Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik bedreig mijn baas, met wie ik een affaire had’

affair-boss-woman.jpg

Michelle (48) dacht dat het échte liefde was, de geheime relatie tussen haar en haar baas. Tot ze ontdekte dat twee collega’s óók een verhouding met hem hadden. Uit woede stuurt ze hem anonieme dreigmailtjes. 

“Achteraf vind ik mezelf een naïef schaap. En dat op mijn leeftijd, met twee huwelijken achter de rug. Maar ik dacht écht dat hij om mij gaf. Dat wij iets heel bijzonders hadden en dat er een toekomst voor ons was. Mooi niet. Mijn baas komt over als een serieuze man. Ik ken hem al acht jaar, en ik had hem altijd hoog zitten. Toen mijn tweede echtgenoot me verliet, had ik zo veel verdriet dat ik me een paar keer ziek meldde. Op een avond stond mijn baas voor mijn deur. Ik schrok toen ik zijn grote gestalte ontwaarde, dacht dat hij kwam controleren of ik wel echt ziek was. Maar hij bleek te komen om zijn medeleven te betonen. Hij had gehoord wat de reden was van mijn afwezigheid en drukte me op het hart dat ik, als jarenlange trouwe werknemer, mijn tijd mocht nemen om mijn hart te laten helen. Misschien kon ik vanuit huis wat werk verzetten, dat zou fijn zijn. Maar dat ik me niet in staat voelde om onder de mensen te komen begreep hij goed. Hij vertelde dat hij ook weleens dagen had waarop hij moeite had om te komen. Want zijn huwelijk was erg problematisch. Of ik het toen niet raar vond dat hij zo snel vertrouwelijk werd? Nee, ik vond het lief. Ontroerend zelfs. Het deed me zo veel goed. Op mijn werk had ik het gevoel dat collega’s over me roddelden en mijn omgeving nam mijn verdriet om mijn ex ook maar matig serieus, omdat ze al jaren vonden dat ik bij hem weg moest. Dus de aandacht van mijn baas en zijn openhartigheid voelden als een warm bad. Hij bleef die avond tot half een. Al snel was ik weer elke dag present op mijn werk; ik wilde in zijn buurt zijn. Hij had die avond mijn hart beroerd. Drie weken later vond ik de moed hem te vertellen hoeveel ik aan ons gesprek had gehad. Had hij zin om eens te komen eten, en verder te praten? Of was dat ongepast?”

De hemel beloven
“Ja, dat was het natuurlijk. Ik had het nooit moeten voorstellen, en hij had nooit ja moeten zeggen. Maar we waren die eerste avond al over een grens gegaan – en daar kijk ik hém op aan. Ik was zo kwetsbaar. En dat wist hij. Ik ben er achteraf van overtuigd dat hij me toen met opzet het hoofd op hol heeft gebracht. Om zich een weg naar mijn bed te banen. Nou, daar is hij in geslaagd. Het etentje eindigde in een intieme vrijpartij. Het was jaren geleden dat ik zo teder was aangeraakt en vanaf dat moment stond ik in vuur en vlam. Hij ook, zei hij. Hij vond mij zo speciaal. Zo warm, vergeleken bij zijn kille vrouw. We begonnen in het grootste geheim een affaire. Zowel privé als op het werk mocht het absoluut niet uitlekken. Het was een affaire waarin hij mij de hemel beloofde. Zodra zijn jongste zoon het huis uit was, zou hij gaan scheiden. Ik zou niet meer dan een jaar, hooguit anderhalf geduld hoeven te hebben. Daarna zouden we altijd samen zijn. Dan kon ik stoppen met werken, mocht ik mee naar zijn vakantiehuis in Italië. Zo veel dromen, zo veel plannen. En ik geloofde het, voelde me gelukkiger dan ik in jaren was geweest. Dat hij maar eens in de twee weken een avond voor me vrij kon maken en zich op het werk afstandelijk gedroeg, accepteerde ik klakkeloos. Dit kon nu nog niet anders. Maar straks, over een tijdje…”

‘Ik dreig dat ik het bedrijf foto’s van zijn geslachtsdelen stuur’

Niet te verteren
“Op een dag, dit speelde toen al vier maanden, liep ik naar ons keukentje en hoorde ik twee vrouwelijke collega’s giechelen en smoezen. De naam van mijn baas viel. Ik hield in, net om het hoekje, en hoorde de een tegen de ander zeggen dat onze baas de avond ervoor bij haar was geweest. Ze vertelde over de seks die ze met hem had gehad; door bepaalde details wist ik honderd procent zeker dat ze de waarheid sprak. De ander lachte erom. En zei dat hij eens moest weten dat zij hadden ontdekt dat zij allebei wat met hem hadden. ‘Als ik mijn promotie binnen heb, dump ik hem,’ zei ze. Daarna ben ik de wc in gevlucht. En heb ik gehuild als nooit tevoren. Alles wat mijn tweede echtgenoot mij had aangedaan was als kinderspel vergeleken bij dit. Ik had mijn baas zó vertrouwd. Dit was echt niet te verteren. Na een half uur ben ik rood behuild de wc uitgekomen, loog tegen mijn naaste collega dat ik slecht familienieuws had gehoord en ben naar huis gegaan. Dit keer liet ik mijn baas niet binnen, toen hij die avond voor mijn deur stond. Ik heb hem via de Whatsapp uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk is. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord en op het werk – na een week zat ik er weer, ik moest wel – doet hij alsof ik lucht ben. Ik voel mij zo vernederd. Ik ga met lood in mijn schoenen naar kantoor en zoek een andere baan, want ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ondertussen zin ik op wraak. Ik kan hem zo aangeven, natuurlijk; in zijn functie had hij dit nooit mogen doen. Maar daarmee haal ik ook mezelf door het slijk en dat wil ik per se niet. Ik wil niet dat ook maar iemand weet hoe dom ik ben geweest. Dus ik speel het anders. Via een anoniem mailadres stuur ik hem dreigmailtjes. Ik vermoed dat hij weet dat ik het ben – hoewel, wie weet hoeveel slachtoffers hij heeft gemaakt? – maar dat kan me niet schelen. Ik dreig dat ik zijn vrouw op de hoogte breng of het hele bedrijf foto’s van zijn geslachtsdelen stuur – die heb ik namelijk. Soms voeg ik er eentje bij, om mijn dreigement kracht bij te zetten. Hij reageert nooit, maar het bestaat niet dat het hem niet nerveus maakt. Uit die gedachte haal ik genoegdoening. Ik ben van plan dit nog heel lang te doen, ook als ik een andere baan heb. Hij moet beseffen dat wat hij deed echt niet door de beugel kan. Mijn hart was al gebroken, maar door hem ligt het echt aan gruzelementen.”

Tekst | Lydia van der Weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 24 – 2017

Bekijk ook:

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant