Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik heb nog steeds een affaire’

scheiding3.jpg

Vera’s man Sjoerd wil er – eindelijk – alles aan doen om hun doodgebloede huwelijk nieuw leven in te blazen. Maar Vera twijfelt of ze het nog kan opbrengen.

“Ik wist dat het een keer moest uitkomen dat ik Sjoerd bedroog. Ik was eerlijk gezegd ook niet eens zo voorzichtig. Mijn man en ik waren al lange tijd uit elkaar gegroeid en deelden nog maar weinig. Om dat te veranderen – in goede of in slechte zin, er waren momenten dat mij dat 
niet eens uitmaakte – moest er iets 
explosiefs gebeuren. Want zolang het bij vage voornemens bleef ‘om aan onze relatie te werken,’ bleef ons 
huwelijk voortkabbelen en waren 
we beiden niet gelukkig. Ik niet, in elk geval. De lust om daarover te praten was me ontgaan. In het verleden had ik vaak aan de bel getrokken. Ik 
wilde de betrokkenheid tussen ons terughalen. Ja, ja, mompelde Sjoerd op zo’n moment – maar wanneer ik dan op zaterdagavond verwachtingsvol met hapjes en een goede fles wijn op de bank zat, klaar voor weer eens een goed gesprek, was hij moe. Druk. Geërgerd over de kinderen of over de troep in huis. Er was altijd wel wat. En zo dreef ik weg. In de armen van een collega. Dat dit geen oplossing was, wist ik ook wel. Maar ik zette mijn verstand op nul, hield ons gezin met twee pubers draaiende en verloor 
me in de spannende affaire. Ondeugende appjes, gestolen zoenen in de lift. En zo nu en dan een wilde vrijpartij op een verlaten parkeerterrein of in een hotel. Niet oké 
natuurlijk, maar ik voelde tenminste dat ik leefde.”

In tranen
“Op een dag zag Sjoerd een appje 
van mijn minnaar binnenkomen. Ik probeerde mijn mobiel van tafel te grijpen, maar het was al te laat. Er stond iets pikants in en Sjoerd had 
het gelezen. Ik probeerde er nog 
omheen te draaien, maar heb uiteindelijk opgebiecht dat ik een minnaar had. Sjoerd reageerde heftig, veel 
heftiger dan ik had verwacht. Niet 
dat hij boos was, hij zag zelf ook wel 
in dat dit niet zo gek was; ook ons seksleven stelde al jaren niets meer voor. Nee: hij reageerde heel verdrietig. Hij begon te huilen en zei dat hij nog een nieuwe kans wilde. Of was het voor mij al klaar, wilde ik scheiden? Nou, niet vanwege mijn minnaar; die is ook getrouwd en heeft mij duidelijk 
gemaakt dat er geen toekomst in zit tussen ons. En ik wilde de kinderen eigenlijk ook geen scheiding aandoen. Bovendien deden de tranen van Sjoerd zeker wat met me. Kennelijk hield hij nog altijd van me. Misschien was dit een perfecte wake-upcall. Ik was wel benieuwd hoe hij die ‘nieuwe kans’ voor zich zag. Ik was er sceptisch over, gezien al mijn pogingen van vroeger om onze relatie weer leven 
in te blazen.
Dat bleek ik fout ingeschat te hebben. Enkele zwijgzame dagen later verraste Sjoerd me met twee tickets naar New York. Hij wist dat dit een droom van mij was. Hij had onderdak voor onze kinderen weten te regelen en een heel mooi hotel uitgezocht. Ik wist niet wat me overkwam. En hij had nog meer nieuws: na onze trip zouden we 
beginnen met relatietherapie. Hij had bij vrienden informatie ingewonnen en al een eerste afspraak gemaakt. Opnieuw stond ik te kijken. Mijn man die openhartig met vrienden sprak 
en zo doortastend te werk ging? Dit had ik niet van hem verwacht, ook niet dat hij me niets kwalijk nam wat 
betreft mijn minnaar. Het enige wat hij daarover zei, was: ‘Je stopt er toch wel mee, hè?’ Natuurlijk, beloofde ik hem. En dat meende ik ook op dat moment. Sterker nog: ik had mijn 
collega al verteld wat er was gebeurd en gezegd dat het over moest zijn 
tussen ons.

De vijf dagen New York waren 
geweldig, vooral omdat het zo’n 
spectaculaire stad is. Daar was ik diep van onder de indruk. Maar de hand van Sjoerd, die steeds de mijne zocht, vond ik ongemakkelijk. Ook in bed zocht hij twee keer toenadering, maar ik kon het niet opbrengen met hem te vrijen. En onze gesprekken bleven aan de oppervlakte. Maar goed, dit was een begin; hopelijk zou relatietherapie ons leren hoe we weer aansluiting konden vinden.”

Weerstand
“Ik was echt gemotiveerd toen we 
begonnen, maar gaandeweg is mijn 
enthousiasme getemperd. Hoewel Sjoerd ontzettend zijn best doet. Hij 
is erg open en zegt voor ons huwelijk te willen vechten. Zijn inzet vind ik ontroerend, maar ik merk dat mijn hart er niet bij is. Ik weet gewoon niet of ik nog wel van hem houd. Of wat Sjoerd wil, denkt en voelt mij nog wel voldoende interesseert. We doen thuis oefeningen om fysiek weer nader 
tot elkaar te komen. Ik geniet van zijn massages, maar zodra het iets intiemer wordt, iets meer naar seks neigt, voel ik weerstand. Ik kan het alleen maar als ik aan mijn collega denk, die ik natuurlijk dagelijks op het werk zie. Dan hangt er nog altijd spanning. 
De eerste tijd deed ik daar niets mee, maar het is me niet gelukt me er 
blijvend tegen te verzetten. Twee weken na New York hebben we toch weer gezoend; nóg een paar weken later lag ik weer bij hem in bed. Met een stevig schuldgevoel naar Sjoerd toe, maar niet groot genoeg om het niet te doen.

We hebben onze verhouding weer 
opgepakt. Het enige verschil is dat ik voorzichtiger ben geworden, appen als we thuis zijn doen we bijvoorbeeld niet meer. Maar ik weet natuurlijk dat ik fout bezig ben. Als ik Sjoerd nog een kans wil geven, moet ik ervoor gaan. En niet ondertussen met een ander bezig zijn. Ik weet het – maar toch kan ik het niet stoppen. En ik denk steeds vaker: volgens mij wil ik gewoon niet meer. De enige reden om bij Sjoerd te blijven, zijn mijn kinderen. Misschien was het beter geweest als we dat nog een paar jaar hadden volgehouden, op de oude manier. Nu heb ik slapende honden wakker gemaakt, maar dat maakte de situatie er niet beter op.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-10. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant