Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik durf niet weg omdat ik snurk’

snurkenvrouw.jpg

Isabel werd vroeger gepest omdat ze snurkte. Ook haar ex-man maakte er denigrerende opmerkingen over. Nu durft ze niet meer met vriendinnen op vakantie.

“Vorige maand was ik uit eten met mijn vriendinnengroep. Wij, zes vrouwen, kennen elkaar nog niet zo lang maar we zitten in hetzelfde schuitje en daardoor klikt het goed. We zijn in de afgelopen twee, drie jaar allemaal gescheiden en wilden niet telkens aanhaken bij vriendinnen 
met een gezin. Daardoor zochten
 we lotgenoten, en dat lukte via een contactsite. Die site heeft mijn leven veranderd. Opeens doe ik allemaal leuke dingen. Ik ga weer dansen! 
Ik kom in musea waar ik anders niet zou komen. En ik kan doordeweeks altijd even iemand bellen als ik mijn verhaal kwijt wil. 
Ik ben zo blij met ons clubje!

Maar door het plan dat vorige maand ontstond voel ik me buitengesloten. We aten die avond in een Spaans tentje, met livemuziek en heerlijke tapas. Opeens begon Evelien, de jongste van ons zessen, over de zomer. Hoe zou het zijn om met z’n allen op vakantie te gaan? Naar Barcelona? Stad en strand, beter kan niet. We konden 
er via Airbnb een appartement huren, ze had al wat op het oog. De anderen reageerden enthousiast, maar ik verstijfde. Ik zou niet meegaan, dat wist ik meteen.”

Teruggetrokken
“Ik snurk als ik slaap, al van jongs af aan. Daar ben ik erg mee gepest. Schoolkampen waren afschuwelijk, omdat andere kinderen mij lachend wakker maakten en me nadeden.
 Ik kreeg de bijnaam ‘varken’ en
 kinderen zaten vaak te knorren om mij heen. Ik heb er weleens wat over gezegd tegen mijn ouders – niet dat ik werd gepest, wel dat ik kennelijk snurkte – maar die wuifden het weg. Diep onzeker ging ik op kamers wonen. Leeftijdsgenoten hadden vriendjes, doken met hen het bed in. Ik was teruggetrokken. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik niet durfde. Ik was er stellig van overtuigd dat 
jongens op mij zouden afknappen 
als ze mijn gesnurk zouden horen. Dus ook toen er uiteindelijk iemand door mijn pantser heen wist te breken, wilde ik nooit de nacht met hem doorbrengen. Mijn geheim kwam uit toen we een keer op het strand lagen. Ik viel in slaap. Toen ik later wakker werd, zat mijn vriend me vertederd aan te kijken. ‘Jij snurkt hè,’ zei hij.
 Ik begon te huilen, iets wat hij niet
 begreep. Hij vond het alleen maar schattig.

Door de relatie met hem kreeg ik zelfvertrouwen. Hij sliep door mijn gesnurk heen en hij maakte ook nooit grapjes over mij. Voor hem was het gewoon geen issue. Helaas liep het toch stuk tussen ons, om heel andere redenen. Hierna was ik nog steeds op mijn hoede, maar er zijn gelukkig meer mannen geweest die er niet mee zaten. In mijn huwelijk speelde het
 in eerste instantie ook geen rol. Tot ik na de geboorte van mijn twee kinderen flink aankwam. Volgens mijn
 man werd het snurken toen erger.
 Hij begon oordopjes te dragen, wat voor mij als de ultieme vernedering voelde. In die tijd heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik naar de huisarts gegaan. Die liet mij amper uitpraten. ‘U moet eerst minstens vijftien kilo afvallen,’ zei hij. ‘Dan kijken we wel weer verder.’ De laatste jaren van ons huwelijk
 sliepen mijn man en ik niet meer op één kamer. Het liep sowieso slecht tussen ons, maar volgens mijn man was mijn gesnurk echt niet te doen. Hoewel ik met mijn verstand wist dat hij me dat extra inpeperde omdat hij wist hoe gevoelig dit voor mij lag, sneed elke opmerking door mijn ziel.”

Te veel stress
“Onze scheiding voelde als een opluchting. Op dat moment was ik vastbesloten mijn probleem aan te pakken. Eerst zou ik afvallen, want 
ik wist door het veelvuldig afspeuren van internet dat dat de eerste stap moest zijn. Daarna zou ik er alles
 aan doen – bijvoorbeeld slapen met een bitje – totdat ik niet meer zou snurken. Ik wilde me niet langer 
beperkt en minderwaardig voelen.
Helaas is het afvallen nog steeds niet gelukt. De nasleep van mijn scheiding heeft voor zó veel stress gezorgd, dat ik dat er niet bij kon hebben. Ik heb
 zo lang in een slechte relatie gezeten, de wonden daarvan helen nog steeds. Hoewel ik daarover veel heb gedeeld met mijn vriendinnen, durf ik ze niet te vertellen over mijn snurkprobleem. Ik schaam me er zo verschrikkelijk voor. Ik ben bang dat een van hen toch een grapje zal maken. Dat zal dan niet eens kwaad bedoeld zijn, maar voor mij ligt het zó gevoelig, dat ik toch zal krimpen. Een begin van een glimlach zou al te erg zijn. Ik voel me nu fijn 
en veilig bij hen, ik wil niet dat dat verandert.

Daarom heb ik mijn vriendinnen verteld dat ik onmogelijk mee kan naar Barcelona. Dat ik al met mijn kinderen ga en verder ook verplichtingen heb. Zij vinden het erg jammer, hebben er nog vaak op aangedrongen maar hebben zich er nu bij neergelegd. Ondertussen zit ik zwaar in de put. 
Op de groepsapp gaat het alleen nog maar over de vakantie, ze hebben zo veel voorpret. Dat steekt, ik voel 
me buitengesloten. Al weet ik natuurlijk dat ik het zélf doe. Ik zou openhartig moeten zijn en mijn probleem blootleggen. Maar ik durf het gewoon niet. Nu nog snel een bitje of beugel regelen, durf ik evenmin. Hoe kan ik zeker weten dat het werkt? Dan zou ik met iemand moeten proefslapen. Maar met wie? Zelfs voor mijn kinderen schaam ik me. Zij weten ervan door de nare opmerkingen van hun vader over dit onderwerp, maar ik zou nooit bij een van hen op de kamer durven inslapen. Nee, dat gaat gewoon niet. Er zit niets anders op dan dat ik thuisblijf deze zomer terwijl mijn vriendinnen door Barcelona flaneren.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-23. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant