Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Door een familieruzie vier ik kerst wéér alleen’

kerst.jpg

Een paar jaar geleden maakte Esmee (49) in dronken toestand zo’n ruzie met haar familie dat ze daar niet meer welkom is. Dit wordt haar vierde kerst alleen en ze mist haar ouders en zussen vreselijk.

“Het is nu al het vierde achtereenvolgende jaar dat ik de feestdagen alleen door zal brengen. Nou ja, mijn dochter komt wel bij me langs, maar als we dan zo samen aan tafel zitten, voelt het wel karig. We verhuizen vaak maar snel naar de bank, voor de televisie, al wordt het kerstgeluk van anderen dan ons nog eens extra pijnlijk ingepeperd. Wat een verschil met hoe het vroeger was, toen ik nog contact had met mijn familie. Dan zaten we zo met twintig man aan tafel, bij een van mijn zussen. En dat was gezellig en vertrouwd, ondanks onderhuidse ergernissen. Zij komen nog wel bij elkaar, mijn zussen, hun gezinnen en mijn ouders; maar ik ben niet meer welkom. Ik wilde dat ik mijn hoofd kon buigen 
en mijn excuses aanbieden. Maar er is alweer een jaar voorbij gegaan zonder dat ik die kans heb gegrepen.”

Minzame opmerkingen
“Ik ben altijd een beetje het buitenbeentje geweest in ons gezin. Mijn twee oudere zussen, modeldochters, deden het goed op school. Ze leerden door, kregen een keurige baan en ‘trouwden verstandig’. Woorden van mijn vader, die mijn vriendjes afkeurde. Een studiehoofd ben ik nooit geweest, 
na de middelbare school ben ik bij een supermarkt gaan werken. Dat ik daar doorgroeide naar een managementfunctie hebben mijn ouders nooit 
op waarde geschat. Net zoals ze niet erkenden dat ik het heel goed deed als alleenstaande moeder, toen ik zwanger raakte van mijn dochter en haar vader zijn verantwoordelijkheid niet wilde nemen. Dit deed pijn, meer dan ik liet merken. Ik wilde me niet laten kennen – koppigheid en trots, het zit in onze familie. Ondanks dat ik me niet echt gezien voelde, was mijn familie mijn thuis, mijn veilige haven, waar ik, 
al was ik dan wat anders, toch warm werd ontvangen. Als er een minzame opmerkingen aan mijn moeders of vaders mond ontsnapte, slikte ik dat. Bij niemand is het perfect en het zijn toch mijn ouders, dacht ik op zo’n moment. Tien jaar geleden ontmoette ik via een koppelactie van mijn zus een man die erg dol op mij werd. Ook mijn dochter vond hij geweldig. Hoewel ik niet echt verliefd was, besloot ik ons contact een kans te geven. We kregen een relatie. Zes jaar heb ik ontzettend mijn best gedaan. En er groeide genegenheid, respect, vriendschap – maar liefde, nee, van mijn kant was die er niet. Mijn vriendinnen merkten dat, zij kijken echt naar mij. Met hen kon ik praten over mijn onrust, eenzaamheid en schuldgevoel. Mijn familie wilde alleen de buitenkant zien. Ze waren blij dat het zorgenkindje Esmee toch goed was terechtgekomen.”

Moed verzamelen
“Dat ik de relatie verbrak, hakte er 
dan ook verschrikkelijk in. Mijn familie koos partij voor mijn ex. Naar mijn verhaal wilden ze amper luisteren, 
als ik ze zag of sprak praatten ze alleen maar op mij in dat ik het goed moest maken. Dat ik misschien nu eenmaal niet in het keurslijf pas dat zij nog altijd voor mij wensen, dat ging er niet in. 
Ik kreeg alleen maar verwijten naar mijn hoofd. Dat was niet oké, en dat blijf ik vinden. Maar ik begrijp het achteraf wel. Ik had flink wat moed moeten verzamelen om mijn relatie te verbreken; en die moed, die had ik gevonden in de drankfles. Dat ik ook vaak veel dronk als ik mijn familie zag, droeg niet bij aan de goede verstandhouding. Wanneer ze met mij probeerden te praten, kwam er een kwade dronk over mij. Dan zei ik dat ze me nooit hadden geaccepteerd hoe ik was. Uitpraten is iets wat wij nooit hebben geleerd, nooit deden bij ons thuis. Dus als we elkaar later weer zagen, deed ik of er niets was gebeurd, en zij ook. Zo ging iedereen steeds meer op eieren lopen.”

Op oorlogspad
“Vier jaar geleden is het tijdens kerst uit elkaar geknald. Iedereen deed aanvankelijk zijn best, zelfs mijn vader, doorgaans de grote ster in foute opmerkingen. Maar ik was op oorlogspad. Ik liet mij de drank weer goed smaken. Mijn zus, die me maande om rustig aan te doen, snauwde ik af. Met elke slok voelde ik mijn stemming grimmiger worden. En bij het dessert kwamen alle opgebouwde frustraties eruit ‒ en níét in aardige bewoordingen. Ik zag iedereen wit wegtrekken, scènes zijn bij ons thuis not done, en dat maakte me nog woester. Dat de kinderen van mijn zus begonnen te huilen en mijn dochter beschaamd de deur uit liep kon me niets schelen. Tegen het einde had ik bijna iedereen in tranen. Toen heeft mijn zwager me de deur gewezen. ‘Ga jij eerst maar eens afkicken van de drank,’ zei hij. ‘Dan kijken we nog eens verder.’ Reden voor mij om op straat zo te staan schreeuwen dat de buren uit het raam kwamen hangen.

‘Ik zou zo graag weer een 
plekje bij ze aan 
tafel willen’

Dit is de laatste keer geweest dat ik ze heb gezien. Contact is er alleen nog geweest via mijn oudste zus. Zij liet me per mail weten dat ik mij zonder excuses nooit meer hoefde te vertonen. Ik heb niet gereageerd, ik voelde me op dat moment zó verraden en verlaten. Nu, vier jaar later, snap ik mijn familie wel, al zal ik dat aan niemand toegeven en leg ik de schuld omtrent de ruzie bij hen. Maar ik besef dat ik onhandelbaar was, mede door de drank – waar ik al drie jaar, op eigen kracht, vanaf ben. Dat weet mijn familie ook; mijn dochter heeft nog weleens contact met ze. Maar mijn familie heeft nooit meer iets laten horen ‒ net zo koppig als ik. Heel jammer, mijn vader is bijna tachtig, hij heeft niet het eeuwige leven. Ik mis hem, ondanks zijn eeuwige strenge lessen. Ik mis mijn moeder, ondanks haar zeurende stem. En mijn zussen. 
Ik zou zo graag weer een plekje bij hen aan tafel willen. Maar telkens als ik denk: ik ga bellen, dan denk ik steeds gepijnigd: waarom bellen zij niet? Tja, zo komen we geen steek verder…”

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd.

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Met kerst mis ik het zó dat ik geen gezin heb’
Nog nooit verteld: ‘Ik zie mijn ex in mijn kind en vind dat vreselijk’
Nog nooit verteld: ‘Mijn ouders stellen me al mijn hele leven teleur’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

BewarenBewaren

Ook interessant