Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik verzweeg dat ik geadopteerd ben’

afternoon-tea-at-home.jpg

Toen Agnes (56) zeven was, hoorde ze dat ze geadopteerd is. Daar hield ze altijd haar mond over. Pas vorig jaar bracht ze het naar buiten. 

“Ik groeide op in een doodgewoon middenstandsgezin. Mijn ouders werkten hard en waren druk, maar ze hielden veel van mijn broertje en mij. Ik was zeven toen mijn moeder zei: ‘Ik moet je iets vertellen. Jij en je broertje zijn geadopteerd.’ Gek genoeg schrok ik daar helemaal niet van. Ergens had ik het altijd al geweten. Ik voelde me anders, alsof ik nergens thuishoorde. En die sproetjes van mij, die had niemand in onze familie, dat was toch gek?”

“Mijn moeder wist niet veel over mijn afkomst, alleen dat ik tot ik vijf maanden oud was in het klooster Moederheil in Breda was geweest en dat mijn jonge biologische moeder me had afgestaan omdat ze niet voor mij kon zorgen.”

Geadopteerd

“De volgende dag vertelde ik het aan mijn buurmeisje. Ze geloofde me niet. Ik liet dat maar zo; eigenlijk schaamde ik me voor mijn adoptie. Ik wilde niet dat ik voortaan als ‘anders’ gezien zou worden. En ik was gewoon een kaaskop, dus niemand zou het raden. Als ik met mijn vader ergens was en ze zeiden: ‘Goh, je lijkt helemaal niet op je vader’, dan zei ik vlug: ‘Nee, ik lijk op mijn moeder, die is thuis.’”

“Zo laveerde ik er altijd omheen. Ik sprak nooit over de adoptie, niet met mijn allerbeste vriendinnen, maar ook niet met mijn ouders. Wat viel er te zeggen? We waren toch een heel gewoon gezin?”

Geheim

“Toch was ik er voortdurend mee bezig. Elke dag was er wel iets wat me eraan deed denken. En ergens wilde ik wel op zoek naar mijn biologische moeder, maar ik was bang dat ik daarmee mijn ouders zou kwetsen. Op mijn eenentwintigste heb ik wel tegen mijn toenmalige echtgenoot verteld. Omdat we graag kinderen wilden, vond ik dat hij het recht had om het te weten.”

Hij reageerde heel begripvol. Ook hij had een geheim, dus hierna stonden we quitte. Het onderwerp adoptie begroef ik weer zorgvuldig. Gewoon zijn, dat was het enige dat ik wilde.”

Brieven naar biologische moeder

“Pas toen ik twee keer moeder werd, ik was halverwege de dertig, kon ik er niet meer omheen. Ik vond het heel erg dat ik geen babyfoto’s van mezelf had, niet kon vergelijken of mijn dochters als baby op mij leken. Het ging steeds meer knagen. En toen ik op een artikel stuitte waarin het FIOM genoemd werd, een stichting die gespecialiseerd is in ongewenste zwangerschappen en afstammingsvragen, wist ik: nu moet ik doorpakken.”

“Het lukte om mijn biologische moeder te achterhalen. We gingen brieven schrijven, lange tijd, tot het moment kwam dat we elkaar zouden zien. Wat was ik zenuwachtig. En de eerste keren waren ook best ongemakkelijk, zeker die keer dat mijn adoptiemoeder er ook bij was en ze elkaars uitvoerig bedankten. Maar het was ook mooi. We bouwden een bijzondere band op.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik had zo graag oma willen worden’

Veel verdriet

“Ik hoorde dat zij veel verdriet had gehad om mij. Maar ze had me wel heel bewust afgestaan. Haar leven later was niet makkelijk verlopen, foute mannen, een Blijf-van-mijn-lijfhuis. Hoewel ze een heel lieve vrouw was, besefte ik dat ik bij mijn adoptieouders beter terecht was gekomen.”

