null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Nog nooit verteld: ‘Ik werd mishandeld door mijn man’

Marije (56) werd jarenalang mishandeld door haar man. Pas toen haar jongste dochter er iets over zei, durfde ze bij hem weg te gaan.

“Elke keer wanneer mij ter ore komt dat het huiselijk geweld het afgelopen jaar zo is toegenomen, is het alsof ik een stomp in mijn maag krijg. Ik kan het me namelijk heel goed voorstellen. Er zijn zo veel spanningen sinds corona in ons land is, we zijn zo beperkt in onze bewegingsruimte. En hoe meer mensen onder druk staan, hoe meer uitbarstingen er zullen zijn."

"Ik weet helaas precies hoe dat is. Ik ben het afgelopen jaar elke dag blij geweest dat ik vier jaar geleden ben vertrokken bij de man die mij veelvuldig heeft mishandeld. Ik moet er niet aan denken dat wij al die tijd nog op elkaars lip hadden gezeten."

'Het leek mijn droomman'

"Ik ontmoette Menno toen ik net gescheiden was van mijn eerste echtgenoot. Mijn jongste kind was nog maar drie. Menno leek een droomman. Hij was lief, zorgzaam, zat vol grapjes en nam enthousiast de vaderrol op zich voor mijn drie kinderen. Heel fijn, want hun echte vader liet zich niet meer zien."

"Dat Menno behoorlijk dominant was, vond ik niet erg. Sterker nog, ik had me zo verloren gevoeld na mijn scheiding dat ik het zelfs wel prettig vond dat iemand de touwtjes in handen nam. En de baan die ik had, vond ik toch niet leuk. Dus prima dat hij aandrong dat ik fulltime thuis zou komen. Dan kon ik er helemaal voor mijn kinderen zijn. En voor Menno, die het op prijs stelde om verzorgd te worden. Ik deed dat met liefde en dankbaarheid."

‘Dit vreet ik niet’

"Maar hoe ik ook mijn best deed om een goede huisvrouw te zijn, tevreden was hij nooit. Hij mikte zelfs weleens al het avondeten weg dat ik had gekookt, omdat hij het niet goed genoeg vond. ‘Dit vreet ik niet’, zei hij dan grof. Ook was hij strikt met het huishoudgeld dat hij me toeschoof. Als ik niet uitkwam kon hij zo foeteren dat ik na een tijdje niet langer om meer durfde te vragen. Liever fietste ik aan het eind van de middag door wind en wind naar de markt op drie kwartier afstand, voor afgedankt fruit, dan dat ik me weer liet zeggen dat ik niet met geld kon omgaan."

Mishandeld door man

"Toch hadden we ook veel goede momenten. En voor de kinderen bleef Menno warm en heel hartelijk. Het fysieke geweld begon pas toen hij zijn baan verloor. We waren toen al tien jaar bij elkaar. Achteraf gezien ging het toen al helemaal niet goed meer, ik was erg in mijn schulp gekropen omdat hij vaak zo onaardig tegen me was."

"Maar het is gek hoe dat went, dat dat heel gewoon kan worden. En dat je gelooft dat het je eigen schuld is, dat je dat zelf uitlokt. Het ging dus echt mis toen hij opeens continu thuis was. Uit frustratie liep hij me overal achterna, hield alles wat ik deed in de gaten. Als hij vond dat ik één overhemd niet goed had gestreken, trok hij zo al zijn kleding uit de kast op de grond."

Lees ook:

Nog nooit verteld: ‘Ik werd mishandeld door mijn dochter’

Zelfbeheersing

"Hij leek te genieten van zijn macht over mij. De eerste klap viel toen ik vergeten was om zijn favoriete aardbeienyoghurt te halen. Ik knalde tegen de koelkast en heb een week een bult op mijn hoofd gehad. Ik zat er niet eens mee, omdat hij direct na de klap in tranen uitbarstte. Voor het eerst in al die jaren toonde hij spijt van iets, had hij zelfinzicht en gaf hij toe dat hij geen makkelijke man was. Ik hoopte zo op beterschap. Maar het werd alleen maar erger. Het was alsof hij nu had ontdekt hoe hij zich kon ontladen."

"Het was altijd hetzelfde patroon: ruzie zoeken, treiteren, eindeloos, waarbij ik op mijn tenen liep en mijn mening verbeet. En dan opeens, als ik me toch liet verleiden iets terug te zeggen, haalde hij uit. Ook toen hij weer werk vond ging dat door, een paar keer in de maand. Overigens sloeg hij me alleen als de kinderen er niet waren; dat maakt wel duidelijk dat hij echt wel zelfbeheersing had. Maar het leek wel alsof hij ervan genoot."

'Mijn dochter wist het wél'

"Toch heb ik het nog jaren met hem uitgehouden. Mijn zelfvertrouwen was zo gekrompen dat ik dacht dat ik niet beter verdiende. En altijd als hij dan weer spijt had, vergaf ik hem weer. Op de een of andere manier bleef hij heilig voor me. Bleef ik geloven in zijn goede intenties. Als iemand mijn blauwe plekken zag dan loog ik, ik was een kei geworden in smoesjes. Tot die keer dat mijn jongste er iets van zei. Al die jaren had ik gedacht dat zij en mijn zoons niet op de hoogte waren van wat er achter hun rug gebeurde."

"De overtuiging dat ik hen een fijne jeugd gaf, was een grote troost voor me. Maar twee maanden voordat mijn dochter het huis uit zou gaan, had Menno mijn ribben gekneusd. Elke ademhaling deed pijn. Toen ik mijn dochter vertelde dat ik van de trap was gevallen - 'Wat suf en onhandig hè?' - begon ze schamper te lachen. ‘Mam, ik weet toch dat hij dat doet’, zei ze. ‘Denk je nu echt dat ik gek ben? Straks, als ik weg ben, is er helemaal geen limiet meer. Ga je je dan laten doodslaan?’. Ik schrok zo van haar woorden dat ik alles ontkende."

Bevrijding

"Maar dit is het begin geweest van mijn bevrijding. Ik ben hulp gaan zoeken via de huisarts, en drie weken nadat mijn dochter op kamers ging, ben ik zelf ook vertrokken. Want ze had helemaal gelijk: nu Menno en ik met z’n tweeën waren, hoefde hij de schijn helemaal niet meer op te houden en zou mijn leven echt in een hel veranderen. Dat is het evengoed nog een tijd geweest, een hel - hij liet me niet zomaar gaan - maar inmiddels ben ik al een paar jaar helemaal van hem af."

"Ook mijn kinderen hebben geen contact meer met hem, dat vind ik wel verdrietig. Gelukkig heb ik een goede band met ze, ik probeer moeder en vader tegelijk te zijn. Ik had nooit van mezelf verwacht dat ik in zo’n gewelddadige relatie zou belanden. En al helemaal niet dat ik er zo lang in zou kunnen blijven zitten. Wat vind ik het zonde van al die jaren. Ik gun het andere vrouwen – en mannen, dit kan ook mannen overkomen tenslotte – dat ze eerder tot het inzicht komen dat ze beter verdienen.”

Tekst | Lydia van der Weide

Beeld | Getty Images

Redactie MargrietGetty Images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden