Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld:’ Ik ben aangerand en liet het zelf toe’

aanranding.gif

Marisa (45) gaf onderdak aan iemand die ze als vriend beschouwde, maar hij drong zich aan haar op. Uiteindelijk gaf ze toe om een confrontatie uit de weg te gaan. 

“Ik vind het erg moeilijk om mijn verhaal te vertellen. Mijn maag trekt zich samen als ik naar woorden zoek, ik voel me vies en rot. Het 
was wel degelijk seks tegen mijn zin. 
Al liet ik het dan zelf toe en heb ik mijn ‘aanrander’ nog de hele nacht naast mij laten slapen ook.
Ik kende hem van het uitgaan, zag hem als een goede vriend. X wil ik hem noemen; zelfs een gefingeerde naam verdient hij niet. Nooit heb ik gevoeld dat hij mogelijk wel op mij viel, nooit hing er spanning in de lucht. Die bewuste avond nam 
ik zijn plotselinge flirten dan ook niet 
serieus. Hij was dronken, ik was dronken, we waren gewoon aan het dollen. Toen hij me vroeg of hij bij me mocht slapen omdat hij zijn nachtbus naar huis had gemist, zei ik direct: ‘Nee, dat gaat niet.’

Half drie was het. Ik zag zijn silhouet in het donker staan, beneden op straat. Ik deed open, nat van de regen stapte hij binnen. Hij had nergens terechtgekund, beweerde hij. Ik was geërgerd en liet dat merken ook. Maar toen zei ik: vooruit dan maar, en zocht dekens om hem op de bank te installeren. Daar zat hij, verregend, tenger, en zijn aanwezigheid voelde zo vertrouwd dat het me opeens onzin leek om hem ongemakkelijk op mijn tweezitsbank te laten slapen. ‘Kom maar naast mij liggen,’ zei ik. ‘Maar geen gedoe hè, we gaan gewoon slapen.’”

Lichaamstaal
“Natuurlijk was het dom. Natuurlijk had ik er rekening mee moeten houden dat hij het toch als een uitnodiging beschouwde. Tenminste, dat blijf ik mezelf verwijten. Want zo werkte het waarschijnlijk. Maar ik vertrouwde hem. Hij bleef praten. Grapjes maken. Stak af en toe zijn hand uit. Streelde mijn rug, mijn billen. Als ik zei dat hij van me af moest blijven, stak hij de draak met me, zei dat hij gewoon aan het dollen was. Ik had meteen kwaad moeten worden. Hem naar de bank, of mijn huis uit moeten sturen.

Ik was vooral vreselijk moe. Dat zei 
ik ook, ik zei dat ik wilde slapen, dat hij moest ophouden; maar telkens 
opnieuw zocht hij toenadering. Uiteindelijk koos ik voor de weg van de minste weerstand.  Nu, zestien jaar later, moet ik er nog van kokhalzen. Want ik wilde níét. Maar het was het makkelijkste. Het kostte me minder energie dan hem nog langer 
afhouden. Ik liet hem boven op me kruipen en vijf minuten later had ik de rust die ik wilde. De volgende dag heb ik nog ontbijt voor hem gemaakt ook. Daarna heb ik hem weggestuurd met een smoes.

Weinig zelfrespect
“Lang heb ik de gebeurtenis niet kunnen plaatsen. Ik had het toch zelf toegelaten? Waar zeurde ik dan over? Tot het, jaren later, X was allang uit mijn leven, opeens tot me doordrong. Ik had hem níét in mijn huis gewild, níét in mijn bed, en zéker niet in mijn lichaam. Daar had ik veel signalen voor gegeven, maar hij had ze keer op keer genegeerd.
Ik ben er dagen fysiek ziek van geweest: ik moest de hele tijd overgeven. Telkens rook ik zijn geur weer. Ik was zo boos. Op hem. Maar ook op mezelf.

Nog altijd weet niemand ervan. Soms heb ik de neiging erover te praten, maar dan voel ik zo veel walging dat ik het niet kan opbrengen.”

Het volledige verhaal van Marisa lezen?
Margriet 43 is vanaf vrijdag 16 oktober verkrijgbaar in de winkel of bestel online via Tijdschrift365.nl.

 

Ook interessant