dorp dit zou weten. Toch moet dit verhaal verteld worden. Daarom doe ik het hier. Om mensen te waarschuwen en hen dit leed te besparen.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-15. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

M14 Cover

Artikelen van Margriet in je mailbox ontvangen? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide

Beeld | iStock