Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Het is niet leuk dat mijn ouders zo oud zijn’

ouders.gif

Toen Maartje werd geboren, waren haar ouders in de veertig. Als enig kind heeft ze het altijd jammer gevonden dat ze al zo op leeftijd waren. En sinds ze zelf moeder is, neemt ze het ze ronduit kwalijk.

Eén ding wil ik vooropstellen: ik houd ontzettend veel van mijn ouders. Het zijn de liefste mensen die er bestaan en ik ben hun dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Ze hebben mij gestimuleerd het beste uit mezelf te halen, mijn talenten te ontwikkelen en boven alles vertrouwen in mezelf te hebben. Ze zijn er altijd voor me geweest, en op hun manier zijn ze dat nog steeds. Juist door de goede band die wij hebben, is het onmogelijk om met hen te 
bespreken dat er toch iets is wat mij dwarszit. Het heeft ook weinig zin: het is een onveranderbaar gegeven, we moeten het hiermee doen. ‘Wees toch blij met wat je hebt,’ zegt mijn man 
altijd; zijn ouders zijn gescheiden en met beiden heeft hij slecht contact.
Dan denk ik: hij heeft gelijk. Maar als ik dan bij een vriendin kom die toevallig haar ouders op bezoek heeft, en ik die fris en monter zie rondlopen, kan ik toch volschieten.”

Vrijbuiters
“Ik ben amper dertig, maar mijn ouders zijn al ver in de zeventig. Mijn moeder kreeg mij pas toen ze bijna 43 was; mijn vader was 46. Het was niet zo dat ze 
elkaar net kenden, nee, ze waren al achttien jaar bij elkaar. Beiden waren ze workaholic én vrijbuiter. Ze maakten verre reizen en trokken er in de weekenden met de motor op uit. Een gezin stichten, daar dachten ze niet aan. Toen mijn moeder veertig werd, veranderde dat. Ze kreeg opeens nesteldrang en liet haar spiraaltje verwijderen. Toen ze zwanger werd van mij, hadden mijn ouders de hoop al bijna opgegeven. Ik ben het mooiste cadeautje dat ze ooit is overkomen, kunnen ze allebei met glanzende ogen vertellen. Door mijn komst veranderde hun leven totaal. Mijn moeder stopte met werken, de motor werd verkocht. Vakanties leidden voortaan naar Italië in plaats van naar Nepal. Weg avontuur, maar ze waren ondertussen ook wel uitgeraasd en 
genoten met volle teugen van het
burgerlijke bestaan waar ze vroeger op afgaven. Natuurlijk wist mijn moeder dat zij een van de oudste ouders was die op het schoolplein stonden. Hoe vervelend het voor mij was dat klasgenoten me weleens vroegen of ze mijn oma was, realiseerde ze zich niet. Met mijn vader lag ik jammer genoeg ook nooit te stoeien op de grond, zoals ik bij vriendinnetjes zag gebeuren. Daar stond 
tegenover dat hij me hielp bij het maken van de mooiste spreekbeurten van de klas, gebaseerd op zijn vele reizen.”

Lees het hele verhaal in Margriet 39

Ook interessant