header nog nooit verteld juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

Nog nooit verteld: ‘Ik blijf alleen bij hem vanwege ons droomhuis’

Vier jaar geleden kochten Mary en haar vriend samen een huis. Met dat huis is Mary nog heel gelukkig. Met haar vriend niet meer. Maar dat droomhuis verlaten klinkt als een nachtmerrie, dus blijkt ze voorlopig nog even bij hem.

“Het zou geweldig worden, ik wist het zeker. Na zeven jaar latten waren Lex en ik er echt aan toe om te gaan samenwonen. Om een gezamenlijk huis te kopen en daar een heel nieuwe start te maken.”

Ups en downs

“Langer dan twee weken, op vakantie, waren we nog nooit samen geweest. Maar na zeven jaar elk weekend bij elkaar zitten, en vele ups en downs, konden we niet meer voor verrassingen komen te staan, dachten we. Die ups en downs waren vooral gekomen door onze kinderen. Toen we elkaar ontmoetten hadden we allebei een co-ouderschap en zoals het hoort, gingen de kinderen altijd voor. Dat was vooral pittig in de periode dat Lex’ zoon moeite had met onze relatie en ons tegen elkaar uitspeelde. Maar dat was goed gekomen en nu was de band uitstekend. En wat er ook was voorgevallen, Lex en ik hadden bewezen dat we elkaar altijd weer wisten te vinden.”

Tochtig huurhuis opzeggen

“Nu al onze kinderen het huis uit waren, stond niets ons meer in de weg om samen verder te gaan. Ik was opgelucht dat ik mijn tochtige huurhuis kon opzeggen. Toen ik er na mijn scheiding introk, had ik gedacht dat ik er hooguit een jaar zou wonen. Maar wegens het gebrek aan betaalbare appartementen had ik er uiteindelijk twaalf jaar gezeten. Lex wilde ook van zijn maisonnette in de stad af. Hij zette het in de verkoop en we zochten samen iets nieuws, in een dorp in de buurt.”

Zó gelukkig met ultiem droomhuis

“Wat waren we blij toen we ons huidige huis vonden. Het was een prachtig oud pand, begroeid met klimop, met een idyllische tuin. Ik kon er een atelier maken en dan was er ook nog een grote zolder voor Lex, waar hij zijn werkkamer kon maken. ‘Een mooiere plek dan deze bestaat niet,’ verzuchtte ik vaak, toen we net de sleutel hadden. Ik voelde me zó gelukkig met dit ultieme droomhuis. En dat ben ik nog steeds.”

‘Is dit het nu?’

“Maar Lex is niet meer mijn droomman. Hoe dat komt, kan ik niet goed verklaren. Ik denk dat we in een gat vielen toen we eindelijk alles goed voor elkaar hadden. We hadden er zó naar uitgekeken al die jaren: eindelijk rust, tijd voor elkaar, samen een toekomst opbouwen. Maar al na een halfjaar dacht ik soms: is dit het nu? Eenmaal alle dagen samen en zonder gedoe over de kinderen bleken Lex en ik niet zo veel te hebben om over te praten. Samen lui op de bank tv-kijken bleek inderdaad heerlijk, maar niet zeven dagen per week. Ik verveelde me bij de programma’s die hij opeens wilde kijken nu we niet meer zuinig hoefden te zijn met qualitytime.”

Lees ook:
Anne: ‘Mijn leven wordt steeds leuker naar mate ik ouder word’

Ook de seks nam af

“Ik zat steeds vaker in mijn atelier, om te schilderen. In het begin kwam Lex geregeld bij me zitten met een goed boek en een glas wijn. Toen was hij nog laaiend enthousiast over wat ik maakte. Maar na een tijd toonde hij minder belangstelling. Hij meldde zich aan bij de voetbal­vereniging in ons dorp, ging wedstrijden fluiten en was steeds vaker weg. Ook de seks, die tijdens onze latrelatie altijd belangrijk was geweest, nam af.”

Zonder hoogtepunten of intimiteit

“In het begin suste ik mezelf. Het is prima zo, dacht ik dan. Kennelijk is dit ons leven samen. Het draait immers niet altijd om romantiek en passie. Maar ook daar is tegenwoordig echt níéts meer van over. We zijn steeds meer langs elkaar heen gaan leven en delen nog maar weinig. Zelfs het bed niet meer. Lex snurkt verschrikkelijk en slaapt daarom in een andere kamer. Eerst was dat maar af en toe en kropen we in het weekend bij elkaar. Maar nu heb ik hem al een jaar niet meer naakt gezien. We leven gemoedelijk naast elkaar, zonder al te veel irritaties, maar ook zonder hoogtepunten of intimiteit. Ik noem dit geen relatie meer en ben er niet gelukkig mee. Toch blijf ik zitten waar ik zit. Door ons droomhuis, dat ons bindt.”

Een ander koophuis is te duur

“Als ik niet zo dol was op de plek waar ik nu woon, had ik allang tegen Lex gezegd dat ik het niet meer zag zitten met hem. Maar ik houd van ons huis, van ons dorp en van alle ruimte. Ik ben gehecht aan mijn atelier en het uitzicht op de tuin. Ik voel me hier thuis zoals ik me nog nooit ergens thuis heb gevoeld. Maar in mijn eentje kan ik dit huis nooit betalen. Ik werk als zelfstandige en kon alleen een hypotheek krijgen omdat Lex meefinancierde. Een ander koophuis is ook te duur. Als ik hier wegga, staat me hooguit weer zo’n krot te wachten als waar ik twaalf jaar kou heb geleden. Voor nog meer geld als toen. Dat zie ik allemaal niet zitten.”

Hem dulden als huisgenoot

“Na de scheiding van de vader van mijn kinderen ging ik er ook al enorm op achteruit. Maar toen had ik nog een heel leven voor me. Nu ben ik onderweg naar de zestig. Bovendien was mijn ex alcoholist en viel er met hem niet te leven. Zo erg is het met Lex zeker niet. Ik weet gewoon dat als ik hier wegga, ik altijd heimwee zal houden. Dus er zit maar één ding op: Lex dulden als huis­genoot. En dat is niet per se erg. We gaan vriendelijk en beleefd met elkaar om. Maar oneerlijk is het wel. Om hem te laten geloven in iets wat ik niet meer voel. Al moet ook voor hem de glans toch wel weg zijn.”

Kinderen komen graag thuis

“Maar kennelijk vindt hij het ook wel een comfortabel leven zo samen. Ik houd het huis schoon, verzorg de boodschappen en leg hem niets in de weg. Lex kan erg slecht alleen zijn. Dus vermoedelijk kiest ook hij eieren voor zijn geld. Ondertussen lijkt niemand te merken hoe treurig het gesteld is met onze relatie. We hebben fijne vrienden en alle kinderen komen graag thuis. Dus voorlopig zet ik mijn blik op oneindig en zie wel hoe het loopt.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Redactieredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden