Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik schaam me voor mijn kind’

zoon.gif

Marieken heeft een dochter (16) en een zoon, Xavier (10). Hij is een druk en problematisch jongetje. Ze schaamt zich vaak voor hem. 

“Natuurlijk houd ik van Xavier.
 
Maar dat ik van hem houd, betekent 
niet dat ik alles even leuk aan hem vind. 
Ik zie zijn mindere kanten zeker wel.  Ik weet dat hij een meester is in het bloed onder je nagels vandaan halen.
Al in de baarmoeder was Xavier 
dwars; hij lag in een stuitligging. Toeval natuurlijk, toch vind ik het 
een tekenend begin. Na een helse 
bevalling keek ik in een snoetje 
met felle ogen en donker haar. Xavier schreeuwde alsof zijn leven ervan afhing. Heel anders dan zijn zus, zes jaar ouder, een snoeperige, makkelijke baby.

Schuldgevoel
“Slapen was heel ingewikkeld; zowel voor hem als voor ons, mijn man en 
ik, en onze dochter. We hebben hem bij de crèche aangemeld omdat 
ik op instorten stond. Wat was het fijn om thuis op te kunnen laden zonder hem. Maar ook op de crèche konden ze hem amper hanteren. Hij was vreselijk druk en continu met andere kindjes bezig. En helaas niet op een leuke 
manier; hij pakte hun speelgoed af en maakte ze aan het huilen. Al was hij nog maar twee, drie jaar oud, het leek wel alsof hij er plezier in had. Toen al schaamde ik me geregeld voor hem. 
Ik zag de blikken van andere ouders. Boos, verwijtend, alsof het míjn schuld was dat mijn kind hun zoon of dochter had geknepen.

Van straffen trekt hij zich niets aan, die zit hij 
lijdzaam uit. En doet vervolgens 
gewoon hetzelfde weer. De kinderpsycholoog adviseert ons hem niet 
te straffen, maar juist positief te 
bevestigen. Maar wat is het moeilijk om hem complimenten te geven als 
hij een keer iets liefs doet, terwijl hij zich de hele dag door onuitstaanbaar gedraagt. Als er ’s avonds weer 
boze ouders aan de deur staan die 
vertellen dat hij hun kinderen heeft lastiggevallen.”

Ik zie ze denken…
“Hoewel hij nog maar tien is, groeit zijn seksuele interesse. Ik houd mijn hart vast hoe dat gaat lopen.  Ik kan het echter nooit van me af zetten. Elke
dag word ik weer met Xavier geconfronteerd en krimp ik onder de grove woorden die hij tegen me
gebruikt. Het kan zo luid zijn dat iedereen zijn hoofd omdraait. Ik zie ze denken: houd je kind in bedwang! En al krijg ik die blikken al jaren, ze wennen nooit. Ik schaam me dan zó voor hem… Wat zou ik de mensen graag willen laten zien dat Xavier ook een andere kant heeft. Dat dit wilde mannetje thuis, als hij is uitgeraasd, onverwachts op mijn schoot kan ploffen en zijn armen om mijn middel sluit. ‘Ik hou zo van jou 
mammie,’ zegt hij danDan vergeet ik de schaamte, het doet er even meer niet toe. Niets doet ertoe, zolang hij maar goed terechtkomt.”

Ook interessant