Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Mijn zus heeft een andere vader’

nog-nooit-verteld-mijn-zus-heeft-een-andere-vader.jpg

Hilde (48): “Sinds mijn vader slecht ter been is, maken mijn moeder en ik elk jaar een stedentrip. Dan bezoeken we musea en slenteren er uren rond. Mijn man gunt me deze reisjes en zorgt voor de kinderen, terwijl ik qualitytime heb met mijn moeder. Wij zijn heel hecht en onze gesprekken zijn openhartig. Dat zijn we altijd geweest.

“Ik dacht dan ook dat ik wel zo’n beetje alles van mijn moeder wist. Ik had er geen idee van dat ze een groot geheim met zich meedroeg dat sinds onze reis naar Madrid ook míjn leven beïnvloedt. Ik ben opgegroeid met drie broers en een zus. Marianne en ik schelen maar anderhalf jaar, maar toch hebben we nooit veel met elkaar gehad. Als kind waren we al heel anders. Ik droeg prinsessenjurken, zij ravotte met onze broers in het bos. Ze was de beste bomenklimmer van allemaal.”

Nog nooit verteld

“Ik keek tegen haar op en was zelfs een beetje bang voor haar. Ze had een scherpe tong en als ze boos was, kon ze me dagen doodzwijgen. In de puberteit gaf zij mijn ouders als enige kopzorgen. Ze kleedde zich gothic, spijbelde veel en rookte hasj. Gelukkig is ze nooit ontspoord. Dankzij mijn vader, denk ik. Marianne was zijn oogappel en hij was de enige die haar tijdens boze buien kon bereiken. Inmiddels is mijn zus, net als ik, keurig getrouwd. Ons contact is goed. Maar ik ben nog altijd een beetje bang voor haar.”

Grapje met gevolgen

“Die avond in Madrid, op onze hotelkamer, hadden mijn moeder en ik het over Marianne. Mijn moeder vertelde dat mijn zus als baby al fel was. Soms beet ze mijn moeder hard in haar tepel, als ze lang had moeten wachten op de borst. ‘Van wie heeft ze dat temperament toch?’, vroeg ik lachend. ‘Ik snap werkelijk niet dat papa zich nooit achter zijn oren heeft gekrabd of ze wel van hem was. Ik vraag mij dat al mijn hele leven af!’ Het was een grapje, ik meende er niets van. Marianne was weliswaar een vreemde eend in de bijt in ons gezin, maar ik had daar nooit serieus vraagtekens bij gezet. Maar toen ik mijn moeder aankeek en haar blik zag, voelde ik de grond onder me wegzakken.”

Verhouding

“Ze bleef minutenlang stil. Daarna was het alsof ze leegliep. Een halfjaar na mijn geboorte had ze een korte verhouding gehad met een toenmalige buurman, die eveneens getrouwd was. Ze vond hem mysterieus en intrigerend. Ze was verliefd geworden en de zeldzame keren dat ze met hem alleen was, hadden ze te veel risico genomen. Haar zwangerschap had ze pas na een paar maanden ontdekt. Haar minnaar hield elk contact af toen hij daarvan hoorde.”

“Dat Marianne van hem was en niet van mijn vader, was voor mijn moeder al snel na de bevalling duidelijk. Marianne was zó’n andere baby dan haar andere kinderen. Toch heeft niemand daar ooit een punt van gemaakt. En mijn vader dan, wilde ik weten. Wist hij niets van die affaire, had hij nooit iets vermoed? Mijn moeder durfde het niet te zeggen. Ze wist alleen wat ik ook wist: dat mijn vader en Marianne altijd twee handen op één buik waren geweest. Mogelijk om iets te compenseren wat ze onbewust aanvoelden?”

Foute leugen

“Mijn moeder was haar leven lang bang geweest dat haar geheim zou uitkomen. Hoe goed ze het ook had, en hoe gelukkig ze ook was met mijn vader, er had altijd een schaduw over haar heen gehangen. Dat begreep ik heel goed. Want wat vond ik dit heftig. Ik was compleet van de kaart en nadat we tot half drie ’s nachts hadden zitten praten en huilen, kon ik niet slapen. De volgende dag voelde ik me vervreemd van mijn moeder.”

“Vervreemd van iedereen uit ons gezin, van mijn vertrouwde bestaan. Dat is nog steeds een beetje zo. Ik wilde dat mijn moeder me dit nooit had verteld. Ze staat er namelijk op dat ik mijn mond houd. Ze wil absoluut niet dat mijn vader of Marianne dit alsnog te weten komt. Mijn vader zou die shock met zijn broze gezondheid niet kunnen opvangen, vreest ze, en misschien heeft ze gelijk.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Peilen

“Temeer daar niet te voorspellen is wat dit nieuws met Marianne zou doen. Daarvoor kunnen we haar niet goed genoeg peilen. Het zou zomaar kunnen dat ze haar schouders erover ophaalt. En laconiek zegt: ‘Het gaat erom wie mij heeft opgevoed en daar verandert niets aan.’ Maar ze zou ook kunnen ontploffen en het contact verbreken. En als ik dan aan haar verwekker denk, die mijn moeder al die tijd heeft doodgezwegen, wordt het me koud om het hart.

Fundamenteel recht

“Bovendien is de man al jaren geleden overleden, weet mijn moeder. Marianne kan hem dus ook niet meer ontmoeten. ‘Wat voor zin heeft het dan om de waarheid te weten?’, herhaalt mijn moeder telkens. Daar denk ik toch anders over. Mijn man is geadopteerd en weet tot zijn verdriet niets over zijn achtergrond. Ik vind het een fundamenteel recht om te weten waar je vandaan komt. Daar mag níét over worden gelogen, nooit. Dat dit toch zo lang is gebeurd, is zó fout in mijn ogen. Tegelijkertijd snap ik mijn moeder ook wel. Wat moet ze klem hebben gezeten. Marianne was haar vijfde kind; ze kon het zich niet permitteren dat mijn vader zou opstappen. Bovendien hield ze van hem. Al denk ik dat mijn vader haar nooit in de steek zou hebben gelaten.”

Actrice in een slechte soap

“Nu maak ik dus ook deel uit van dit grote geheim. Dat vind ik afschuwelijk. Elke keer als ik mijn zus zie – mijn halfzus dus – voel ik me net een actrice in een slechte soap. Ik heb mijn moeder beloofd tot aan de dood van mijn vader niets te zeggen. Daarna vind ik dat ze haar verantwoordelijkheid moet nemen. Het kan namelijk sowieso altijd nog uitkomen, ook pas over twintig jaar, door een erfelijke ziekte of zo. Nu leeft mijn moeder nog en heeft Marianne tenminste de kans om de waarheid uit de eerste hand te horen. En dat is toch echt wel het minste waar ze recht op heeft.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Jouw geheim delen

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’.

Ook interessant