Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik ben verslaafd aan social media, niets is belangrijker’

socialmedia.jpg

Sinds de kinderen van Wendy (51) het huis uit zijn, zit ze vrijwel voortdurend op social media. Daar lijkt het alsof ze een bruisend leven heeft. Maar eigenlijk is haar wereld klein.

“Toen mijn man en ik op vakantie naar Griekenland gingen zei hij van tevoren: ‘Je gaat toch niet de hele dag op je smartphone kijken daar, hè? Dan kunnen we net zo goed thuisblijven.’ Ik schrok van zijn woorden, ik wist niet dat mijn gedrag hem zo opviel. Ik nam mij voor om deze vakantie van ons aan te grijpen om echt te gaan minderen met mijn social media gebruik. Ik weet zelf ook wel dat ik daar veel te veel tijd aan besteed en dat ik thuis niet echt gezellig ben. Ik ben sowieso niet gezellig meer, nergens, en dat mag wel veranderen.

Stiekem online
Maar het viel me zwaar. Als ik ’s ochtends, na een uurtje klikken, liken en posten mijn mobiel moest wegstoppen tot die avond, volgens afspraak met mijn man, voelde ik me net een klein kind van wie het favoriete speeltje was afgepakt. Zelfs tijdens mooie autotochten over het eiland werd ik afgeleid door wat ik allemaal zou missen en lezen op het strand vond ik ronduit saai. Soms trok ik met me een smoes terug – even wat halen uit de kamer, of ergens iets kopen – om stiekem online te gaan. Eerlijk gezegd was ik opgelucht toen we na twee weken naar huis vlogen. De volgende dag zou mijn man weer gaan werken en zou hij me niet meer in de gaten houden. Wat een verademing.

Nieuwe vrienden
Ik kan er niet omheen: ik ben verslaafd aan social media, vooral aan Instragram en Facebook, en stel dat eigenlijk boven alles. Boven mijn huwelijk en boven mijn echte vrienden, die ik minder zie de laatste tijd. Alleen niet boven mijn kinderen – als zij er zijn heb ik geen moeite om mijn telefoon met rust te laten. Ik denk dat ik juist zo verslaafd ben geraakt omdat ik hen mis en met kortstondige digitale prikkels de leegte opvul die ik ervaar sinds zij het huis uit zijn. Ik heb drie kinderen en hoewel ik altijd anderhalve dag per week ben blijven werken, in een kledingwinkel, heeft mijn leven de afgelopen vijfentwintig jaar vooral om hen gedraaid. En wat heb ik ervan genoten. Ik heb kennissen bij wie het wel eens lijkt of kinderen iets voor ‘erbij’ zijn. Ze hechtten nog zoveel waarde aan hun eigen bezigheden. Ik snap dat niet – ik wilde het liefst alles van mijn kinderen meemaken.

Op eigen benen
Ik kan nog met heimwee denken aan toen ze peuters waren. Maar de laatste jaren, toen ze groot werden, we diepe gesprekken konden voeren over van alles en nog wat, vond ik helemaal geweldig. Hoe inspirerend, mijn jonge meiden en mijn zoon, die hun weg zochten in het leven, eerste liefdes kregen, nadachten over hun vervolgopleiding en fantaseerden over de toekomst. Nu staan ze allemaal op eigen benen. Mijn oudste dochter en mijn zoon al eerder, en sinds kort ook mijn jongste dochter. Gelukkig komen ze alle drie nog regelmatig thuis en dan is het erg gezellig. Verder is het stil. Mijn man en ik zijn al bijna dertig samen, we hebben het goed, maar waar moeten wij het nu alle dagen over hebben? Op zijn aandringen ben ik een dag meer gaan werken en het is fijn om wat extra’s om handen te hebben. Maar het is evengoed kaal in huis. Dat vliegt me vaak aan. Door social media kan ik daaraan ontsnappen.

‘Mijn sombere gevoelens verdwijnen even als ik online ga’

Fijne afleiding
Natuurlijk volg ik mijn kinderen, dat spreekt voor zich. En ik heb vriendinnen die ik in het echt ken die ik volg. Maar ik heb inmiddels ook een hoop nieuwe contacten opgedaan. Mensen die ik alleen maar digitaal ken. Zo zit ik op verschillende Facebookgroepen, waar ik met allerlei mensen chat. Dat contact is intensief. En ik volg veel mensen, die mij soms ook weer zijn gaan volgen. Ik hou bij wat zij posten, reageer overal op. En ik ben druk met likes en hartjes verzamelen op mijn eigen foto’s. Hoe meer dat er zijn, hoe beter ik mij voel, hoe meer ik mij gezien en gewaardeerd voel. Natuurlijk weet ik ergens wel dat deze contacten leeg zijn. Als ik morgen ziek zou zijn, staan ze niet naast mijn bed, ze weten niet eens waar ik woon. Maar ze zijn er wel als ik me even niet zo vrolijk voel. Als ik vlug afleiding zoek, mijn zinnen wil verzetten. Niets kan mijn sombere gevoelens zo goed vergeten als even online gaan.

Depressief
Mijn man doet niets met social media, dus die heeft geen idee, mijn kinderen houden mij ook niet zo in de gaten als ik hen – maar mijn vriendinnen uit mijn echte leven spreken me er geregeld op aan hoe actief ik ben. Zij hebben het idee dat ik midden in het leven sta – doordat er altijd zoveel mensen zijn die enthousiast op mij reageren, me complimentjes maken, enzovoort. Dat ik die mensen amper ken, dat weten ze niet en ik ben de laatste die dat zal zeggen. Ik vind het wel prettig dat ze denken dat ik zo’n bruisend leven heb. Des te minder proberen te mij over te halen om af te spreken of om ergens mee naar toe te gaan. Daarin heb ik zelden zin. Ik zit liever thuis, in mijn eigen cocon. Daar kan ik vergeten hoe nutteloos ik me voel. Tegelijk besef ik dat dit niet lang zo door kan gaan. Ik voel me wegzakken, steeds minder in contact staan met de echte wereld – en steeds minder met mezelf. Mogelijk ben ik depressief. Maar moed om een naar de huisarts te gaan heb ik nog niet. Mezelf verdoven op social media is makkelijker.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-40. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant