Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Het kan nog net; een baby krijgen’

baby2.jpg

Merel heeft een zoon van negentien. Ze had graag nog een kind gewild, maar haar ex zag dat niet zitten. Nu ze gescheiden is, wordt haar verlangen naar een baby groter.

“Gisteren lag het op mijn lippen om een vriendin over mijn plannen te vertellen. Ik dacht dat juist zij mij wel zou begrijpen. Zij heeft vier kinderen en vond het altijd sneu voor mij dat mijn ex-man het bij één kind wilde houden. Ze had me zelfs weleens 
aangemoedigd om slordig te zijn met de pil. ‘Je man went er wel aan hoor,’ zei ze dan laconiek.  Net toen ik gisteren wilde vertellen over de kliniek in Spanje waar ik naartoe wil gaan, verzuchtte ze dat ze het zo heerlijk vindt dat ook haar jongste nu naar de middelbare school gaat. 
‘Ik ben blij dat de tijd van kleine 
kinderen voorbij is,’ zei ze. ‘Ik vond het toch wel een opoffering hoor.’

En toen sloeg ik dicht. Ik had niet de moed om te zeggen dat ik het juist de mooiste tijd van mijn leven vond. En dat ik die juist zo graag nóg eens wil beleven dat ik bereid ben om daar heel ver voor te gaan. Ik ben bang voor 
kritiek – en niet alleen van haar. Ik verwacht dat mijn wens om nog eens zwanger te raken bij iedereen om mij heen op veel weerstand zal stuiten. Ik ben namelijk al achter in de veertig. En alleenstaand. De vader van mijn zoon – 19, de zon in mijn leven – is vier jaar geleden bij me weggegaan. Dat was een zware klap, ik hield nog veel van hem. Ik had mijn leven net weer een beetje op de rit toen ik 
vernietigend nieuws kreeg. Zijn 
nieuwe vriendin, jaren jonger dan ik, was zwanger. Ik stond versteld, ik had juist verwacht dat hun relatie op haar eventuele kinderwens zou stuklopen. Want tegen mij was mijn ex stellig 
geweest. Hij wilde géén kinderen meer. Vader worden had bij hem veel losgemaakt, hij heeft zelf een moeilijke jeugd gehad. Dat was allemaal weer naar boven gekomen toen onze zoon werd geboren, en daar wilde hij niet nogmaals doorheen. Ik vond dat erg, verlangde wél naar een tweede. Maar mijn relatie met hem was belangrijker voor me.

Spijt hebben
Dat hij nu tóch nog een tweede kind zou krijgen, voelde als een mes in mijn rug. Ik ben overstuur naar hem toe gereden om verhaal te halen. Hij 
vertelde dat hij in therapie was 
geweest en zijn issues had verwerkt. Het speet hem oprecht dat hij dat niet veel eerder had gedaan.  Maar ja, wat had ik aan die spijt? Ik was ondertussen bijna zevenenveertig. Mijn tijd was voorbij. Wat een 
verdriet heb ik gehad. Dit was eigenlijk nog erger dan dat hij me in de steek had gelaten. Ik begon mezelf een hoop verwijten te maken. Ik had 
indertijd mijn eigen behoefte moeten doorzetten. Ons gezin had voor mij half-af gevoeld. Mijn hele leven had half-af gevoeld! Voor mijn ex had ik dat geaccepteerd, maar dat ik nu 
alsnog met lege handen stond was 
onverteerbaar. Wat voelde ik mij 
dom en stom.

Ik wil het zo graag
En toen stuitte ik op een artikel over moeders die rond hun vijftigste nog een kind hadden gekregen. Het 
plantte een zaadje dat ik in eerste
instantie probeerde weg te drukken. Want nee, als je zo oud bent, dan kan dat toch eigenlijk niet meer? Bovendien: ik was alleen. Een kind heeft twee ouders nodig. Maar het zaadje ontkiemde. En groeide uit. Ik begon me in te lezen. Ik las allerlei succesverhalen. Een spontane zwangerschap is op mijn leeftijd vrijwel uitgesloten en risicovol; maar met 
eiceldonatie en ivf kan het wél. Niet in Nederland, daar was ik al te oud, maar in een land als Spanje wel. Het zou veel kosten; maar over geld hoefde ik mij vanwege geld dat mijn vader mij heeft nagelaten geen zorgen te maken.

Natuurlijk was het een grote stap. Genetisch zou ik niet de moeder van het kind zijn. Ook zou ik, bij gebruik van donorzaad, niet weten wie de vader was. Een gedachte waar ik erg aan moest wennen. Er was nog maar weinig ‘natuurlijks’ aan, op deze 
manier. Ik heb vaak geprobeerd om het hele idee van me af te zetten. Dan dacht ik: dit kan niet, dit is waanzin. Ik heb een lijst gemaakt van redenen om niet op deze ingewikkelde 
manier nog te proberen om een kind te krijgen. En die lijst is lang, heel lang. De lijst van ‘pluspunten’ is 
korter, ik ben de laatste die dat zal 
ontkennen. Toch zegt mijn gevoel maar één ding: ik wil het zo graag. Dan word ik maar voor oma aangezien bij school. Dan kan ik er nog maar minder lang voor mijn kind zijn. 
Maar ik weet zeker dat ik dat goed 
kan maken. Ik heb zo veel liefde en 
aandacht te geven. Al mijn eigen
wensen zijn verder al vervuld. Ik zal 
er altijd voor mijn kind zijn, het zal niets tekortkomen.

Zwaar traject
Tot nu toe heb ik hier alleen met lotgenoten over gechat. Dat was heel fijn, ik kreeg daar begrip, en ze konden me goed informeren. Ik denk dat ik nu goed voorbereid ben, ik voel me klaar voor een volgende stap: een intake in een kliniek in Spanje en dan kijken hoe we het verder gaan aanpakken. 
Ik heb overwogen die intake in mijn eentje te gaan doen – maar ik weet dat dat onverstandig is. Voordat ik dit 
allemaal aanga, heb ik steun van mijn omgeving nodig. Ik moet weten of mensen achter mij staan, er in de 
toekomst voor me zullen zijn. Het wordt een zwaar traject en ik hoor 
van iedereen op internetforums dat je dat niet in je eentje kunt; of het nu wel of niet zal slagen. Ook heb ik natuurlijk steun nodig als ik zwanger zal raken; alleen al omdat ik dingen moet regelen voor mijn kind als mij iets overkomt. Ik hoop dat ik begrip zal krijgen en dat mensen er respect 
voor zullen hebben dat ik de enige hartenwens die ik heb, wil proberen 
te laten vervullen.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-22. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant