Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik slik al jaren stiekem antidepressiva’

nognooit13.png

Al een paar jaar slikt Esmee (32) antidepressiva. Een middel dat in haar omgeving totaal niet wordt geaccepteerd. Vooral haar vriend verafschuwt het.  

“Gisteren waren mijn vriend Fred en 
ik op een familiefeestje. Ik raakte in gesprek met Freds zus, die onverwacht erg open werd. Ze is lerares op een school, maar trekt dat bijna niet meer. Ze kampt met angstklachten en paniekaanvallen en meldt zich steeds vaker ziek. ‘Ik denk dat ik een andere baan moet zoeken,’ zei ze. En toen floepte 
het er zomaar uit. ‘Zou je niet eens
 antidepressiva proberen. Ik…’
Door haar verschrikte gezicht stopte ik. ‘Ik heb daar goede dingen over
gehoord,’ gaf ik er een draai aan. ‘Een vriendin van mij…’ Mijn schoonzus onderbrak me. ‘Ik laat mijn hersens niet overnemen door een chemisch goedje. Voor antidepressiva moet je wel héél wanhopig zijn,’ reageerde ze venijnig. 
Ik ben zo’n ‘loser’ die het wel slikt.
 Tenminste, in háár ogen. Zelf zie ik dat heel anders. Ja, ik slik antidepressiva, maar het was de beste keuze die ik ooit kon maken. Mijn leven is er veel fijner door geworden en dat gun ik anderen ook. Maar dit middel is nog zo’n taboe!
Terwijl er, geloof ik, wel een miljoen mensen in Nederland zijn die het
slikken. Maar weinig ‘normale’ mensen komen er openlijk voor uit, zeker niet
in mijn wereld vol jonge, succesvolle mensen. Zo blijft er een stigma aan
kleven. Ik zou dat in kleine kring
kunnen doorbreken, maar ik durf niet. Vooral niet omdat mijn vriend zo’n felle tegenstander is.”

Felle weerstand
“Ik ken Fred nu twee jaar. Een jaar voordat ik hem leerde kennen, was ik met deze medicatie begonnen en op het moment dat ik Fred ontmoette zat ik na jaren tobben uitstekend in mijn vel. Ik vond het niet meteen nodig om te zeggen dat dit mede kwam door mijn dagelijkse pilletje. Als ik ’s avonds mijn tanden poetste, zorgde ik dat ik nog even alleen in de badkamer achterbleef en naar mijn geheime voorraad kon grijpen. Ik zou het heus wel hebben verteld, als hij zich maar niet zo fel over zijn moeder had uitgelaten.

Eerste veranderingen
“Nou was dat ook mijn vooroordeel, toen mijn psycholoog er een jaar eerder over begon. Het ging al een tijd niet goed met me, ik kon slecht tegen stress en had veel negatieve gedachtes. Tijdens vele therapiesessies hadden we daar iets aan proberen te doen, maar veel effect had het niet. ‘Hoe sta je tegenover een middel als Prozac?’ vroeg ze op een dag. Ik steigerde. Zó’n ernstig geval was ik toch niet? En ik was toch helemaal niet depressief? Zij legde me in alle rust uit dat de verzamelnaam van dit soort
middelen eigenlijk misplaatst is.
Antidepressiva hebben een veel bredere werking en helpen bijvoorbeeld ook bij angsten. Zij meende dat de balans van stofjes in mijn hoofd was verstoord.
Ik had, simpel gezegd, een tekort aan gelukshormonen. Dan kun je therapieën blijven volgen wat je wilt, maar het blijft een gevecht. Terwijl je je veel beter kunt voelen met een dagelijks pilletje. Ik wierp haar al mijn vooroordelen voor de voeten. Vooroordelen die heel veel mensen hebben. Dat je er afgestompt van raakt. Een zombie wordt. Heel veel aankomt. ‘

Gelukkige keuze
“Drie maanden later stopte ik met
 therapie: het ging goed met me.
Dankzij dat kleine witte pilletje
’s avonds. Laaiend enthousiast was ik. Maar ik merkte dat anderen dat minder waren. Het was alsof ze me toch anders gingen bekijken, de paar mensen aan wie het vertelde. Daar baalde ik van, 
ik wilde dat oordeel niet. Daarom loog ik na een half jaar dat ik was gestopt.
Mijn vriend Fred weet dus ook van niets.  Maar ik móét het hem een keer vertellen. Ik had me dus al bijna versproken tegen zijn zus, maar die wilde er duidelijk niets van weten. ‘Weet je wel hoe ongezond dat is?’ zei ze ook nog, terwijl ze een stuk taart naar binnen werkte vol suiker, kleurstoffen en E-nummers. Ik ben toen maar over wat anders begonnen. Het is heus geen wondermiddel en het werkt niet voor iedereen. Maar ik ben blij dat ik mijn koppigheid heb ingeslikt en het ben gaan proberen, want ik ben tegenwoordig een stuk gelukkiger.”

Het hele verhaal lezen? Margriet 13 ligt nu in de winkel!

M13 Cover_72dpi

Ook interessant