“Toen dit allemaal speelde, kon ik er niet omheen een paar mensen in te lichten. Mijn schoonfamilie bijvoorbeeld. Ook heb ik het twee goede vriendinnen verteld. Hoe kon ik anders verklaren wie die vrouw was die nu opeens naar verjaardagen kwam? Maar daar bleef het bij, bij dat piepkleine kringetje. Ik wilde voorkomen dat anderen mij als ‘die geadopteerde’ gingen zien. Ik zag vaak hoe sterk dit thema doorwerkt. Dan ging het alleen maar dáárover. Dat wilde ik absoluut niet.”

Opeens geen contact meer

“Tien jaar heb ik fijn contact gehad mijn biologische moeder. Ik zag haar niet als moeder – die had ik immers al – maar meer als vriendin. Toch was ze echt een toevoeging aan mijn leven.”

“Helaas heeft zij toen het contact van het ene op het andere moment verbroken. Ik was net geopereerd aan een hernia en kon even niet naar haar toe. Ik kreeg haar opeens niet meer te pakken. Tot ze liet weten dat ze er klaar mee was omdat ze voelde dat we geen echte moeder-dochterband hadden. Ik was gewaarschuwd door het FIOM dat dit kon gebeuren, ook na zoveel jaar. Maar ik vond het heel erg en was ook erg boos.”

Naam van vader

“Dat gevoel heeft jaren aangehouden, inmiddels heb ik er vrede mee. Ik ben gelukkig met mijn eigen gezin en kan niet anders dan haar keuze respecteren. Ik heb haar een paar jaar geleden nog één keer een brief geschreven, met wat vragen over erfelijke ziektes. Ik kreeg een hartelijke brief terug, met – wat een verrassing – opeens de naam van mijn vader, waarvan ze altijd had gezegd dat ze hem niet wist.”

“Omdat ik hem zelf niet kon vinden en dat wel graag wilde, heb ik de stoute schoenen aantrokken: ik schreef Spoorloos. Ja, dan zou ik op tv komen en dat zou verschrikkelijk zijn: maar ik had het ervoor over. Helaas is dit op niets uitgelopen.”

Levensverhaal opschrijven

“Ik had mijn geheim dus altijd geheim kunnen houden, maar ergens kriebelde het om mijn levensverhaal op te schrijven. Vorig jaar had ik door corona opeens tijd. Ik ben aan de slag gegaan en dat was een emotioneel proces waar mijn hele gezin bij betrokken was. We zochten foto’s, mijn dochter maakte de cover.”

“Doordat zij mijn verhaal lazen en erover meedachten, gingen ze me beter begrijpen, en daardoor werden we nog hechter dan we al waren. Toen kwam het moment dat het boek uitkwam en ik ‘met de billen bloot ging’. Zo voelde dat echt, doodeng vond ik het, echt doodeng. Maar het is het beste dat ik ooit heb gedaan.”

Herkenning

“Ik heb zo veel mooie reacties gekregen. Zo veel mensen die zich erin herkennen, ook al hebben ze heel andere dingen meegemaakt. Thema’s als eenzaamheid, je anders voelen: ze blijken zo universeel. Gesprekken die ik voerde gingen opeens meer de diepte in; omdat ik mij had blootgegeven, lieten anderen ook meer van zichzelf zien.”

“Er blijken zo veel mensen met een geheim. Wat is dat jammer. Ik kan het weten: ik voel me nu zo bevrijd nu mijn geheim out in the open is. En dat ik met mijn boek anderen kan helpen, een hart onder de riem steken, daar ben ik ontzettend trots op!”

Nog nooit verteld

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Margriet 19 ligt nu in de winkel! Met daarin deze week: een interview met Hugo de Jonge en zijn moeder, vier sprankelende moederdag make-overs, zeven pagina’s puzzelen, gezond & fit de zomer in en natuurlijk nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant