Nieuws Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik kan niet wachten tot mijn zoon uit huis gaat’

nog-nooit-verteld.gif

De laatste jaren is het contact met haar zoon zo slecht geworden, dat Jolanda (43) hoopt dat hij snel het huis verlaat. Ze telt de dagen af. 

“Pas stuitte ik op het album met babyfoto’s van Robin. Zijn guitige snoetje prijkte op het omslag en zorgde voor een steek in mijn maag. Ik wist dat er tranen zouden komen en toch sloeg ik het boek open. Daar zag ik hem, mijn zoon, zo klein en schattig als hij ooit was. De zwarte haartjes op zijn hoofd, absurd veel al voor een baby. Wat een snoepje was hij, en wat werd ik overspoeld door liefde toen ik hem voor het eerst vasthield. Die liefde, die zit ongetwijfeld nog ergens. Diep verborgen in mijn hart. Maar op dit moment kan ik er alleen bij wanneer ik eraan denk dat hem iets ergs overkomt. Dan laait het op, vurig, en weet ik weer dat moederliefde nooit en te nimmer verdwijnt. Maar in ons dagelijks leven, vol ruzies, rommel, schreeuw- en scheldpartijen, kan ik amper nog contact maken met mijn gevoel voor hem. Soms kijk ik hem aan en denk ik: ik haat jou, ga weg uit mijn leven en gun me mijn rust. Verschrikkelijk, ik weet het. Maar er 
is de afgelopen jaren zo veel gebeurd. Ik kan niet wachten tot hij op zichzelf gaat wonen. Voor mij geen legenestsyndroom, dat weet ik zeker. Het zal voelen alsof ik eindelijk mijn leven weer terug krijg.”

Snoeiharde muziek
“Tot zijn twaalfde was Robin een voorbeeldig jongetje. Lief, gezellig, vrolijk. Natuurlijk, hij had weleens driftbuien, zoals alle kinderen. Maar alles in het normale. Vijf jaar na zijn komst zijn z’n vader en ik uit elkaar gegaan; hij is enig kind. Mijn ex liet de zorg aan mij over, keek amper nog naar Robin om. Toen al vond ik het zwaar om de verantwoordelijkheid alleen te dragen. Na Robins twaalfde nam dat toe. Toen hij begon te puberen, veranderde hij. Zijn zonnige karakter werd humeurig, dingen die hij meemaakte delen met zijn moeder was niet langer ‘cool’. Als hij uit school kwam, sloot hij zich op in zijn kamer, waar hij dan snoeiharde muziek draaide. Tijdens het eten, dat hij met een 
walgende blik naar binnen werkte, zei hij geen woord meer. Ik hoopte dat het een fase was, had steun aan vriendinnen die eveneens puberzonen of -dochters hadden en hetzelfde soort gedrag zagen. Ik las boeken, en leerde dat het normaal is dat kinderen zich gaan 
verzetten tegen hun ouders om een eigen identiteit te ontwikkelen. Dus ik liet hem, in de hoop dat ons contact vanzelf wel weer zou verbeteren.

Benieuwd naar het hele verhaal? Lees het in Margriet 40.

Ook interessant